ภาพวาดที่ซ่อนความจริง

กลิ่นอายของฝุ่นผงโบราณและกระดาษไขที่อบอวลอยู่หลังชั้นหนังสือสูงตระหง่านในหอคอยทิศเหนือไม่ได้ทำให้ลูเซียน่ารู้สึกฉุนกเฉยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ปลายประสาทสัมผัสของเด็กสาวกลับตื่นตัวเต็มที่ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวบางซึ่งสวมถุงมือหนังเวทมนตร์สีดำสนิทกำลังไล่สัมผัสไปตามสันหนังสือหนังแท้ที่เรียงรายอย่างไร้ระเบียบ หอคอยต้องห้ามชั้นที่เจ็ด—เขตหวงห้ามเด็ดขาดที่แม้แต่นักเวทระดับสูงยังต้องก้าวเท้าด้วยความระมัดระวัง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสนามพลังเวทมนตร์โบราณความหนาแน่นสูงระดับ 4 ระดับความเสี่ยง: ปานกลาง แนะนำให้เปิดใช้งานเนตรธาตุเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างอักขระรูน] เสียงแจ้งเตือนราบเรียบจากระบบอัจฉริยะดังขึ้นในห้วงความคิดของลูเซียน่า ดวงตากลมโตคู่สวยฉายประกายแสงสีฟ้าครามจางๆ ภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบ เธอยังคงก้าวเดินอย่างเงียบเชียบ ย่ำไปบนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มที่ช่วยดูดซับเสียงฝีเท้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้บอกเธอชัดเจนว่า ทุกย่างก้าวที่นี่มีราคาที่ต้องจ่ายหากประมาท "เจ้ากำลังเดินเร็วกว่าอัตราการคำนวณของข้าสามวินาทีนะ ลูซ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาวดังขึ้นจากมุมมืดใกล้กับหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ มาสเตอร์เซเลสเทียยืนกอดอกพิงผนังหินแกรนิต ร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีชา2เข้มสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกระจกสีลายวิจิตร ใบหน้างดงามไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ลูเซียน่าหยุดฝีเท้าลงโดยไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอย่อตัวทำความเคารพอาจารย์สาวลึกลับตามธรรมเนียมปฏิบัติ ก่อนจะหันกลับไปสบดวงตาสีอเทมิสคู่นั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ถ้าดิฉันเดินช้ากว่านี้ เกรงว่าความลับที่อาจารย์จงใจซ่อนไว้คงจะถูกฝุ่นกลบจนมิดเสียก่อนค่ะ มาสเตอร์เซเลสเทีย" ลูเซียน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหยอกเย้า มาสเตอร์เซเลสเทียเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าอย่างนึกขัน "เจ้าเป็นเด็กที่อยากรู้อยากเห็นเกินความจำเป็นจริงๆ ลูเซียน่า... รู้ไหมว่าอดีตอาจารย์ใหญ่มาสเตอร์เวลล์ที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน ทิ้งอะไรไว้เบื้องหลังบ้าง?" "นั่นคือสิ่งที่ดิฉันกำลังจะหาคำตอบค่ะ" ลูเซียน่าหันกลับไปยังผนังเบื้องหน้า ซึ่งเป็นจุดที่ระบบอัจฉริยะส่งสัญญาณเตือนรุนแรงที่สุด ตรงหน้าเธอคือภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่สะดุดตา ภาพของชายชราผู้สวมเสื้อคลุมนักเวทสีทองอร่าม ดวงตาในภาพวาดทอดมองตรงมาด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความลับและความโศกเศร้า ขอบเขตของกรอบไม้สลักลวดลายเถาวัลย์เวทมนตร์ดูเก่าคร่ำคร่า แต่มันกลับแผ่ไอพลังงานบางเบาที่แปลกประหลาดออกมา [วิเคราะห์ภาพวาด: ตรวจพบชั้นเวทมนตร์ภาพลวงตาซ้อนทับ 3 ชั้น อักขระรูนโบราณประเภท 'สลักความทรงจำ' กำลังทำงาน] ดวงตาของลูเซียน่าหรี่แคบลง สมองของเธอประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในเสี้ยววินาที ภาพวาดนี้ไม่ใช่แค่ภาพเหมือนธรรมดา แต่มันคือ "พ็อกเก็ตดิมิชั่น" ขนาดย่อมที่ถูกผนึกเอาไว้ด้วยเวทมนตร์ธาตุแสงและความมืดผสมผสานกันอย่างลงตัว ซึ่งเป็นรูปแบบเวทมนตร์ที่สูญหายไปนานแล้ว "อาจารย์คะ ภาพนี้ไม่ได้ถูกวาดขึ้นเพื่อรำลึกถึงมาสเตอร์เวลล์แน่ๆ" ลูเซียน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นทันตาเห็น "แต่มันคือ 'จดหมายลาตาย' ที่เขียนด้วยเวทมนตร์" มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมกวาดพื้นหินเบาๆ นางปรายตามองภาพวาดนั้นด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความระaทม "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว ลูเซียน่า... บางครั้ง การไม่รู้ความจริงอาจทำให้เจ้ามีชีวิตรอดในหอคอยแห่งนี้ได้นานกว่า" "แต่ความอัจฉริยะของดิฉันคงจะเฉาตายพอดีถ้าไม่ได้ไขปริศนาที่คาใจนะคะ" ลูเซียน่าแย้มยิ้มบางเบา เธอไม่รอช้า ยื่นปลายนิ้วที่ห่อหุ้มด้วยละอองเวทมนตร์ธาตุลมและไฟผสมกันอย่างประณีตแตะลงไปที่มุมขวาส่างของกรอบรูป *แกร๊ก... ฟึ่บ!* เสียงกลไกเวทมนตร์โบราณดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับอักขระรูนสีทองอร่ามที่สว่างวาบขึ้นรอบกรอบภาพวาด พื้นที่รอบตัวพวกเธอเริ่มบิดเบี้ยวราวกับภาพสะท้อนในผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป อากาศรอบข้างหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก [คำเตือน: เขตแดนความทรงจำถูกปลดล็อก! พลังงานเวทมนตร์ภายนอกกำลังแทรกแซง ระดับความปลอดภัยลดลงสู่สีแดง!] เสียงเตือนของระบบดังรัวเร็วเป็นสัญญาณอันตราย แต่ลูเซียน่ากลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอกัดริมฝีปากแน่น ใช้มือข้างหนึ่งประคองแว่นตาขณะที่อีกข้างรวบรวมพลังเวทมนตร์ธาตุดินสร้างเกราะป้องกันรอบตัวเพื่อต้านทานแรงดันอากาศที่กำลังมหาศาลขึ้นเรื่อยๆ ภาพวาดสีน้ำมันตรงหน้าเริ่มละลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินยวง ก่อนจะรวมตัวกันใหม่กลางอากาศกลายเป็นข้อความลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลัง สลักลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าของทั้งสอง *‘ผู้ใดที่เปิดอ่านข้อความนี้... จงรู้ไว้ว่าภัยพิบัติไม่ได้มาจากภายนอกหอคอย แต่มันถูกสร้างขึ้นจากภายในสภาสูง... และผู้ที่ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายคืองูพิษที่สวมชุดคลุมสีขาว’* ลูเซียน่าอ่านทวนข้อความนั้นในใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง งูพิษที่สวมชุดคลุมสีขาว? ในสถาบันแห่งนี้ มีเพียงบุคคลระดับสูงในสภาผู้บริหารสูงสุดเท่านั้นที่สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์... หรือหมายถึง... ทว่า ก่อนที่ลูเซียน่าจะได้วิเคราะห์เบาะแสชิ้นสำคัญนี้ต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเย็นชาคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องล่าง เสียงก้าวที่จังหวะสม่ำเสมอแต่น่าสะพรึงกลัว คล้ายกับถูกกำหนดเวลาไว้ล่วงหน้า *ตึง... ตึง... ตึง...* มาสเตอร์เซเลสเทียหันขวับไปมองทางบันไดมืดสนิททันที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด นางเอื้อมมือมาคว้าแขนของลูเซียน่าไว้แน่นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "เราต้องไป เดี๋ยวนี้!" มาสเตอร์เซเลสเทียเอ่ยเสียงเฉียบขาด "เดี๋ยวก่อนค่ะ มาสเตอร์ ดิฉันยังไม่ได้อ่านบรรทัดสุดท้าย—" "ไม่ต้องอ่านแล้ว!" อาจารย์สาวขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ไอเวทมนตร์ที่เจ้าปลดreleased เมื่อครู่... มันดึงดูด 'ผู้ดูแล' ชั้นที่แปดลงมาแล้ว!" สิ้นเสียงคำเตือนของมาสเตอร์เซเลสเทีย แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์รอบหอคอยก็ดับวูบลงพร้อมกันในพริบตา ความมืดมิดสนิทเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงคำรามต่ำทุศลลึกจากเพดานเบื้องบน—เสียงที่สะท้อนก้องในหัวจนแก้วหูแทบปริแตก และเงาสีดำมหึมาที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาจากความมืดมิดเหนือศีรษะของพวกเธอ! [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: บอสลับแห่งหอคอยต้องห้าม 'ผู้พิทักษ์ทมิฬแห่งกาลเวลา' ตื่นจากการหลับใหล และตรวจพบผู้บุกรุกไม่ได้รับอนุญาตกำลังปิดล้อมเส้นทางหลบหนีทุกด้าน!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันลึกลับนี้ไปพร้อมกับลูเซียน่านะคะ —แอสทริดธาตุมนต์