เวทมนตร์สี่ธาตุที่ถูกมองข้าม

กฤชเล่มนั้นยังคงเย็นเฉียบอยู่ในช่องเก็บของมิติส่วนตัวค่ะ ประจุพลังงานเวทมนตร์สีครามที่ตกค้างจากคืนก่อนยังคงส่งเสียงหึ่งๆ คล้ายเตือนภัยอยู่ในโสตประสาทของฉัน แม้ว่าเวลานี้ ลูเซียน่า คนนี้จะยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้าของลานประลองกลางสถาบันเวทมนตร์อาร์케อาแล้วก็ตาม "เด็กปีหนึ่งคนนั้น... ที่ชื่อลูเซียน่าใช่ไหม? ได้ยินว่าสอบได้คะแนนภาคทฤษฎีสูงสุดเป็นประวัติการณ์ แต่ตอนปฏิบัติจริงกลับเลือก ‘แกนประสานสี่ธาตุ’ ที่เสื่อมความนิยมไปแล้วเนี่ยนะ ช่างกล้าหาญหรือว่าไร้เดียงสากันแน่" เสียงซุบซิบจากบรรดารุ่นพี่และอาจารย์ผู้คุมสอบดังแว่วมาจากอัฒจันทร์ฝั่งตะวันตก ฉันปรายตามองแผ่นศิลาเวทมนตร์ตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก ในฐานะอัจฉริยะผู้ครอบครองระบบอัจฉริยะ สิ่งที่คนอื่นมองว่า "ล้าสมัย" หรือ "เป็นไปไม่ได้" แท้จริงแล้วคือช่องโหว่ทางทฤษฎีที่พวกเขามองข้ามต่างหากล่ะคะ "ผู้เข้าทดสอบ ลูเซียน่า เคลย์ตัน... เชิญแสดงการประสานธาตุเพื่อประเมินแรงก์ค่ะ" เสียงประกาศจากกรรมการคุมสอบดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เจือความระคนเบื่อหน่ายเล็กน้อย เนื่องจากในรอบทศวรรษที่ผ่านมา ไม่มีใครสามารถดึงศักยภาพของเวทมนตร์สี่ธาตุ (ดิน น้ำ ลม ไฟ) ออกมาพร้อมกันได้โดยไม่เกิดปฏิกิริยาต่อต้านทางเวทมนตร์จนแกนมานาแหลกสลาย ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้สติสัมปชัญญะเชื่อมต่อกับหน้าต่างระบบอัจฉริยะที่ลอยเด่นอยู่ในครรลองสายตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาพแวดล้อมเหมาะสม] [คำเตือน: การแสดงพลังสี่ธาตุเต็มรูปแบบจะดึงดูดความสนใจจาก "ผู้สังเกตการณ์" ในเงา โปรดใช้ความระมัดระวัง] มุมปากของฉันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... ผู้สังเกตการณ์งั้นเหรอคะ? ก็ดีเหมือนกัน ฉันเองก็กำลังเบื่อที่จะต้องเล่นบทเด็กสาวผู้เรียบร้อยในหอคอยต้องห้ามอยู่พอดี ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดออกไปเบาๆ อากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยว ชั่วพริบตานั้น เปลวเพลิงสีทองสว่างวาบขึ้นที่มือขวา ขณะที่สายน้ำเย็นเฉียบไหลวนอยู่รอบข้อศอก ราวกับงูโปร่งใสที่กำลังร่ายรำ ในขณะเดียวกัน แผ่นดินใต้เท้าก็สั่นระริกก่อตัวเป็นแท่งผลึกคริสตัลแร่อันแข็งแกร่ง และสายลมกรรโชกแรงก็พัดห่อหุ้มร่างของฉันไว้จนเส้นผมสีรัตติกาลปลิวไสว ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานประลองชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะจะระเบิดขึ้นจากอัฒจันทร์ "ฮ่าๆๆๆ ดูนั่นสิ! นางกำลังทำอะไรน่ะ?" "ใช้เวทมนตร์ไฟกับน้ำพร้อมกัน? สมองเด็กนี่คงมีปัญหาทางทฤษฎีเวทมนตร์จริงๆ สินะ ไม่รู้หรือไงว่าธาตุตรงข้ามจะหักล้างกันเองจนเกิดการระเบิด?" "รอดูตอนนางโดนแรงสะท้อนจากมานาตีกลับได้เลย คงไม่พ้นต้องหามส่งห้องพยาบาลแน่ๆ" เสียงวิจารณ์ดังเซ็งแซ่ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ พวกเขาต่างยึดติดกับตำราโบราณที่ว่า "ไฟกับน้ำ" หรือ "ดินกับลม" ไม่สามารถโคจรอยู่ร่วมในวงจรเดียวกันได้โดยไม่ทำลายล้างกันเอง แต่พวกเขากลับมองข้าม "ตัวแปรเชื่อมโยง" ทางคณิตศาสตร์เวทมนตร์ที่ระบบอัจฉริยะคำนวณให้ฉันเห็นเป็นตัวเลขวิ่งวนอย่างแม่นยำ ฉันไม่ได้สนใจเสียงนินทาเหล่านั้นแม้แต่น้อย ดวงตาสสีอำพันหรี่ลงอย่างใช้สคิด ฉันควบคุมมานาทั้งสี่สายให้ไหลวนตามกฎแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง แทนที่จะปล่อยให้พวกมันเข้าปะทะกันโดยตรง ฉันใช้ "ลม" เป็นตัวประคอง "ไฟ" ใช้ "น้ำ" เป็นตัวระบายความร้อน และใช้ "ดิน" เป็นฐานรองรับแรงกระแทก ทั้งหมดนี้ถูกคำนวณด้วยความเร็วระดับเสี้ยววินาที *ตูมมม!* พลังงานสี่ธาตุหลอมรวมกันเป็นลูกแก้วมหัศจรรย์ลอยเด่นอยู่เหนือฝ่ามือ มันเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนคณาจารย์บนอัฒจันทร์ต้องยกมือขึ้นป้องกันแสง "นั่นมัน... การประสานธาตุสมบูรณ์แบบ?!" เสียงอุทานอย่างตกใจของอาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งดังขึ้น ทำลายเสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่ให้มอดดับลงในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่ผลการประเมินแรงก์กำลังจะปรากฏบนศิลาเวทมนตร์ บรรยากาศรอบตัวกลับหนתทึบขึ้นอย่างกะทันหัน อุณหภูมิลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเสาหินของลานประลอง เงาสสีดำทมิฬทอดยาวมาจากมุมมืดของซุ้มประตูทางเข้า และกลิ่นอายเวทมนตร์อันคุ้นเคย—กลิ่นอายเดียวกับกฤชของผู้บุกรุกในคืนนั้น—ก็พุ่งตรงเข้ามาล็อกเป้าหมายที่ฉันทันที! [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก... เป้าหมายคือการขัดขวางการประเมินและ "เก็บกวาด" ผู้ใช้เวทมนตร์สี่ธาตุ] ร่างของอาจารย์สาวลึกลับ มาสเตอร์เซเลสเทีย ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าฉันอย่างรวดเร็วดุจภูตผี นางปัดมือเพียงครั้งเดียวเพื่อสลายคลื่นพลังมืดที่ลอบโจมตีเข้ามา ดวงตาสีเพลิงของอาจารย์สาวหันกลับมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา "ลูเซียน่า... ถอยไป!" เซเลสเทียกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่เงาร่างของมือสังหารในชุดคลุมสีดำนับสิบชีวิตก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับชี้เป้าหมายมาที่ฉันคนเดียว และในวินาทีที่แนวป้องกันสุดท้ายกำลังจะแตกสลาย เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบก็กระซิบก้องอยู่ข้างใบหูของฉัน—ไม่ใช่เสียงของเซเลสเทีย แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังสุดของอัฒจันทร์ *"ในที่สุด... ข้าก็หากุญแจดอกที่สี่เจอเสียที เจ้าหนู..."* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปกับลูเซียน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!