ข่าวลือเรื่องการหายตัวไป

"เศษผงเวทมนตร์ธาตุดินผสมเรซินธรรมชาติเกรดสาม... ประทับรอยอยู่บนขอบหน้าต่างห้องพักระดับวีไอพีของหอคอยอัสนีบาต แต่น่าเสียดายนะคะที่เจ้าของห้องไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่า มันไม่ใช่ร่องรอยของการทำความสะอาดแบบลวกๆ" นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทของลูเซียน่าแตะลงบนคราบเรซินสีเทาอ่อนที่แห้งกรังอยู่บนขอบหน้าต่างหินอ่อน บรรยากาศภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของ ‘เวลล์ คาร์เตอร์’ นักเรียนหัวกะทิอันดับหนึ่งประจำชั้นปีที่สี่ กลับเงียบเชียบและเย็นเยียบผิดปกติ ไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ แต่ในขณะเดียวกันก็สะอาดสะอ้านราวกับไม่มีใครเคยอาศัยอยู่เลยตั้งแต่เมื่อคืนวาน กลิ่นอายมานาที่หลงเหลืออยู่เจือจางเสียจนระบบอัจฉริยะในหัวของเธอดังเตือนขึ้นด้วยคลื่นความถี่ต่ำ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยการบิดเบือนมิติระดับต่ำ [Spatial Residue Type-B] บริเวณจุดอับสายตาของวงเวทป้องกันหอพัก อัตราการสลายตัวของมานาอยู่ที่ 0.04% ต่อชั่วโมง คาดว่าเป้าหมายถูกเคลื่อนย้ายออกนอกเขตอาคมสถาบันเมื่อเวลาประมาณ 03:14 น. ของคืนที่ผ่านมา]* ลูเซียน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาสองสีทอประกายวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง ข้อมูลจากระบบตอกย้ำสมมติฐานที่เธอตั้งไว้ตั้งแต่ได้ยินข่าวลือเมื่อรุ่งสาง การหายตัวไปของเวลล์ คาร์เตอร์—ผู้ครอบครองเวทมนตร์สายฟ้าบริสุทธิ์และผลการเรียนยอดเยี่ยมติดต่อกันสามปีซ้อน—ไม่ใช่การหนีออกจากสถาบันตามที่คณะกรรมการวินัยกล่าวอ้างเพื่อรักษาชื่อเสียงของโรงเรียนอย่างแน่นอน นี่คือการลักพาตัวโดยบุคคลที่มีสิทธิ์เข้าถึง ‘รหัสผ่านนิรนาม’ ของระบบป้องกันหอพัก "เด็กคนนั้นไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อยค่ะ..." เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณเสาหินสลักลายงูยักษ์ มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวเท้าออกมาจากเงาลึก ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขอบด้ายเงินขยับเข้าใกล้หน้าต่าง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองคราบเรซินบนขอบหน้าต่างก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่กระจกใสซึ่งปรากฏรอยร้าวเล็กๆ เป็นรูปวงกลมซ้อนกันสามชั้น "ตราประทับสะกดจิตวิญญาณ... เป็นฝีมือของพวกสภาเงาในอดีต หรือไม่ก็คนที่ลอกเลียนแบบบันทึกโบราณจากชั้นใต้ดินของหอคอยต้องห้าม" ลูเซียน่ายืดตัวขึ้น ปัดเศษฝุ่นบนปลายนิ้วออกเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลย มีเพียงความตื่นตัวของนักล่าที่พบเบาะแสชิ้นสำคัญ "ถ้าเป็นบันทึกโบราณจากชั้นที่เจ็ดของหอคอยต้องห้ามจริง คนที่มีสิทธิ์เบิกAksesระดับนั้นในรอบปีนี้มีไม่ถึงสามคนหรอกนะคะ มาสเตอร์เซเลสเทีย" ลูเซียน่าแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "หนึ่งในนั้นคือผู้อำนวยการ สองคือหัวหน้าผู้คุมกฎ และสาม... คือบุคคลที่ไม่มีชื่ออยู่ในทำเนียบอาจารย์ แต่มีอำนาจสั่งการเหนתผู้อำนวยการอีกที" เซเลสเทียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างนึกขันในความกล้าหาญของเด็กสาวตรงหน้า "เธอชักจะรู้มากเกินไปแล้วนะคะ ลูเซียน่า ระวังตัวหน่อยเถอะ ความอยากรู้อยากเห็นมักจะพาให้แมวเหมียวแถวนี้ตกลงไปในปากเสือเสมอ" "แมวตัวนี้มีกรงเล็บที่คมพอจะข่วนหน้าเสือให้เป็นแผลลึกได้เหมือนกันนะคะ" ลูเซียน่าตอบกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละสายตา ก่อนที่บรรยากาศรอบตัวจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากด้านนอก ปัง! ปัง! ปัง! "ลูเซียน่า! เธออยู่ในนั้นใช่ไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนด้วยความร้อนรนของมาลี สหายสนิทสายเวทมนตร์พฤกษาดังทะลุบานประตูไม้สักเข้ามา ตามด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วง ลูเซียน่าส่งสัญญาณมือให้เซเลสเทียหลบไปที่ระเบียงด้านนอกก่อนจะเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทีสุขุม ทันทีที่บานประตูเปิดออก มาลีก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเด็กสาวซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าแสดงถึงความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด "ลูซ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" มาลีคว้าแขนเสื้อของลูเซียน่าไว้แน่น มือสั่นเทา "ไม่ใช่แค่เวลล์ คาร์เตอร์คนเดียว... เมื่อกี้ตอนประกาศรายชื่อเข้าเรียนคาบแรก อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์เพิ่งแจ้งว่า *เอลเลนอร์* กับ *คริสเตียน* จากหอคอยวายุและหอคอยปฐพีก็หายตัวไปจากห้องพักในลักษณะเดียวกันอย่างไร้ร่องรอย!" ลูเซียน่าหันขวับกลับไปมองหน้าต่างห้องที่เพิ่งตรวจสอบเมื่อครู่ หัวใจเต้นกระหน่ำเป็นจังหวะรัวด้วยความตระหนักรู้ นักเรียนระดับหัวกะทิจากสามธาตุหลัก (ฟ้า, ลม, ดิน) ถูกลักพาตัวไปทีละคนตามลำดับความสอดคล้องของวงจรมานาธาตุ! *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานรอบสถาบัน องค์ประกอบธาตุทั้งสี่เริ่มไม่สมดุล เงื่อนไขการปลดล็อก "ประตูชั้นที่แปดของหอคอยต้องห้าม" เริ่มต้นขึ้นโดยอัตโนมัติเนื่องจากมีผู้บุกรุกใช้ชีวิตของนักเรียนเป็นเครื่องสังเวยเปิดผนึก!]* เสียงแจ้งเตือนในหัวดังระรัวจนแสบแก้วหู พร้อมกับหน้าจอสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ลูเซียน่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์สถานการณ์ต่อ เสียงระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดของสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า กังวานก้องกังวานผ่านกำแพงหินหนาทึบ *ก๊องงงงงง—! ก๊องงงงงง—!* ท้องนภาเหนือสถาบันเวทมนตร์ที่เคยสดใสพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตา เมฆหมอกทึบก่อตัวขึ้นเป็นรูปเกลียวคลื่นหมุนวนเหนือยอดหอคอยต้องห้าม และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่หลับใหลอยู่ใต้รากฐานหอคอยมานับร้อยปี กำลังขยับปีกสะบัดฝุ่นผงมานาอันมืดมิด พร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานคู่โตที่ค่อยๆ ลืมขึ้นในความมืดมิดเพื่อจ้องมองลงมายังเหล่านักเรียนเบื้องล่าง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูซนะคะ!