คณะกรรมการสอบสวนเฉพาะกิจ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและหมึกเวทมนตร์เข้มข้นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องประชุมลับชั้นเจ็ดของสภาอาวุโส แรงกดดันจากอาคมป้องกันการดักฟังระดับหกดาวแผ่ซ่านจนผิวหนังของลูเซียน่ารู้สึกยิบๆ คล้ายมีเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยกำลังทิ่มแทง "หลักฐานทั้งหมดที่เธอรวบรวมมา... มันเป็นเพียงสมมติฐานที่เลื่อนลอย, เด็กน้อย" เสียงแหบแห้งแต่ทรงอำนาจของหัวหน้าคณะกรรมการสอบสวนเฉพาะกิจดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบที่กดดันมานานเกือบสิบนาที ชายชราในชุดคลุมสีเงินปักดิ้นทองนามว่า 'มาสเตอร์แฮมิลตัน' ปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงอย่างแรง จนฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามสันปกฟุ้งกระจายในลำแสงเวทมนตร์ ลูเซียน่ายังคงรักษาท่าทีสงبيน นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้แสดงความหวั่นไหวแม้แต่น้อย เธอยกปลายนิ้วขึ้นหมุนแหวนเงินบนนิ้วชี้อย่างใจเย็น—เป็นท่าทางที่มาสเตอร์เซเลสเทียรู้ดีว่า... เด็กสาวกำลังคำนวณความน่าจะเป็นของคำโกหกเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสมองความถี่สูงจากผู้สอบสวน บ่งชี้ถึงการใช้เวทมนตร์สายจิตวิทยา 'สัจจะลวงตา' ระดับกลาง เพื่อบีบให้ผู้ถูกสอบสวนยอมรับข้อกล่าวหาเท็จ] เสียงแจ้งเตือนจักรกลเวทมนตร์ดังขึ้นในโสตประสาทของลูเซียน่า รอยยิ้มบางเบาจึงผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "สมมติฐานเลื่อนลอยอย่างนั้นหรือคะ, มาสเตอร์แฮมิลตัน?" ลูเซียน่าทวนคำ น้ำเสียงใสกระจ่างกังวานก้องไปทั่วห้องประชุม "รอยแยกมิติระดับสามที่หอคอยต้องห้ามชั้นสิบสาม ซึ่งเกิดจากการหลอมรวมธาตุผิดพลาดจนเกือบกลืนกินปีการศึกษาทั้งปี... ท่านเรียกว่าเรื่องบังเอิญที่ไร้สาระงั้นหรือคะ?" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น กรรมการสอบสวนอีกสองคนหันมามองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน หนึ่งในนั้นคืออาจารย์ฝ่ายวินัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด เขากระแอมเบาๆ ในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "สิ่งที่เธอค้นพบ... มันอยู่นอกเหนือขอบเขตอำนาจของนักเรียน" มาสเตอร์แฮมิลตันหรี่ตามองเด็กสาว ประกายตาคมกริบราวกับพยายามเจาะทะลุความคิดของเธอ "หน้าที่ของเธอคือการศึกษา ไม่ใช่การขุดคุ้ยซากปรักหักพังของประวัติศาสตร์ที่ถูกฝังกลบเอาไว้ คณะกรรมการมีมติเป็นเอกฉันท์... ให้ยุติการสืบสวนแต่เพียงเท่านี้ และห้ามมิให้เธอย่างกรายเข้าไปใกล้หอคอยต้องห้ามอีกเป็นอันขาด" คำสั่งนั้นเด็ดขาดและไร้ซึ่งช่อง แต่ลูเซียน่ากลับหัวเราesเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "คำสั่งห้าม... หรือคำสั่งปิดปากกันแน่คะ?" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายกระโปรงเครื่องแบบนักเรียนพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวที่สง่างาม "ท่านกลัวอะไรกันแน่? กลัวว่าความจริงเรื่อง 'การทดลองต้องห้าม' เมื่อยี่สิบปีก่อนจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา? หรือกลัวว่าพวกท่าน... จะไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์อย่างที่พยายามสร้างภาพให้สถาบันแห่งนี้เห็น?" "ลูเซียน่า!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่น มาสเตอร์แฮมิลตันผุดลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยแดงก่ำด้วยความอับอายและหวาดระแวง "เธอกำลังก้าวร้าวและกล่าวหาคณาจารย์ผู้ทรงเกียรติ!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะปะทุ ประตูบานคู่แกะสลักลวดลายวิจิตรของห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา แต่กลับสะกดทุกสายตาให้หันไปมองเป็นตาเดียว ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายดาราจักรขยับก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณอันทรงพลังและเยือกเย็นแผ่ซ่านกดทับจนทุกคนในห้องต้องหายใจติดขัด มาสเตอร์เซเลสเทีย... อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมกุญแจสำคัญของหอคอยต้องห้ามปรากฏตัวขึ้นแล้ว ดวงตาสีครามคู่สวยกวาดมองคณะกรรมการทุกคนด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ก่อนจะหยุดลงที่เด็กสาวอัจฉริยะ "การสอบสวนสิ้นสุดลงแล้วหรือยังคะ, ท่านหัวหน้าคณะกรรมการ" เซเลสเทียเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ "หรือว่าพวกท่านกำลังพยายามซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญ... ชิ้นเดียวกับที่ฉันเพิ่งเก็บกู้มาได้จากชั้นสิบห้าของหอคอยต้องห้ามเมื่อครู่?" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว สีหน้าของมาสเตอร์แฮมิลตันก็ถอดสีลงทันที ราวกับถูกกระชากหน้ากากออกกลางที่แจ้ง ลูเซียน่าเหลือบมองมาสเตอร์เซเลสเทียด้วยหางตา ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที—รอยยิ้มรู้กันปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนทั้งคู่ พวกเธอดึงอีกฝ่ายเข้าสู่เกมที่อันตรายกว่าเดิมเสียแล้ว [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ปลดล็อกเควสต์ลับ 'ความมืดใต้รากฐานสถาบัน' ระดับความยาก SSS | เวลาที่เหลือในการเปิดโปงความจริง: 72 ชั่วโมง | คำเตือน: ชีวิตของท่านกำลังตกอยู่ในเป้าหมายของเงาปริศนา] หน้าจอสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าลูเซียน่าพร้อมกับเสียงเตือนที่ดังก้องในหัว แต่เธอกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มือเรียวเล็กเอื้อมไปรับแฟ้มเอกสารลับที่เซเลสเทียยื่นส่งให้ โดยที่ไม่มีกรรมการคนไหนกล้าขยับตัวเข้ามาขวางสักคน ทว่า... ก่อนที่ลูเซียน่าจะทันได้เปิดหน้าแรกของเอกสารชิ้นนั้น แสงไฟเวทมนตร์ทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดสนิทกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา และในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้น... เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างใบหูของลูเซียน่า *“เด็กดื้อ... มักจะอายุสั้นเสมอนะคะ, ลูเซียน่า”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูเซียน่านะคะ!