ห้องใต้ดินลับใต้สถาบัน

“หยุดเดินเดี๋ยวนี้ ลูเซียน่า... เสียงฝีเท้าของเธอที่กระทบหินอ่อนมันกำลังฟ้องว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนที่ไร้ซึ่งทางออก” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกของมาสเตอร์เซเลสเทียดังก้องขึ้นในความมืดมิดของระเบียงทางเดินชั้นใต้ดิน ลูเซียน่าชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบของเด็กสาวกวาดมองไปรอบตัวด้วยสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่เลือกที่จะขยับปลายนิ้ววาดวงเวทย์ขนาดจิ๋วไว้ที่ข้างลำตัวเพื่อสร้างโล่กำบังธาตุลมแบบไร้เสียง “อาจารย์คะ... ถ้าดิฉันบอกว่าไม่ได้ตั้งใจมาเดินเล่นตอนดึกดื่นเช่นนี้ อาจารย์จะเชื่อไหมล่ะคะ?” ลูเซียน่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณระยะห่างระหว่างเธอกับเซเลสเทียที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในชุดคลุมสีดำสนิท เซเลสเทียก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของเพดานหินสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อย “ความอยากรู้อยากเห็นเป็นดาบสองคม ลูซ เธอเป็นอัจฉริยะ แต่บางครั้งความฉลาดก็มักจะทำให้เรามองข้ามเหวที่อยู่ตรงหน้า” *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นในโสตประสาทของลูเซียน่า หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว—[ภารกิจลับระดับ SSS: บุกเบิกเส้นทางที่สาบสูญ – ค้นหาต้นกำเนิดของหอคอยต้องห้ามใต้สถาบัน อัตราความสำเร็จ: 15% รางวัล: ปลดล็อกผังโครงสร้างหอคอยชั้นที่ 13] ลูเซียน่าขยับยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เธออ่านข้อมูลบนหน้าต่างระบบอย่างรวดเร็ว “เหวที่ว่านั่น อาจจะเป็นประตูไปสู่ความจริงที่สถาบันนี้พยายามปิดบังมาหลายร้อยปีก็ได้ไม่ใช่หรือคะ?” บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนแปลงไป แรงกดดันทางเวทมนตร์มหาศาลจากมาสเตอร์เซเลสเทียแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบกายดูจะหนักอึ้ง ลูเซียน่ารู้ดีว่าการจะผ่านไปได้ไม่ใช่การใช้กำลัง แต่คือการใช้ไหวพริบ เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปชิดกำแพงหินที่ดูผิดปกติ—หินก้อนหนึ่งมีการแกะสลักลวดลายสี่ธาตุที่จางลงตามกาลเวลา “ถ้านี่คือสิ่งที่เธอต้องการ... ก็จงพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอมีค่าพอที่จะแบกรับความจริงนั้น” เซเลสเทียลดไม้กายสิทธิ์ลง ก่อนจะพยักพเยิดไปที่กำแพงตรงหน้า “ปลดล็อกมันซะ ถ้าทำไม่ได้ ที่นี่จะเป็นที่ฝังศพของเธอตลอดกาล” ลูเซียน่าไม่ลังเล เธอประสานพลังธาตุดินและธาตุน้ำเข้าด้วยกันในฝ่ามือ ก่อตัวเป็นของเหลวที่มีความหนืดสูงก่อนจะแทรกซึมเข้าไปในรอยแตกของกำแพง เธอสัมผัสได้ถึงกลไกฟันเฟืองที่ขัดสนิมมานานนับศตวรรษ นิ้วมือของเธอขยับอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงการเรียงตัวของอักขระเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หินแข็ง *คลิก...* เสียงกลไกที่ทำงานทำให้กำแพงหินเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นบันไดวนที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่าเดิม กลิ่นอายโบราณที่เก่าแก่และเปี่ยมไปด้วยเวทมนตร์ดิบเถื่อนพุ่งเข้าปะทะใบหน้า ลูเซียน่าหันกลับไปมองเซเลสเทียเพียงชั่วครู่ แววตาของอาจารย์สาวไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธ แต่มันคือความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา “ลงไปซะ ลูเซียน่า... และจงจำไว้ว่า สิ่งที่รออยู่ข้างล่างนั้น ไม่ได้มีแค่ความรู้ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกลืมเลือน” ลูเซียน่าก้าวเท้าลงสู่ความมืด เธอเปิดระบบสแกนเต็มรูปแบบ แสงสลัวจากฝ่ามือช่วยนำทางจนเธอมาถึงโถงกว้างที่เต็มไปด้วยเสาหินขนาดใหญ่ ทุกเสามีโซ่ตรวนเวทมนตร์พันธนาการอยู่ แต่ที่น่าสะพรึงกลัวคือ... โซ่เหล่านั้นขาดสะบั้นลงหมดแล้ว ทันใดนั้น เสียงบางอย่างที่ดังเหมือนการขยับตัวของแผ่นหินขนาดมหึมาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ลูเซียน่าชะงักกึก เมื่อดวงตาสีแดงฉานสองข้างที่กว้างพอๆ กับประตูบานใหญ่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองมายังเธอ พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ระบบแจ้งเตือนดังรัวเป็นสีแดงสด—[คำเตือน: พบตัวตนระดับหายนะที่ถูกผนึกไว้ บอสลับ: ‘ผู้พิทักษ์แห่งรากหอคอย’ ได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล!] ลูเซียน่ารีบตั้งท่าเตรียมใช้เวทมนตร์ธาตุไฟเพื่อสร้างแสงสว่าง แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างนั้นเคลื่อนไหว... มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่เธอ แต่มันกำลังคุกเข่าลงต่อหน้าผู้มาเยือนที่เพิ่งก้าวตามลงมาพร้อมกับเธอ “ในที่สุด... วันที่พันธนาการนี้จะสิ้นสุดลงก็มาถึง” เสียงของมาสเตอร์เซเลสเทียที่ดังขึ้นข้างหลังไม่ได้มีน้ำเสียงราบเรียบเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและอำนาจที่ล้นพ้น จนลูเซียน่าถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อรับรู้ความจริงว่า... เธอไม่ได้ถูกหลอกให้มาแก้ปริศนา แต่เธอถูกหลอกให้มาเป็น 'กุญแจ' ปลดปล่อยมัน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่าในตอนนี้นะคะ!