เงาปริศนาในหอคอยร้าง

กลิ่นอับชื้นของอิฐบล็อกโบราณผสมผสานกับกลิ่นอายโลหะหนักที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นดิน ทำให้อะดรีนาลีนในกายของลูเซียน่าพุ่งพล่านถึงขีดสุด ทันทีที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าทรุดตัวลงพร้อมกับวงแหวนเวทสีเลือดที่สว่างวาบขึ้นล้อมรอบตัวเธอไว้ทุกด้าน เด็กสาวไม่ได้กรีดร้องหรือแสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นัยน์ตาสสีนิลคู่คมกริบกวาดตามองอักษรรูนโบราณที่หมุนวนอยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว สมองส่วนวิเคราะห์ของเธอทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่ากลไกนาฬิกาจักรกลเวทมนตร์ *ตู้ม!* ร่างบางดีดตัวถอยหลังด้วยวิชาเคลื่อนย้ายพริบตาธาตุลม เปลวเพลิงสีฟ้าครามถูกเรียกออกมาห่อหุ้มเรียวขาเพื่อลดแรงกระแทกจากการตกกระแทกสู่ชั้นใต้ดินของหอคอยร้าง ละอองฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเธอเลยแม้แต่น้อย "ช่างเป็นกลไกการป้องกันที่รุนแรงเสียจริงนะคะ... เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วเชียว" ลูซพึมพำกับตัวเองเบาๆ พรางปัดเศษฝุ่นที่เกาะตามหัวไหล่ชุดเครื่องแบบนักเรียนเวทมนตร์ ดวงตากลมโตหันกลับไปสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว แสงสว่างเดียวในห้องใต้ดินแห่งนี้มาจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ติดอยู่ตามผนังหิน ซึ่งกำลังสั่นไหวราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเด็กสาวอัจฉริยะกลับไม่ใช่ความมืดมิดหรือความน่ากลัวของสถานที่ แต่เป็นลวดลายสลักบนพื้นหินอ่อนเบื้องหน้า—ลวดลายที่ระบบอัจฉริยะในหัวของเธอกำลังส่งเสียงเตือนรัวๆ [ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานเวทมนตร์โบราณที่สูญหาย: "เวทมนตร์ปฐมภูมิ (Primordial Magic)"] [ระดับความอันตราย: SSS] [คำเตือน: รูปแบบการเรียงตัวของอณูมานาในพื้นที่นี้ ไม่ตรงกับตำราเวทมนตร์มาตรฐานของสถาบันในยุคปัจจุบัน แนะนำให้ผู้ใช้ระมัดระวังในการเก็บตัวอย่าง] "เวทมนตร์ปฐมภูมิอย่างนั้นหรือ..." ลูซย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสร่องรอยสีทองจางๆ ที่ฝังอยู่ลึกในรอยแตกของหิน รอยร้าวเหล่านี้ไม่ใช่เกิดจากการสึกกร่อนตามกาลเวลา แต่มันคือร่องรอยของการ "ถูกลบ" ด้วยพลังที่เหนือชั้นกว่า ในยุคปัจจุบัน นักเวททั่วไปรู้จักเพียงธาตุหลักทั้งสี่ คือ ดิน น้ำ ลม และไฟ รวมถึงธาตุรองอย่างแสงและความมืด แต่ร่องรอยเบื้องหน้าเธอกลับแสดงถึงการหลอมรวมของมานาทั้งหกสายเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ ราวกับว่าผู้ที่สร้างร่องรอยนี้ไม่ได้เพียงแค่ "ใช้" เวทมนตร์ แต่พวกเขากำลัง "เขียนกฎเกณฑ์" ของธรรมชาติขึ้นมาใหม่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันอันทรงพลังก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง "เจ้าเด็กแสบ... ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าเขตต้องห้ามชั้นสามมีกลไกอาคมที่ยังไม่ถูกปลดผนึก" น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงความห่วงใยคุ้นเคยดังขึ้น มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวออกมาจากเงาดำ ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทสะท้อนแสงสลัว แววตาสีเทาคู่นั้นกวาดมองสภาพรอบตัวก่อนจะมาหยุดที่ตัวของลูเซียน่า ลูซเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ผู้เป็นอาจารย์ "แหม... มาสเตอร์ก็พูดเกินไปนะคะ ลูซแค่เดินสะดุดก้าวพลาดนิดหน่อยเองค่ะ ไม่คิดว่าใต้พื้นดินตรงนี้จะมีห้องลับซ่อนอยู่ แถมยังเป็นห้องลับที่เก็บรักษาโบราณวัตถุระดับตำนานไว้เสียด้วย" เซเลสเทียถอนหายใจเบาๆ นางปรายตามองร่องรอยเวทมนตร์บนพื้น ก่อนที่แววตาคู่สวยจะฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาวูบหนึ่ง ซึ่งรอดพ้นจากการสังเกตของเด็กสาวไปไม่ได้ "นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ลูเซียน่า" เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น ก้าวเข้าไปใกล้ร่องรอยนั้น พร้อมกับร่ายเวทตรวจสอบระดับสูง "ร่องรอยเวทมนตร์นี้... มันคือรูปแบบเดียวกับที่บันทึกไว้ในบันทึกโบราณของ 'ผู้ก่อตั้งหอคอย' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อน" "ผู้ก่อตั้งหอคอย?" ลูซลุกขึ้นยืน สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาครุ่นคิดอย่างจริงจัง "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ทำไมร่องรอยนี้ถึงเพิ่งมาแสดงปฏิกิริยาตอนนี้ล่ะคะ? หรือว่า..." "ใช่..." เซเลสเทียหันมาสบตาเด็กสาว "มีใครบางคนกำลังพยายามปลุก 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่ใต้หอคอยแห่งนี้ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง" บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันเงียบงัดลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงหึ่งๆ ของระบบอัจฉริยะในหัวของลูซที่เริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาล ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้สืบสวนเบาะแสอื่นเพิ่มเติม จู่ๆ อุณหภูมิรอบตัวก็ดิ่งฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว! คบเพลิงเวทมนตร์บนผนังดับวูบลงพร้อมกันในเสี้ยววินาที ความมืดมิดสนิทพุ่งเข้าโอบล้อมพวกเธอทันที [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ!] [ตรวจพบการปลุกพลังงานปริศนาเกินขีดจำกัด!] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตไม่ทราบฝ่าย กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากเบื้องล่างของพื้นห้องใต้ดิน!] *ครืนนนนน—!* พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว รอยร้าวสีทองบนพื้นเมื่อครู่ระเบิดแสงสว่างจ้าเป็นสีแดงฉาน และจากใจกลางรอยร้าวนั้น... ดวงตาสดสีโลหิตขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ! "ถอยไป ลูซ!" เซเลสเทียตวัดมือเรียกคถาประจำตัวออกมาทันที เปลวเพลิงสีเงินบริสุทธิ์ลุกโชนขึ้นขับไล่ความมืด แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว... เมื่อเงาดำมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูของลูเซียน่าราวกับมาจากขุมนรก *"ในที่สุด... ข้าก็รอวันที่เจ้าจะกลับมาเปิดผนึกนี้... ทายาทแห่งสายเลือดที่ถูกลืม..."* ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับลูซและมาสเตอร์เซเลสเทียในตอนนี้นะคะ!