การพบกันครั้งแรกกับอาจารย์สาว

"ในที่สุด... ข้าก็รอวันที่เจ้าจะกลับมาเปิดผนึกนี้... ทายาทแห่งสายเลือดที่ถูกลืม..." เสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทเมื่อครู่ยังคงทิ้งไอเย็นยะเยือกไว้บน1ต้นคอของลูเซียน่า เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความมืดมิดภายในชั้นที่เจ็ดของหอคอยต้องห้ามไม่ได้น่ากลัวเท่ากับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า ผ่านหน้าต่างโปร่งแสงของระบบอัจฉริยะที่เธอพกติดตัวมา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานโบราณระดับภัยพิบัติ SSS] [เป้าหมาย: ตรวจพบการปลุกสภาวะ 'สายเลือดบรรพกาล' ในตัวผู้ใช้] [คำเตือน: อุปกรณ์ตรวจจับเวทมนตร์ของหอคอยกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันของคุณ... อีก 30 วินาทีจะถึงจุดปะทะ!] "แย่แล้ว...!" ลูเซียน่ากัดริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีไพลินฉายแววตื่นตระหนกแต่สมองกลับประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งติดสปีด เวทมนตร์สี่ธาตุในกายกำลังปั่นป่วนจากแรงกระตุ้นของเสียงปริศนาเมื่อครู่ เปลวไฟสีฟ้าอ่อนที่ปลายนิ้วสั่นระริก สายลมรอบกายหมุนวนผิดธรรมชาติราวกับจะฟ้องร้องการมีตัวตนของเธอ แสงจากคทาลาดตระเวนของอาจารย์เวรประจำหอคอยสาดส่องลอดผ่านช่องประตูศิลาบานใหญ่เข้ามาแล้ว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาใกล้ทุกขณะทำให้รู้ว่าไม่มีทางหนีพ้น *ตึง! ตึง! ตึง!* ประตูหอคอยถูกกระแทกเปิดออกด้วยเวทมนตร์ค้นหา มาสเตอร์การ์เน็ต อาจารย์ฝ่ายปกครองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเกลียดนักเรียนที่แหกกฎเข้ากระดูกดำ ก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าถมึงทึง ดวงตาสีเหลืองอำพันกวาดมองไปทั่วห้องสมุดโบราณด้วยความระแวง "เด็กปีหนึ่งคนไหนกล้าฝ่าฝืนกฎเข้ามาในเขตหอคอยต้องห้าม แสดงตัวออกมาซะ!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้อง กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุดินระดับสูงแผ่ขยายกดทับบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก ลูเซียน่ารีบก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า สติปัญญาอันเฉียบแหลมบอกเธอว่าหากถูกจับได้ในยามวิกาลเช่นนี้ นอกจากจะถูกไล่อออกแล้ว ความลับเรื่องระบบอัจฉริยะและเวทมนตร์สี่ธาตุของเธออาจถูกเปิดเผย ทว่าในจังหวะที่เงาของอาจารย์การ์เน็ตกำลังทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบจะคว้าตัวเธอนั้น... มือเรียวยาวคู่หนึ่งก็เอื้อมออกมาจากความมืดด้านหลัง คว้าข้อแขนของลูเซียน่าไว้แล้วดึงเข้าไปหลบหลังชั้นหนังสือลับที่กลืนไปกับผนังศิลาอย่างแนบเนียน! สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่ทว่านุ่มนวล กลิ่นอายจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าและละอองดาวลอยแตะจมูก ลูเซียน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อ้าปากเตรียมจะปล่อยเวทมนตร์สายฟ้าสวนกลับตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่มือเรียวอีกข้างกลับเอื้อมมาปิดเรียวปากของเธอไว้อย่างนุ่มนวลพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู "ช SSS... เงียบเสีย ถ้าไม่อยากถูกส่งไปคุกใต้ดินตลอดกาล" เสียงนั้นเรียบนิ่ง ทว่ามีเสน่ห์ลึกลับและเปี่ยมด้วยอำนาจสะกดใจอย่างประหลาด ลูเซียน่าชะงักค้าง ดวงตาสีไพลินช้อนมองใบหน้าของบุคคลปริศนาในเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์รำไรจากช่องหน้าต่าง โครงหน้าสวยคมได้รูป และดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่พราวระยับด้วยประกายแห่งความฉลาดเฉลียว *มาสเตอร์เซเลสเทีย!* อาจารย์ผู้ดูแลหอคอยต้องห้ามผู้เก็บตัวเงียบเชียบและไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับใครในสถาบัน เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมถึงต้องช่วยเธอด้วยเล่า? "อาจารย์การ์เน็ต ทางนี้ไม่มีอะไรผิดปกติครับ ข้าตรวจเช็กตราอาคมรอบนอกแล้ว น่าจะเป็นแค่ลมพัดผ่านห้องโถงมากกว่า" เสียงของอาจารย์เวรอีกคนดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะการค้นหา "Hmpf! ถ้าข้าเจอตัวเจ้าเด็กตัวแสบคนไหนกล้าดีเข้ามาเหยียบที่นี่ ข้าจะตัดคะแนนความประพฤติให้ไม่เหลือซากแน่!" เสียงฝีเท้าของอาจารย์การ์เน็ตกระทบพื้นศิลาเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงปิดประตูดังสนั่นสะท้อนก้องทั่วห้องโถง ความตึงเครียดที่กดทับจึงค่อยๆ คลายตัวลง ลูเซียน่าผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เธอขยับตัวถอยหลังออกมาเล็กน้อย พร้อมกับโค้งคำน้วยแสดงความเคารพอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียมของสถาบันเวทมนตร์ "ขอบพระคุณท่านอาจารย์เซเลสเทียที่กรุณาช่วยชีวิตข้าไว้ค่ะ... ถ้าไม่ได้ท่าน ข้าคง..." เด็กสาวเว้นวรรคเล็กน้อยเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย มาสเตอร์เซเลสเทียไม่ได้เอ่ยอันใดในทันที อาจารย์สาวยกมือขึ้นจัดเส้นผมสีเงินที่ปรกลงมาทัดใบหูอย่างใจเย็น ดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นจ้องมองลูเซียน่านิ่งนาน ราวกับกำลังทะลุทะลวงผ่านเปลือกนอกเข้าไปสำรวจจิตวิญญาณภายในของเด็กสาว "เด็กปีหนึ่งธาตุผสมสี่สาย... แถมยังมีระบบปริศนาคอยหนุนหลัง เจ้าคิดว่าความอยากรู้อยากเห็นจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตรอดไปได้นานแค่ไหนกัน ลูเซียน่า" คำพูดนั้นทำเอาลูเซียน่าชะงักกุนซือในใจ รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที อาจารย์เซเลสเทียไม่ได้แค่มองเห็นเธอ แต่ดูเหมือนจะรู้ความลับทั้งหมดของเธอตั้งแต่แรกแล้วกระมัง? "ท่านอาจารย์ทราบได้อย่างไรคะว่าข้า..." "ความลับของหอคอยแห่งนี้มีไว้เพื่อรอผู้ที่คู่ควรมาปลดล็อก" มาสเตอร์เซเลสเทียตัดบท น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้ขนลุก "และเสียงกระซิบเมื่อครู่... ก็ไม่ได้เรียกหาแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่งซะด้วยสิ" ยังไม่ทันที่ลูเซียน่าจะได้เอ่ยถามข้อสงสัย หน้าต่างระบบอัจฉริยะเบื้องหน้าก็เด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีทองอร่ามผิดจากทุกครั้งที่ผ่านมา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิทธิ์เข้าถึงระดับผู้ดูแลร่วม (Co-Administrator)] [เงื่อนไขผ่าน: ท่านได้รับการยอมรับจาก 'ผู้พิทักษ์แห่งเซเลสเทีย'] [ภารกิจลับระดับ SSS ปลดล็อก: "ไขปริศนาห้องสมุดต้องห้ามและอดีตที่หายไปของหอคอย"] ลูเซียน่ายังไม่ทันได้ตั้งตัวกับข้อความบนหน้าจอ พื้นศิลาเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูโบราณที่ปิดสนิทไปแล้วค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับปรากฏร่างของ... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับลูเซียน่าในตอนนี้นะคะ