การเตรียมตัวสู่หอคอยชั้นสูงสุด

“ประโยคเมื่อครู่... รบกวนช่วยทวนความใหม่อีกสักรอบจะได้ไหมคะ มาสเตอร์เซเลสเทีย” น้ำเสียงของลูเซียน่าราบเรียบจนเกือบจะเย็นชา แววตาคู่คมกริบดั่งอัญมณีสีไพลินจ้องมองร่างระหงในชุดคลุมสีเงินยวงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ภายในห้องโถงกระจกแก้วคริสตัลชั้นที่ห้าสิบของหอคอยต้องห้าม อากาศรอบกายพวกเธอบิดเบี้ยวด้วยคลื่นพลังงานเวทมนตร์ธาตุทั้งสี่ที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่น—ดิน น้ำ ลม ไฟ บีอัดตัวกันจนเกิดเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายเสียงขู่คำรามของสัตว์ร้าย เงาสะท้อนบนกระจกใสบานใหญ่ไม่ได้สะท้อนเพียงแค่ตัวเธอ แต่มันกำลังบิดเบือน ปรากฏภาพของเด็กสาวอีกคนที่มีรอยยิ้มเยือกเย็นและดวงตาสีแดงฉานราวกับหยดเลือด *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... ตัวฉันอีกคน”* เสียงนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าเสียงพูดจะเงียบหายไปหลายลมหายใจแล้วก็ตาม มาสเตอร์เซเลสเทียถอนหายใจแผ่วเบา เปลือกตาบางสีมุกปิดลงชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้นสะท้อนแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ประกายแสงสีเงินจากแหวนเวทมนตร์โบราณที่นิ้วชี้วูบวาบตามจังหวะการเต้นของหัวใจ “เธอได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ ลูซ... ประตูมิติสู่หอคอยชั้นสูงสุดไม่ได้ถูกปิดตายด้วยเวทมนตร์โบราณอันซับซ้อนอย่างที่พวกเราเคยวิเคราะห์กันในตำราหลวง แต่มันถูกล็อกไว้ด้วย ‘จิตสำนึก’ ของตัวเธอเอง” อาจารย์สาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังใจกลางวงเวทย์เรืองแสงที่ปรากฏอักขระโบราณนับพันตัว “และกุญแจดอกสุดท้ายที่จะไขประตูนั้น... คือการกลืนกิน ‘ความมืด’ ที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต” ลูเซียน่าแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางสะบัดเบาๆ เรียกคถาเวทมนตร์หัวใจคริสตัลสี่ธาตุออกมาลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ อณูเวทมนตร์สีฟ้าคราม ส้มอมแดง เขียวมรกต และเหลืองทองสว่างวาบขึ้นพร้อมเพรียง สะท้อนถึงการควบคุมที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ “ท่านกำลังจะบอกว่า... ฉันต้องสู้กับตัวปลอมที่สร้างจากจิตใต้สำนึกของตัวเองอย่างนั้นสินะคะ?” ลูเซียน่าหรี่ตาลง “ช่างเป็นบททดสอบที่สิ้นคิดและ cliché เสียจริงสำหรับหอคอยโบราณอายุหลายพันปี” “อย่าประมาทเด็ดขาดค่ะ ลูเซียน่า” เซเลสเทียเสียงเข้มขึ้น ดวงตาสีอัมพันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกศิษย์ “สิ่งที่เธอเห็นในกระจกไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แต่มันคือ ‘แก่นแท้’ ด้านลบที่ระบบอัจฉริยะของหอคอยดึงออกมาจากรอยร้าวในจิตวิญญาณของเธอตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่ ถ้าเธอพ่ายแพ้ ตัวตนที่แท้จริงของเธอจะถูกกลืนกิน และหอคอยนี้จะปิดตายตลอดกาล... พร้อมกับโลกภายนอกที่จะถูกแผดเผาด้วยพลังงานธาตุที่ไร้การควบคุม” ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของลูเซียน่าอย่างกะทันหัน พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะจิตใจไม่เสถียร 89%] [ภารกิจระดับ SSS: ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งอัตตา (Transcending the Ego)] [เงื่อนไข: เอาชนะเงาสะท้อนแห่งความมืดภายในเวลา 120 นาที มิฉะนั้นระบบจะทำการรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมดของโฮสต์] [เวลาที่เหลือ: 119:59...] “ให้ตายสิ... ระบบเจ้าเล่ห์นี่ไม่เคยให้เวลาหายใจหายคอเลยสินะคะ” ลูเซียน่าพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานฉายแววดื้อรั้นและประกายความตื่นเต้นในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายอันตราย เธอสูดหายใจเข้าลึก 12 วินาที ผ่อนออก 8 วินาที เป็นจังหวะการหายใจที่ช่วยปรับสมดุลกระแสมานาในร่างกายให้กลับมานิ่งสนิท ทักษะการคำนวณเวทมนตร์เชิงโครงสร้างที่เธอฝึกฝนมาอย่างยาวนานถูกขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงสุด สมองซีกซ้ายวิเคราะห์ความหนาแน่นของเกราะป้องกันธาตุ ส่วนสมองซีกขวาประเมินจุดอ่อนของเงาสะท้อนตรงหน้า “ถ้าอย่างนั้น...” ลูเซียน่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมั่นใจที่มุมปาก ดวงตาสีไพลินเปล่งประกายเจิดจ้า “ฉันก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจัดการ ‘ตัวเอง’ ให้เรียบร้อยเสียก่อนสินะคะ” สิ้นเสียงคำพูด ร่างของเด็กสาวก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง เปลวเพลิงสีฟ้าจากธาตุไฟขั้นสูงถูกจุดขึ้นที่ปลายนิ้วทั้งห้าผสานเข้ากับลมกรดที่หมุนวนรอบกาย เกิดเป็นพายุเพลิงขนาดย่อมที่แผดเผาพื้นกระเบื้องคริสตัลจนหลอมละลายเป็นลาวาในพริบตา เงาสะท้อนในกระจกหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะที่สะท้อนก้องกังวานเสียดแก้วหู ร่างนั้นก้าวทะลุกระจกออกมาเผชิญหน้า พร้อมกับเงื้อดาบเพลิงสีแดงฉานที่แผ่ไอสังหารรุนแรงพุ่งเข้าประจันหน้ากับลูเซียน่าอย่างไร้ความปรานี! การปะทะกันของเวทมนตร์ธาตุไฟสองสายสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหอคอยต้องห้าม ประกายไฟแตกกระจายราวกับดอกไม้ไฟในยามค่ำคืน ลูเซียน่ากัดฟันกรอด รับแรงกระแทกจากดาบเพลิงที่หนักหน่วงจนแขนเรียวชาหนึบ แต่แววตาของเธอกลับยิ่งทอประกายความฉลาดเฉลียวมากขึ้น เธอแกล้งถอยร่นเพื่อล่อให้เงาสะท้อนก้าวเข้ามาในจุดอับของวงเวทย์ธาตุดินที่เธอแอบร่ายเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วินาทีแรกที่สนทนากับอาจารย์ “ติดกับแล้วค่ะ...” ลูเซียน่ากระซิบเบาๆ ปลายนิ้วเท้าแตะพื้นเบื้องล่าง อักขระสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้น พันธนาการร่างของเงาสะท้อนด้วยโซ่ตรวนธาตุดินและน้ำแข็งอัคคีที่แข็งแกร่งที่สุด ลูเซียน่ายกคถาขึ้นสูง เตรียมรวบรวมพลังเวทมนตร์สี่ธาตุครั้งสุดท้ายเพื่อปิดฉากการทดสอบนี้ ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะปลดปล่อยพลังโจมตี เงาสะท้อนที่ถูกพันธนาการไว้กลับหยุดดิ้นรน มันเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยความลับให้เธอ และเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลูเซียน่าเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ *“เธอคิดจริงๆ หรือคะ... ว่าฉันคือด้านมืดที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยหอคอยนี้?”* [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลสถาบัน] [คำเตือน: เจ้าของร่างที่แท้จริงไม่ใช่โฮสต์... แต่คือ...] ยังไม่ทันที่ระบบจะประมวลผลจบ ประตูมิติชั้นสูงสุดที่ควรจะปิดตายกลับเปิดผ่าออกด้วยแรงระเบิดมหาศาล พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด... พร้อมกับใบหน้าที่ถอดแบบมาจากลูเซียน่าทุกระเบียดนิ้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ