ร่องรอยของคนใน

"กลิ่นอายมานาแบบนี้... ไม่ใช่สิ่งที่เด็กปีหนึ่งหรือแม้แต่ปีสามทั่วไปจะหลงเหลือไว้บนพื้นหินแกรนิตโบราณนี่หรอกค่ะ มาสเตอร์เซเลสเทีย" นิ้วเรียวบางของลูเซียน่าแตะลงบนรอยด่างจางๆ สีฟ้าอมม่วงที่ฝังลึกอยู่ตามร่องกระเบื้องหินของโถงทางเดินชั้นสี่ ม่านพลังงานเวทมนตร์รอบตัวเธอไหววูบคล้ายผิวน้ำยามต้องลม ระบบอัจฉริยะในดวงตาข้างซ้ายของเธอฉายแสงสีฟ้าเรืองรองเป็นเส้นกราฟและตัวเลขซับซ้อนวิ่งวนระรัว เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีและคลื่นความถี่ของมานาที่หลงเหลืออยู่ในจุดเกิดเหตุอย่างละเอียดรอบคอบ บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลของหอคอยต้องห้ามเงียบงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ กลิ่นอายของความอับชื้นและตำราเก่าแก่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าที่เพิ่งถูกใช้งานไปเมื่อไม่นานมานี้ มาสเตอร์เซเลสเทียกอดอกยืนพิงเสาหินสลักลวดลายกริมoireโบราณ ดวงเนตรสีเทาควันบุหรี่มองเด็กสาวผู้เป็นลูกศิษย์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังประเมินความสามารถที่เติบโตขึ้นทุกวันของเด็กแสบประจำสถาบัน "เธอเจออะไรล่ะ ลูเซียน่า... อย่ามัวแต่ให้ระบบทำงานแทนสมองอันปราดเปรื่องของเธอนะคะ" สุ้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความเอ็นดูเจืออยู่จางๆ เอ่ยทักขึ้น ท่าทางเย่อหยิ่งและสง่างามของอาจารย์สาวทำให้พื้นที่รอบบริเวณนั้นดูขรึมขลังยิ่งขึ้น ลูเซียน่ายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด สมองของเธอประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบส่งตรงเข้าสู่โสตประสาทอย่างรวดเร็ว "ระบบยืนยันความหนาแน่นของธาตุไฟผสมสายฟ้าในอัตราส่วน 7 ต่อ 3 ค่ะ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของการใช้คาถา 'อัคคีอสนีบาต' คาถาขั้นสูงที่ไม่มีสอนในหลักสูตรปกติของหอพักสามัญ... และที่สำคัญที่สุด ผลึกมานาที่ตกค้างนี้ มีรหัสประจำตัวของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ถือครองสิทธิ์เข้าออกหอคอยแห่งนี้เป็นกรณีพิเศษ" เด็กสาวเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยมานาธาตุลมออกรอบปลายนิ้วเพื่อตรวจสอบทิศทางลมในอดีตจำลองเหตุการณ์จำลองคร่าวๆ ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ "เจ้าของรอยเท้านี้... คือสภานักเรียนระดับสูง 'ท่านเซอร์คีล ฟอน แวร์เดน' รองประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบคนนั้นค่ะ" มาสเตอร์เซเลสเทียไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ราวกับนางคาดเดาคำตอบนี้ไว้อยู่ก่อนแล้ว อาจารย์สาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คลื่นความกดดันจากมานาบริสุทธิ์รอบตัวนางแผ่ซ่านจนทำให้เศษฝุ่นละอองในอากาศลอยเคว้งคว้าง "เซิร์คีลอย่างนั้นหรือคะ... เด็กคนนั้นเป็นถึงอัจฉริยะผู้กุมอำนาจบริหารในหมู่นักเรียนเชียวนะ เหตุผลอะไรที่เขาต้องมาลอบทำลายผนึกเวทมนตร์ที่ชั้นสี่ในยามวิกาลแบบนี้ล่ะ ลูซ?" "นั่นแหละคือปริศนาที่เราต้องไขค่ะ มาสเตอร์" ลูเซียน่ายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายแบบฉบับของยัยตัวแสบประจำหอคอย "คนระดับนั้นไม่มีทางทำอะไรอย่างไร้เหตุผลแน่ การที่เขาใช้เวทมนตร์ระดับสูงเพื่อเปิดช่องว่างในผนึก แปลว่าข้างในนั้น... จะต้องมีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการทดลองต้องห้ามเมื่อสี่ปีก่อนอย่างแน่นอนค่ะ" ทันใดนั้นเอง ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินเพื่อแกะรอยต่อไปตามทิศทางที่ระบบนำทาง เสียงกริ่งเตือนภัยโบราณที่ไม่ได้ดังมานานนับทศวรรษก็แผดเสียงกังวานลั่นไปทั่วทุกชั้นของหอคอยต้องห้าม! กริ๊งงงงงงง—! แสงไฟเวทมนตร์ตามผนังหอคอยเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว หน้าต่างระบบอัจฉริยะในดวงตาของลูเซียน่าเด้งขึ้นมาเต็มวิสัยทัศน์ พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่กระพริบเตือนรัวเร็วจนน่าใจหาย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังงานมานาปริศนา ระดับ SSS กำลังตื่นขึ้นที่ชั้นใต้ดินระดับ -3!] [คำเตือน: รหัสความปลอดภัยถูกเปลี่ยนโดยบุคคลนิรนาม ระบบป้องกันอัตโนมัติกำลังจะทำงานในอีก 60 วินาที!] มาสเตอร์เซเลสเทียหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาควันบุหรี่เบิกกว้างขึ้นยามเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า "แย่แล้ว... ผนึกชั้นใต้ดินถูกปลดล็อคแล้วจริงๆ!" ลูเซียน่าหันไปสบตากับอาจารย์สาวทันที ไหวพริบและความเด็ดขาดพุ่งทะยานถึงขีดสุด ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาสีมรกตคู่นั้นอีกต่อไป "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้กำลังไล่ล่าผู้ต้องหาธรรมดาเสียแล้วล่ะค่ะ มาสเตอร์" เด็กสาวกระชับถุงมือเวทมนตร์ในมือซ้าย เตรียมพร้อมผนึกพลังธาตุทั้งสี่ในร่างให้ประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงไซрена์เตือนภัยที่โหยหวนและเงาสลัวของใครบางคนที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดมิดที่ปลายทางเดินเบื้องหน้า— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับลูเซียน่านะคะ หวังว่าจะเพลิดเพลินกับบทนี้ค่ะ — แอสทริดธาตุมนต์