เสียงกระซิบจากหน้าต่างระบบ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมน้ำยาเคลือบเวทมนตร์คลาสสิก ลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนปลายจมูกของฉันสัมผัสได้ถึงความชื้นที่ซ่อนเร้นในเนื้อไม้โอ๊กของเตียงนอนระดับวีไอพี นี่ไม่ใช่ความฝัน... แต่มันคือความเป็นจริงอันน่าปวดหัวของเช้าวันแรก ณ สถาบันมหาเวทโอเรียนทอล สถาบันการศึกษาที่ขึ้นชื่อเรื่องการคัดสรรหัวกะทิจากทั่วทุกมุมโลก แต่กลับซ่อนกฎระเบียบอันน่าขนลุกไว้ใต้พรมแดงหรูหรา ปลายนิ้วเรียวของฉันเคาะลงบนโต๊ะข้างเตียงเป็นจังหวะสามช่า—พฤติกรรมติดตัวยามใช้ความคิด—สายตากวาดมองสำรวจจดหมายแจ้งผลการจัดหอพักที่เพิ่งถูกส่งมาผ่านนกฮูกไปรษณีย์เมื่อสิบนาาทีก่อนตราประทับสีแดงฉานรูป "หอคอยต้องห้าม" กำลังส่งไอความร้อนระอุออกมาเล็กน้อย ราวกับมันมีชีวิตและจงใจเยาะเย้ยความซวยของฉัน "หอคอยทิศเหนือชั้นเจ็ด... สถานที่ที่ไม่มีนักเรียนคนไหนเหยียบย่างเข้าไปรอบสามร้อยปี แถมยังพ่วงตำแหน่งเขตหวงห้ามระดับสูงสุดเนี่ยนะ? ช่างเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นเสียจริงค่ะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด สถาบันมหาเวทโอเรียนทอลแห่งนี้ไม่ได้มีดีแค่ชื่อเสียง แต่โครงสร้างเวทมนตร์ของมันถูกออกแบบด้วยวงแหวนเวทย์สี่ธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ ซ้อนทับกันเจ็ดชั้นเพื่อกักเก็บพลังงานมหาศาล ทว่า ในฐานะที่ฉัน "ลูเซียน่า" ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวละครประกอบที่ควรจะตายตั้งแต่บทแรกด้วยอุบัติเหตุจากการปรุงยา ความทรงจำเดิมบอกฉันชัดเจนว่า การถูกส่งไปอยู่หอคอยต้องห้ามไม่ได้แปลว่าได้สิทธิพิเศษ แต่มันคือตั๋วเที่ยวเดียวสู่ยมโลกต่างหาก *ติ๊ง!* เสียงใสราดลงกลางโสตประสาทราวกับระฆังแก้วในวิหารโบราณ ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่มันดังขึ้น *ภายใน* สมองของฉันเอง [ระบบอัจฉริยะมหาเวท (Arcane Genius System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] [ยินดีต้อนรับผู้ใช้: ลูเซียน่า เดอ คาลลิส] [สถานะปัจจุบัน: ว่าที่นักศึกษาปี 1 / ผู้พักอาศัยชั่วคราว ณ หอคอยต้องห้าม] [วิเคราะห์พลังเวทมนตร์ภายในร่างกาย... ตรวจพบธาตุทั้งสี่ (ดิน น้ำ ลม ไฟ) ในสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้รอยต่อ (Rare Multi-Element Attribute)] หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ฉันกะพริบตาปริบๆ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างพิจารณา ปลายนิ้วเรียวเอื้อมออกไปข้างหน้าเพื่อลองสัมผัสอากาศว่างเปล่า นิ้วมือผ่านทะลุผ่านแสงนั้นไปโดยไม่มีแรงต้าน แต่ข้อมูลตัวเลขและกราฟสามมิติที่ซับซ้อนกลับหมุนวนตอบสนองการเคลื่อนไหวของฉันอย่างแม่นยำ นี่ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเครียด... นี่คือระบบซัพพอร์ตที่มักจะมีอยู่ในนิยายแฟนตาซีแฟนตาซีที่ฉันเคยอ่านแก้เบื่อตอนดึกๆ สินะคะ? ช่างเป็นมุกตลกของพระเจ้าที่ตรงเวลาเสียจริง [ตรวจพบความผิดปกติทางเวทมนตร์ในรัศมี 50 เมตร: พลังงานความมืดระดับกลางกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ห้องพักของคุณผ่านทางช่องลมใต้พื้น] [คำเตือน: ผู้บุกรุกไม่ได้รับเชิญกำลังมาถึงในอีก 45 วินาที] ฉันหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลเวทมนตร์ โครงสร้าง World-building ของสถาบันนี้เข้มงวดเรื่องเขตแดนส่วนบุคคล การที่ใครบางคนกล้าส่งพลังงานความมืดเข้ามาในวันแรกของการเปิดเทอม แปลว่ามีคนต้องการทดสอบ หรือไม่ก็... กำจัดฉันทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากห้อง "ไวเสียจริงนะคะ เพิ่งจะลืมตาตื่นได้ไม่ถึงสิบนาที ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเคาะประตู (ทางใต้ดิน) เสียแล้ว" ฉันขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้เวทมนตร์ธาตุลมหมุนวนอยู่รอบฝ่าเท้าเพื่อลดแรงเสียดทานจนแทบไม่มีเสียงฝีเท้าเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องพักกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยสไตล์โกธิค ผ้าม่านสีม่วงเข้มสะบัดไหวเล็กน้อยตามแรงลมภายนอก หากนี่คือเกม และฉันคือผู้เล่น ระบบนี้คงไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อให้ฉันใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์จิบชาชมสวนดอกไม้หลังหอพักแน่ๆ แต่ข้อความแจ้งเตือนเมื่อครู่กำลังบอกเป็นนัยว่า ทุกย่างก้าวต่อจากนี้คือสนามรบ *กริ๊ก...* เสียงกลอนประตูห้องน้ำที่อยู่มุมห้องขยับเบาๆ ไอน้ำสีดำทมิฬเริ่มซึมลอดใต้ช่องประตูออกมา กลิ่นอายความตายจางๆ ลอยแตะจมูกพร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังแว่วเข้ามาในหัว [ระบบเปิดใช้งานโหมดเอาชีวิตรอดฉุกเฉิน] [ภารกิจเฉพาะกิจ: "การต้อนรับจากเงาในความมืด"] [เงื่อนไข: เอาชนะหรือเปิดโปงตัวตนของผู้บุกรุกภายใน 3 นาที] [รางวัล: ทักษะวิเคราะห์เนตรเวทขั้นสูง + 500 แต้มประสบการณ์ระบบ] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำถาวร 1 อย่าง] ดวงตาของฉันหรี่แคบลงเมื่ออ่านถึงบทลงโทษ รอยยิ้มมุมปากกลับมาปรากฏอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความท้าทายและความดื้อรั้นที่อยู่ในสายเลือด "สูญเสียความทรงจำเหรอคะ? หึ... ของสำคัญในหัวฉัน ฉันไม่มีวันยอมให้ใครมาหยิบฉวยไปหรอกนะ" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมมานานะอณูธาตุไฟและดินไว้ที่ปลายนิ้ว พร้อมกับที่บานประตูห้องน้ำถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงเวทมืดมิด เงาดำทะมุนรูปทรงคล้ายสัตวร้ายพุ่งตรงเข้ามาหาฉันด้วยความเร็วสูงประกายตาสีม่วงเข้มของผู้บุกรุกสะท้อนอยู่ในม่านตาของฉัน ชั่ววินาทีนั้นเองที่เสียงก้าวเท้าอันคุ้นเคยและน้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งก็ดังแทรกขึ้นจากหน้าต่างห้องนอนที่เปิดกว้าง "ดูเหมือนว่าสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของฉันจะหลุดมาสร้างความรำคาญให้เด็กใหม่เสียแล้วสินะคะ... คุณเดอ คาลลิส หวังว่าคุณคงยังไม่ตายคาห้องพักหรอกนะ" ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์ประจำหอคอยต้องห้ามก้าวเข้ามาเหยียบบนขอบหน้าต่างอย่างสง่างาม เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ยามเช้า และก่อนที่ฉันจะทันได้เอ่ยปากทักทาย ร่างของมาสเตอร์เซเลสเทียก็สะบัดมือเพียงครั้งเดียวจนเกิดคลื่นพลังเวทสีครามซัดสาดจนเงาดำสลายหายไปในพริบตา ทว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเงาดำนั้นกลับไม่ใช่สัตว์เวท แต่มันคือ...ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลขุนนางชั้นสูงที่สลักไว้บนกฤชเงิน ซึ่งตกอยู่แทบเท้าของฉัน พร้อมกับหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนรัวเร็วกว่าเดิม [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบรหัสลับในกฤชของผู้บุกรุก... เกี่ยวข้องกับแผนลอบสังหารผู้อำนวยการสถาบันเมื่อสี่ปีก่อน] [เป้าหมายลับถูกปลดล็อก: คุณกำลังก้าวเข้าสู่ "ใจกลางคดีฆาตกรรมปริศนา" ที่ถูกปกปิดไว้ของหอคอยต้องห้ามอย่างเต็มตัว] ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกเข้าสู่หอคอยต้องห้ามอันลึกลับนี้นะคะ