สัตว์อสูรเงาพราย

"ถ้าพวกเจ้ายังส่งเสียงโวยวายกันอีกแม้แต่แอะเดียว ข้าจะโยนพวกเจ้าให้เจ้าตัวข้างหน้านั่นกินเสียก่อน!" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของลูเซียน่าเต็มไปด้วยความเฉียบขาดและแรงกดดันที่ทำให้เด็กหนุ่มรุ่นพี่ปีสูงสามคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความมืดมิดของหอคอยชั้นที่เจ็ดถูกฉีกกระชากด้วยแสงเรืองรองสีครามจางๆ ที่ปลายคทาไม้โอ๊กโบราณ บรรยากาศรอบตัวหนาทึบไปด้วยกลิ่นอายของซากศพและความชื้นแฉะของหินปูน ราวกับว่าอากาศที่สูดเข้าไปในปอดนั้นเจือปนไปด้วยละอองพิษจากโลกเบื้องล่าง เบื้องหน้าของพวกเขาสามเมตร เงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่บิดเบี้ยวอย่างไร้รูปทรงกำลังขยับขยายตัว มันไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็น "สัตว์อสูรเงาพราย" (Umbral Phantom Beast) สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ถือกำเนิดขึ้นจากความมืดมิดและพลังเวทมนตร์ที่รั่วไหลจากผนึกโบราณ ดวงตาสีแดงฉานนับคู่ไม่ถ้วนลอยเคว้งคว้างอยู่ในม่านหมอกสีดำทมิฬ ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง "ลู... ลูเซียน่า เราจะทำยังไงดีล่ะ?" หนึ่งในเด็กเกเรที่เคยคิดจะกลั่นแกล้งเธอก่อนหน้านี้ ตอนนี้ขาพับจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ "ตะ...ตะเกียงเวทก็แตกไปแล้ว เวทมนตร์ธาตุไฟของข้าใช้ที่นี่ไม่ได้ผลด้วยซ้ำ!" "ก็บอกให้หุบปากไงคะ!" ลูเซียน่าตวาดเสียงต่ำ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด อัตราการเต้นของหัวใจของเธอยังคงปกติ แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด สมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากระบบอัจฉริยะที่ปรากฏเป็นหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าลอยอยู่เบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสูง 'สัตว์อสูรเงาพราย' จำนวน 1 ตน] [ระดับอันตราย: S (สูงมาก)] [จุดอ่อน: แกนกลางธาตุแสงบริสุทธิ์บริเวณหน้าอกซ้าย แต่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเวทมนตร์เงาความหนาแน่นสูง] [คำแนะนำจากระบบ: หลีกเลี่ยงการปะทะตรงๆ ใช้กลยุทธ์ล่อลวงเพื่อเปิดช่องว่าง หรือประสานเวทมนตร์สองธาตุเพื่อทำลายเกราะป้องกัน] ลูซกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายด้วยซากปรักหักพังของบันไดวน หอคอยส่วนนี้ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงผนังหินแกรนิตหนาทึบที่สลักอักขระโบราณซึ่งกำลังเสื่อมสภาพ "พวกแกสามคน..." ลูเซียน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว โดยไม่ละสายจากเงาสัตว์อสูรที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่ จงฟังคำสั่งของฉันให้ดี" "วะ...ว่ามาเลย! สั่งอะไรเราทำทั้งนั้น!" "วิ่งไปทางซ้ายสุดแรงเท่าที่มี เมื่อถึงเสาหินต้นที่สาม ให้ใช้เวทมนตร์ลมกระแทกพื้นพร้อมกันเพื่อสร้างฝุ่นควัน กลบเกลื่อนกลิ่นอายมนุษย์ แล้วฉันจะเป็นคนดึงดูดความสนใจของมันเอง" "เธอจะบ้าเหรอ! นั่นมันสัตว์อสูรระดับ S นะ เธอกล้าดียังไงถึงจะสู้กับมันคนเดียว!" "ถ้าพวกนายยังยืนเถียงกันอยู่ตรงนี้ เราจะได้ตายกันหมดในสามวินาทีนี้แหละค่ะ!" ลูเซียน่าหันไปมองด้วยสายตาดุดันที่ทรงพลังจนคนฟังถึงกับสะอึก "ไป!" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของเด็กหนุ่มทั้งสามก็หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีเตลิดออกไปอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าและเสียงร้องโวยวายดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหอคอย เรียกความสนใจจากสัตว์อสูรเงาพรายให้พุ่งความสนใจไปยังเป้าหมายที่กำลังวิ่งหนี ทว่า... ร่างเงาขนาดมหึมากลับไม่สนใจเหยื่อที่กำลังวิ่งหนี มันแยกเขี้ยวแหลมคมที่หยดน้ำลายสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่า ดวงตาสีแดงฉานทุกคู่หันขวับมาจ้องมองที่เด็กสาวร่างบางที่ยืนหยัดอยู่เพียงลำพัง ณ ใจกลางห้องโถง *กรรร—!* เสียงคำรามกรีดแหลมบาดแก้วหูพุ่งเข้าใส่ลูเซียน่าจนเส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยปลิวสยาย แรงกดดันมหาศาลซัดเข้าใส่ร่างของเธอราวกับกำแพงเหล็ก ลูเซียน่ายกแขนขึ้นตั้งการ์ด ถ่ายเทมานาธาตุดินและน้ำเข้าสู่ฝ่าเท้าเพื่อตรึงร่างไม่ให้ปลิวไปตามแรงลมมรณะ "ฉลาดเลือกนี่คะ..." ลูเซียน่ายิ้มหยันที่มุมปาก แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม "รู้ว่าเหยื่อที่เหลือมันไร้รสชาติ เลยเลือกชิ้นเนื้อที่อร่อยที่สุดก่อนสินะ" เธอสูดลมหายใจเข้าลึก 3 วินาที ปล่อยให้พลังเวทมนตร์สี่ธาตุในร่างกายหมุนวนประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบตามทักษะที่ได้ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง น้ำ แผ่นดิน สายลม และเปลวเพลิงบริสุทธิ์ถูกหลอมรวมไว้ที่ปลายนิ้ว ในเสี้ยววินาทีที่สัตว์อสูรเงาพรายพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ลูเซียน่าไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอกลับพุ่งตัวสวนทางเข้าไปหาคมเขี้ยวแห่งความมืดนั้นด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ *ตูม—!* แรงระเบิดจากการปะทะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นเจ็ดของหอคอยต้องห้าม ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นร่างของทั้งสองฝ่าย ทว่า ท่ามกลางความเงียบงัดและควันสีดำที่ค่อยๆ จางลง กลับปรากฏเงาร่างของใครอีกคนก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ลูเซียน่าไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่แห่งนี้ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... แม่มดน้อยแห่งหอคอย" เสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่มาพร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันทรงพลังระดับมาสเตอร์ทำให้ลูเซียน่าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่หน้าจอระบบสีฟ้าตรงหน้ากระพริบเตือนรัวด้วยข้อความสีแดงฉานที่ส่อเค้าลางหายนะครั้งใหม่— [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก] [มาสเตอร์เซเลสเทียปลดผนึกเขตอาคมชั้นที่ 8: เงื่อนไขการทดสอบถูกยกระดับสู่ 'โหมดมรณะ'] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับการเผชิญหน้าครั้งนี้ในบทนี้นะคะ