การทดสอบจิตใจ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและหยาดฝนที่ค้างคาบนแผ่นศิลาโบราณอบอวลอยู่ในโพรงจมูก ความเงียบงันภายในชั้นที่สามสิบเก้าของหอคอยต้องห้ามนั้นหนักอึ้งเสียจนกดทับปลายประสาทให้ตึงเครียด ลูเซียน่าทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหินอ่อนที่แตกละเอียด มือเรียวบางกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่องอขาวซีด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปเบื้องหน้าด้วยความระแวกระวังขั้นสุดยอด ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่กลไกเวทมนตร์หรืออสูรพิทักษ์กายหยาบ หากแต่เป็น... เงาสะท้อนของตัวเธอเอง "ช่างน่าสมเพชเสียจริง... คิดว่าการซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มจอมปลอม แล้วใช้สมองคำนวณทุกอย่างอย่างเย็นชา จะทำให้เธอรอดพ้นจากความจริงข้อนี้ไปได้งั้นหรือ ลูเซียน่า?" เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมาจากเงาสะท้อนบนพื้นผิวกระจกโบราณนั้นช่างคุ้นเคยเกินไป เป็นน้ำเสียงเดียวกันกับเธอเอง ทว่าแววตาของร่างเงากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความมืดมนที่ถูกกดทับไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ ลูเซียน่ากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ สมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระบบอัจฉริยะในจิตสำนึกส่งเสียงเตือนรัวเรี่ยด้วยคลื่นความถี่สูงสีแดงฉาน ทว่าข้อความแจ้งเตือนเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยม่านหมอกแห่งความทรงจำที่กำลังไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำวน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสมองผิดปกติ ค่าความเสถียรทางจิตใจ (Mental Stability) ลดลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 40% — เปิดใช้มาตรการกักกันจิตสำนึกขั้นเด็ดขาด]* "เงียบไปเสียเถอะ..." เด็กสาวพึมพำตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว "นี่เป็นเพียงภาพหลอนที่สร้างขึ้นจากค่ายกลจิตวิทยาของหอคอย เพื่อทดสอบความมั่นคงทางจิตใจของฉันตามตำราเวทมนตร์ขั้นสูงบทที่เจ็ด... ฉันรู้กฎข้อนี้ดี" "กฎงั้นหรือ? เธอยังยึดติดกับทฤษฎีและเหตุผลโง่ๆ พวกนั้นอยู่อีกหรือไง ลูซ!" เงาสะท้อนก้าวทะลุออกมาจากพื้นกระจก ร่างจำแลงสีดำสนิทที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับเธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ชี้ปลายนิ้วเรียวเรียวมาที่หน้าอกด้านซ้ายของเธอ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "จำความรู้สึกตอนที่ตระกูลถูกทอดทิ้งไม่ได้แล้วหรือ? จำสายตาดูแคลนของพวกสภาเวทมนตร์ในวันนั้นไม่ได้หรือไง? เธอแบกรับความคาดหวังทั้งหมดไว้บนบ่าเล็กๆ นี้ เพื่อพิสูจน์ให้ใครเห็นกันแน่... เพื่อคนอื่น หรือเพื่อปกป้องความขลาดเขลาของตัวเองกันแน่!" คำพูดเหล่านั้นราวกับคมมีดที่กรีดแทะลงไปในรอยแผลเป็นที่เธอบรรจงปิดผนึกไว้อย่างดี ภาพเหตุการณ์ในอดีตสมัยที่เธอยังเป็นเพียงเด็กหญิงไร้พลัง ธาตุทั้งสี่ในร่างกายปั่นป่วนจนเกือบทำลายล้างตัวเอง เสียงก่นด่า เสียงหัวเราะเยาะเย้ย และความโดดเดี่ยวอ้างว้างถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุใหญ่ ลูเซียน่ารู้สึกหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม ในขณะที่จิตใจกำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและมั่นคงก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบของกระแสลมธาตุน้ำแข็งที่แผ่ซ่านเข้ามาช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในจิตสำนึก "อย่าไปฟังมัน, ลูเซียน่า" สุ้มเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจและเปี่ยมด้วยความอบอุ่นลึกล้ำดังขึ้น มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างระหงในชุดคลุมสีเงินยาวสะท้อนแสงเรืองรองจากอักขระโบราณบนผนังหอคอย ดวงตาคู่คมกริบสีนิลมองตรงไปยังร่างเงาจำแลงด้วยแววตาเยือกเย็นไร้ความหวาดกลัว อาจารย์สาวไม่ได้สัมผัสตัวเธอโดยตรง ทว่าไอร้อนจากเวทมนตร์สนับสนุนที่ปล่อยออกมาช่วยพยุงจิตวิญญาณของเด็กสาวให้กลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง "มาสเตอร์...?" ลูเซียน่าหันไปมองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ท่านเข้ามาในเขตทดสอบจิตใจของชั้นนี้ได้อย่างไรคะ? นี่เป็นพื้นที่ปิดตายเฉพาะบุคคล..." "กฎถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ผู้ที่มีความสามารถเหนือกว่าแหกมันอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ?" เซเลสเทียปรายตามองลูกศิษย์คนโปรดด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างเงาที่กำลังแผดเสียงหัวเราะก้องกังวาน "อีกอย่าง... อาจารย์ย่อมปล่อยให้เด็กดื้อแถวนี้หลงทางอยู่ในความกลัวของตัวเองไม่ได้หรอกนะ" ร่างเงาจำแลงหยุดชะงัก มันหันมามองเซเลสเทียด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว "โอ้... อาจารย์ผู้สูงส่ง ผู้ซ่อนอดีตอันเน่าเฟะไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความรู้ งั้นมาดูกันสิว่า อาจารย์จะช่วยปกป้องเด็กคนนี้ไปได้อีกสักกี่น้ำ!" สิ้นเสียง เงาดำพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเหนือแสง มันแตกตัวออกเป็นร่างย่อยนับร้อย กระจายตัวล้อมรอบพวกเธอไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับสะท้อนเสียงกรีดร้องและความทรงจำอันเลวร้ายของลูเซียน่าออกมาพร้อมกันจนเกิดเป็นคลื่นเสียงสะท้อนที่ทำลายสมาธิ ลูเซียน่าสูดหายใจเข้าลึก1เฮือก ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมามีความเด็ดเดี่ยวและเป็นประกายของความฉลาดเฉลียวอีกครั้ง เธอกำไม้เท้าในมือแน่น ปล่อยให้พลังเวทมนตร์สี่ธาตุหมุนวนประสานกันในแก่นพลังงานตามทฤษฎีที่เธอศึกษามาอย่างยาวนาน "มาสเตอร์คะ..." ลูเซียน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบที่หนักแน่นพอจะส่งผ่านความตั้งใจไปยังอาจารย์สาว "ความกลัวพวกนี้... ไม่ใช่สิ่งที่ต้องหนี หรือทำลายให้สิ้นซากหรอกค่ะ" เซเลสเทียเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างสนใจ "อ๋อ? แล้วเธอมีแผนการอะไรล่ะ แม่ตัวแสบ" "ถ้าเงาสีนี่เกิดจากความทรงจำและด้านมืดที่ฉันปฏิเสธมาตลอด... งั้นเราก็แค่นำมันมาเป็นส่วนหนึ่งของสมการพลังงานเสียก็สิ้นเรื่อง!" เด็กสาวสะบัดมือวาดวงเวทกลางอากาศ อักขระเวทสี่สี—แดงเพลิง ฟ้าคราม เขียวขจี และน้ำตาลดิน—พวยพุ่งออกมาร้อยเรียงกันเป็นโครงสร้างเรขาคณิตที่ซับซ้อนราวกับกลไกนาฬิกาโบราณ เธอไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตีเพื่อทำลายร่างเงา แต่ใช้เวทมนตร์ประเภท "ประสานจิต" และ "ดูดซับโครงสร้าง" ที่เธอคิดค้นขึ้นสดๆ ร้อนๆ เข้าโอบล้อมร่างเงาทັງหมดยกชุด แสงสว่างวาบสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วห้องทดสอบ เสียงกรีดร้องของเงาดำค่อยๆ เงียบหายไปเมื่อมันถูกดึงกลับเข้ามาสู่แก่นพลังงานภายในร่างของลูเซียน่า ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่อกด้านซ้ายแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและกระแสพลังอันมหาศาลที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุด *[แจ้งเตือนระบบ: ผ่านการทดสอบจิตใจระดับ SSS สำเร็จ!]* *[ค่าความเสถียรทางจิตใจพุ่งขึ้นสู่ระดับ 100% สมบูรณ์]* *[ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัว: "จิตวิญญาณแห่งปราชญ์ผู้รู้แจ้ง" (Sage's Insight Level Max)]* ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับคืนมา และรอยแยกของมิติการทดสอบกำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง—ไม่ใช่ชั้นถัดไป และไม่ใช่ทางออกที่ควรจะเป็น *กริ๊ก... กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบพื้นศิลาเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับมัจจุราชกำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ และก่อนที่เซเลสเทียจะทันได้ขยับตัวสร้างเกราะป้องกัน ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ควรจะถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณกลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือของใครบางคน—หรือบางสิ่ง—ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้พบเจอในหอคอยแห่งนี้ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูเซีย ลูกสาวที่รักของพ่อ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับลูเซียน่าในตอนนี้นะคะ — แอสทริดธาตุมนต์