เบาะแสชิ้นแรก

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมน้ำหมึกเวทมนตร์คละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของมาสเตอร์เซเลสเทีย บนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มเนื้อหนา มีเพียงแสงสีนวลจากโคมไฟคริสตัลที่ส่องกระทบเข้ากับสันปกหนังสีดำสนิท ซึ่งถูกตกแต่งด้วยลวดลายอักขระโบราณนูนต่ำ—อักขระที่แม้แต่ลูเซียน่าเองก็ยังไม่เคยพบเห็นในตำราเรียนมาตรฐานเล่มใดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เด็กสาวหรี่ตามองวัตถุเบื้องหน้าอย่างพิจารณา ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้ชายแขนเสื้อคลุมขยับเคาะเบาๆ เป็นจังหวะตามความเร็วของอัตราการเต้นหัวใจ สมองส่วนวิเคราะห์ของระบบอัจฉริยะในหัวเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูงทันที *ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุโบราณ: [สมุดบันทึกแห่งพันธสัญญาที่สาม]* *ระดับความปลอดภัย: SSS* *คำเตือน: เนื้อหาภายในอาจส่งผลกระทบโดยตรงต่อเสถียรภาพทางจิตใจของผู้สิทธิ์เข้าถึง* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาท แต่มันถูกกลบด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้งภายในห้อง ลูเซียน่ายังคงยืนนิ่งหลังตรง ไม่ได้เอื้อมมือไปคว้าสมุดเล่มนั้นทันทีตามสัญชาตญาณดิบของเด็กสาวทั่วไป ในฐานะอัจฉริยะผู้สอบผ่านบททดสอบสี่ธาตุด้วยคะแนนสูงสุดเป็นประวัติการณ์ เธอรู้ดีว่าความอยากรู้อยากเห็นอย่างไร้การควบคุมมักนำพามาซึ่งหายนะที่คาดไม่ถึง "เธอไม่รีบคว้ามันเหมือนเด็กสาวทั่วไปที่เพิ่งรอดพ้นจากบทลงโทษเลยนะคะ, ลูเซียน่า" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นจากหญิงสาวเจ้าของห้อง มาสเตอร์เซเลสเทียพิงแผ่นหลังเข้ากับพนักเก้าอี้บุนวมสีเลือดหมู ดวงตาสีอัมพันคู่สวยภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบจับจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างต้องการค้นหาคำตอบในแววตาคู่นั้น ลูเซียน่าเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกยกขึ้นอย่างระมัดระวัง เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความเคารพและความเจ้าเล่ห์ในสัดส่วนที่พอเหมาะพอเจาะ "หากสิ่งนั้นคือบทลงโทษจริงๆ เกรงว่ามันคงถูกวางไว้บนพื้นห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะ ไม่ใช่บนโต๊ะทำงานที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบพร้อมแสงไฟที่ส่องสว่างพอเหมาะพอเจาะแบบนี้หรอกค่ะ, มาสเตอร์" ลูเซียน่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ และฉะฉาน "อีกอย่าง... การที่อาจารย์เรียกตัวฉันมาพบเป็นการส่วนตัวหลังเกิดเหตุการณ์ความวุ่นวายที่หอคอยต้องห้าม ย่อมแปลว่าเรื่องนี้มีความลับที่ไม่อาจประกาศให้สภาอาจารย์รับรู้ร่วมกันได้ถูกต้องไหมคะ?" มุมปากของมาสเตอร์เซเลสเทียกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มหายากที่นานๆ ครั้งศิษย์ในสถาบันจะได้เห็น "เธอฉลาดเกินไปแล้วนะคะ ลูเซียน่า ความเฉียบแหลมแบบนี้บางครั้งก็อันตรายเกินกว่าจะใช้ในสถาบันที่เต็มไปด้วยการเมืองและความอิจฉาริษยา" เซเลสเทียเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วดันสมุดบันทึกสีดำเล่มนั้นให้เลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ "แต่มันก็จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการไขปริศนาที่กำลังจะกลืนกินสถาบันแห่งนี้จากภายใน" ลูเซียน่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจ ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือออกไปสัมผัสกับปกหนังเย็นเฉียบนั้นทันที ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส อักขระโบราณบนปกก็เปล่งแสงสีฟ้าครามจางๆ ออกมาวูบหนึ่ง ราวกับมันกำลังจดจำลายเซ็นพลังเวทมนตร์ของเธอ *อัปเดตสถานะภารกิจ: [เบาะแสชิ้นแรก]* *เงื่อนไข: ศึกษาและถอดรหัสบันทึกของมาสเตอร์เซเลสเทียรุ่นก่อนภายใน 72 ชั่วโมง* *รางวัล: ปลดล็อกทักษะเนตรเวทมนตร์ขั้นสูง และประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือนของหอคอยต้องห้าม* สมุดบันทึกเล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่สมุดบันทึกธรรมดา แต่มันคือคีย์การ์ดชีวมิติ (Biometric Key) ที่ผูกติดกับตัวตนของเธอผ่านระบบอัจฉริยะ ลูเซียน่าเปิดหน้าแรกออกอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายของกระดาษเก่าแก่พุ่งเข้าจมูก พร้อมกับตัวอักษรลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังที่เขียนด้วยหมึกเวทมนตร์สีเงินยวง *‘หากเจ้าได้อ่านบันทึกเล่มนี้ แปลว่าหอคอยต้องห้ามได้เลือกผู้สืบทอดคนต่อไปแล้ว... และนั่นหมายความว่า เวลากำลังจะหมดลง’* ประโยคแรกบนหน้ากระดาษทำให้ลูเซียน่าต้องชะงักค้าง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว สมองเริ่มเชื่อมโยงเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในหอคอยเมื่อคืนก่อน—เงาปริศนาที่เคลื่อนไหวได้เอง, กลไกเวทมนตร์ธาตุลมที่ถูกตั้งค่าไว้เพื่อปกป้องบางสิ่ง, และร่องรอยการใช้เวทมนตร์ต้องห้ามที่ถูกลบเลือนอย่างแนบเนียน "บันทึกเล่มนี้คือบันทึกภาคสนามของอดีตอาจารย์ใหญ่ผู้หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน" เสียงของเซเลสเทียลอยมาแผ่วเบา ราวกับกำลังเล่าเรื่องนิทานก่อนนอนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและน้ำตา "ท่านคือผู้สร้างหอคอยต้องห้ามขึ้นมาเพื่อปิดผนึก... บางสิ่งที่สภาอาจารย์ไม่อาจยอมรับความจริงได้" "บางสิ่ง... ที่ว่าคืออะไรคะ?" ลูเซียน่าเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตาเป็นประกายด้วยความใคร่รู้ "นั่นคือหน้าที่ของเธอที่จะต้องหาคำตอบจากสมุดเล่มนั้น" เซเลสเทียลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทเดินมาหยุดอยู่เบื้อง Aโต๊ะทำงาน ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ "จำไว้... อย่าเชื่อใจใครในสถาบันนี้ แม้แต่คนที่สอนเวทมนตร์ให้เธอทุกวันก็ตาม" กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและความเย็นเยียบของเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งจางหายไปพร้อมกับการก้าวเดินออกไปจากห้องของมาสเตอร์เซเลสเทีย ทิ้งให้ลูเซียน่านั่งอยู่ตามลำพังท่ามกลางแสงไฟสลัว เด็กสาวก้มลงมองหน้ากระดาษถัดไป ซึ่งปรากฏแผนผังโครงสร้างใต้ดินของหอคอยต้องห้ามที่ลึกกว่าแผนผังทางการของสถาบันถึงสามชั้น และตรงจุดลึกที่สุดนั้น มีสัญลักษณ์รูปดวงตาที่มีรอยขีดฆ่าทับไว้อย่างน่ากลัว *ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังเวทมนตร์ภายนอกหน้าต่าง* *คำเตือน: มีการเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามระดับ 4 จากบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต* ระบบอัจฉริยะส่งเสียงเตือนฉุกเฉินสีแดงวาบขึ้นในลานสายตา ลูเซียน่าขมวดคิ้วมุ่น ปิดสมุดบันทึกเสียงดัง *ปัง!* ก่อนจะหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานสูงทึบของห้องทำงาน ที่ระเบียงด้านนอก ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิทกำลังยืนนิ่งสงบอยู่บนขอบระเบียง ดวงตาสองข้างส่อง 0 ประกายแสงสีทองอร่ามตัดกับความมืดมิดอย่างชัดเจน—และสิ่งที่ทำให้หัวใจของลูเซียน่ากระตุกวูบ คือรอยยิ้มที่เหยียดยาวส่งตรงมายังหน้าต่างห้องของเธอ ราวกับพวกเขากำลังเล่นเกมไล่จับที่เธอเป็นฝ่ายตกเป็นเหยื่อตั้งแต่ต้น ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับลูเซียน่าในตอนนี้นะคะ