การทดสอบย่อยของสถาบัน

กลิ่นอายชื้นของดินปนคาวสนิมเหล็กและละอองสปอร์เรืองแสงสีม่วงเข้ม ลอยอวลอยู่ในความมืดสลัวของ «ป่าอาคมวิกตอเรีย» เขตพื้นที่ปิดตายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아 แรงกดดันจากอาคมเขตแดนระดับสี่ดาวแผ่ซ่านเสียดสีผิวหนังจนรู้สึกยิบๆ ทุกย่างก้าวเสมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยคอยทิ่มแทง "หยุดตรงนี้แหละ ยัยเด็กเส้น" เสียงห้วนกระด้างของ «รอยด์» หัวโจกประจำกลุ่มเด็กปีหนึ่งสายเลือดบริสุทธิ์ดังแทรกความเงียบขึ้นมา เขาหยุดฝีเท้าลงกะทันหันจน «ลูเซียน่า» เกือบเดินชนแผ่นหลังหนาของอีกฝ่าย รอยด์หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเหยียดหยามที่มุมปาก ดวงตาเรียวรีสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองลูซตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง ลูเซียน่า หรือที่ใครๆ ในหอคอยมักเรียกเธอสั้นๆ ว่าลูซ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงรักษาระดับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ดวงตาสีฟ้าใสราวกระจกสะท้อนภาพของเพื่อนร่วมกลุ่มอีกสองคน ได้แก่ «การ์เร็ต» มือขวาคนสนิทของรอยด์ และ «มีอา» เด็กสาวที่ยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างเพื่อแลกกับการได้อยู่ฝ่ายผู้มีอิทธิพล "การทดสอบภาคสนามบทที่สามกำหนดไว้ว่า ทุกกลุ่มต้องเดินทางผ่านเขตหุบเหวหมอกทมิฬและส่งมอบ 'แก่นศิลามายา' ให้ทันก่อนเวลาพระอาทิตย์ตกดิน... แต่ดูเหมือนพวกเธอจะเลือกเส้นทางที่อ้อมโลกเกินไปหน่อยนะคะ" ลูซเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนเรียวปากสีพีช ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับกำลังวิเคราะห์โครงสร้างทางเวทมนตร์ของคู่สนทนา "เหอะ! ฉลาดนักนะสมกับที่เป็นเด็กทุนจากหอคอยต้องห้าม" รอยด์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวลูซช้าๆ มือหนากำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "แต่เธอน่ะมันก็แค่ตัวถ่วง... อาจารย์เซเลสเทียอาจจะลำเอียงให้สิทธิพิเศษเธอ แต่ในป่าแห่งนี้ กฎของสถาบันไปไม่ถึงหรอกนะ" สวบ! เสียงฝ่าเท้าเหยียบย่ำใบไม้แห้งดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับการ์เร็ตที่ก้าวมาปิดเส้นทางถอยหลังของลูซอย่างรู้หน้าที่ มีอาถอยกรูดไปยืนหลบมุมใต้ต้นไม้ยักษ์ ปล่อยให้เหตุการณ์ตรงหน้าดำเนินไปโดยไม่คิดจะทักท้วง ภายในห้วงความคิดของลูซ หน้าต่างระบบสีฟ้าใสโปร่งแสงปรากฏขึ้นทันทีโดยไม่ต้องออกคำสั่ง: [ระบบอัจฉริยะ: ตรวจพบเจตนาคุกคามระดับปานกลาง] [ประเมินสถานการณ์: ผู้ร่วมกลุ่ม 3 ราย กำลังวางแผนทอดทิ้งผู้ใช้เวทมนตร์สี่ธาตุไว้ในเขตแดนสัตว์อสูรระดับ 3] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้ประโยชน์จากความรู้ภูมิประเทศเพื่อสร้างสถานการณ์พลิกเกม หรือแสดงศักยภาพธาตุเพื่อข่มขวัญ] ลูซกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด ป่าอาคมวิกตอเรียแห่งนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เด็กปีหนึ่งเอาชีวิตรอดได้ตามลำพัง การที่รอยด์กล้าทิ้งเธอไว้ที่นี่ หมายความว่าพวกเขาต้องมั่นใจว่าเธอจะกลายเป็นเหยื่อของ 'หมาป่าเงาอัคคี' ที่มักออกล่าในช่วงพลบค่ำ "พวกคุณคิดจะทิ้งฉันไว้ที่นี่จริงๆ หรือคะ?" ลูซเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่เล็กน้อยราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ มากกว่าเรื่องความเป็นความตาย "ฉลาดขนาดนี้ น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วนะ" รอยด์ยิ้มเยาะ "ถือว่านี่คือบทเรียนราคาแพงก็แล้วกัน... ยัยเด็กไร้ตระกูลอย่างเธอ ไม่สมควรแม้แต่จะยืนร่วมชั้นเรียนเดียวกับพวกเราด้วยซ้ำ การ์เร็ต จัดการกางเขตอาคมเก็บเสียงไว้ อย่าให้เสียงกรีดร้องของยัยนี่ไปกวนใจสัตว์อสูรตัวอื่นเข้าล่ะ" สิ้นคำสั่ง การ์เร็ตยกไม้เท้าขึ้นท่องบทเวทมนตร์ธาตุดินอย่างรวดเร็ว พื้นดินรอบตัวรัศมีสามเมตรสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่กำแพงดินโคลนหนาทึบจะผุดขึ้นล้อมรอบตัวลูซเอาไว้ราวกับกรงขัง พวกเขากำลังจะก้าวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเหยื่อที่ถูกพันธนาการ รอยยิ้มบนเรียวปากของลูเซียน่าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจัง "น่าเสียดายจังนะคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดผ่านกำแพงดินที่กำลังปิดทึบ รอยด์ที่กำลังก้าวเท้าเดินออกไปต้องชะงักกึก เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในบรรยากาศ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ราวกับฤดูใบไม้ผลิถูกแช่แข็งให้กลายเป็นฤดูหนาวขั้วโลกในเสี้ยววินาที บรึ้ม! กำแพงดินหนาทึบระเบิดออกเป็นจุล เศษฝุ่นดินและละอองหินกระจายตัวฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง การ์เร็ตเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อร่างของเด็กสาวที่ควรจะยืนอยู่หลังกำแพง กลับหายลับไปจากจุดเดิม "หาตัวฉันให้เจอสิคะ... ถ้ารอดออกไปได้นะ" เสียงใสหวานกระซิบอยู่ข้างใบหูขวาของรอยด์ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดต้นคอทำให้ขนทั่วร่างของเด็กหนุ่มลุกชันขึ้นพร้อมกัน รอยด์ตวัดไม้เท้ากลับหลังอย่างลนลาน พลังเวทมนตร์ธาตุลมถูกปล่อยออกมาเป็นใบมีดวายุเฉือนอากาศรอบตัวจนเกิดเสียงหวีดหิว แต่สิ่งที่ใบมีดนั้นตัดผ่านมีเพียงความว่างเปล่า กลางอากาศเหนือศีรษะของพวกเขาทั้งสาม ร่างบางของลูเซียน่ายืนหยัดอยู่อย่างสง่างามบนกิ่งไม้ยักษ์ รองเท้าบูทหนังสีดำแนบสนิทกับเปลือกไม้ มือเรียวบางข้างหนึ่งถือแก่นศิลามายาที่รอยด์แอบซ่อนไว้ในกระเป๋าคาดเอว—มันถูกขโมยมาตั้งแต่ตอนที่เธอแสร้งทำเป็นสะดุดล้มเมื่อสิบนาที ดวงตาสีฟ้าใสของลูซทอประกายแสงเรืองรองจางๆ เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้วชี้ ขณะที่สายลมบริสุทธิ์พัดวนรอบกายเธอราวกับพายุหมุนขนาดย่อม พลังธาตุทั้งสี่—ดิน น้ำ ลม ไฟ—หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบภายใต้การควบคุมอันแม่นยำของเด็กสาว "นี่เธอกล้า..." มีอาหวีดร้องด้วยความตกใจ ปลายไม้เท้าสั่นเทาจนแทบถือไม่อยู่ "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ นอกจากเก็บของที่ตกหล่นแทนพวกคุณ" ลูซเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี เธอกระโดดลงมาจากกิ่งไม้ ร่างกายลงสู่พื้นดินอย่างไร้เสียงราวกับขนนก "และถ้าไม่อยากให้ 'หมาป่าเงาอัคคี' ที่พวกคุณตั้งใจจะต้อนฉันให้มัน กินเป็นอาหารมื้อเย็น... ฉันแนะนำให้พวกคุณรีบวิ่งกลับไปทางทิศตะวันออกตอนนี้เลยดีกว่าค่ะ" ก๊าซซซ—! เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากความมืดเบื้องลึกของป่าอาคม เงาสัตว์อมหิมะขนาดมหึมานับสิบตัวที่มีดวงตาสสีแดงฉานค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากม่านหมอก กลิ่นอายความตายแผ่ขยายปกคลุมทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว รอยด์หน้าซีดเผือก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความหวาดกลัวต่อสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าลูเซียน่าอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ: [แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นภารกิจย่อย 'การเอาชีวิตรอดในป่าอาคม'] [ผลการประเมิน: คะแนนทักษะการต่อสู้และการประยุกต์ใช้เวทมนตร์สี่ธาตุ ระดับ SSS] [คำเตือนจากหอคอยต้องห้าม: ตรวจพบร่องรอยพลังงานปริศนาเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน—] พรึบ! ม่านหมอกสีดำสนิททะลักทลายออกมาจากพื้นดินเบื้องหน้า กลืนกินร่างของหมาป่าเงาอัคคีทั้งหมดให้หายวับไปในพริบตา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดคลุมสีเงินยวง ใบหน้าครึ่งซีกถูกปกก‑ปิดด้วยหน้ากากโลหะลายปีกนก—มาสเตอร์เซเลสเทียก้าวออกมาจากรอยแยกมิติด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีอำพันภายใต้หน้ากากคู่นั้นมองตรงมาที่ลูซ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่แฝงความหมายลึกซึ้ง: "ดูเหมือนเธอจะสนุกกับการเล่นซ่อนหามากเกินไปแล้วนะ ลูเซียน่า... และดูซิว่าใครกำลังรอต้อนรับเธออยู่ที่ปลายทางของบททดสอบนี้" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว พื้นดินเบื้องหลังเซเลสเทียก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นดวงตาสีทองคู่มหึมาที่ลืมตาตื่นขึ้นมาจากความหลับใหลนับพันปี พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ทำให้หอคอยต้องห้ามทั้งหลังสั่นสะเทือน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับลูเซียน่าในบทนี้นะคะ