รายงานความผิดปกติ

กลิ่นอายจางๆ ของชาสมุนไพรกลิ่นดอกลาเวนเดอร์และเปลือกส้มอบแห้งลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานส่วนตัวของมาสเตอร์เซเลสเทีย บนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณที่สลักลวดลายวงแหวนเวทมนตร์ป้องกันการแอบฟัง เอกสารกองโตถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าไม่มีฉบับไหนเลยที่ถูกแตะต้องในยามนี้ ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าม้าสีเงินยวงของอาจารย์สาวลึกลับกำลังจดจ้องมาที่เด็กสาวตรงหน้า ราวกับกำลังใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของสมาธิเพื่อแกะรอยปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของอีกฝ่าย "เธอซ่อนมันไว้ลึกกว่าที่ฉันคิดนะคะ, ลูเซียน่า" เสียงเรียบราบทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ลูซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเล็กน้อย เธอขยับตัวนั่งหลังตรงบนเก้าอี้บุพนักกำมะหยี่สีเลือดหมู ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง แม้ริมฝีปากจะยังคงคลี่ยิ้มบางเบาตามนิสัยส่วนตัวที่มักใช้กลบเกลื่อนความตึงเครียด "มาสเตอร์หมายถึงอะไรหรือคะ? เรื่องคะแนนสอบประลองเวทบทที่ผ่านมา หรือเรื่องที่ฉันบังเอิญไขปริศนารหัสผ่านของหอคอยชั้นสามได้ก่อนกำหนด... เอ่อ ถ้าเป็นเรื่องหลัง ฉันมีสมุดบันทึกเก่าของบรรพบุรุษช่วยไว้นะคะ" ลูซเลือกที่จะใช้ไพ่ตายเรื่องข้อมูลบรรพบุรุษมาอ้างอิงอย่างแนบเนียน เป็นเหตุผลรองรับที่เธอเตรียมการมาเป็นอย่างดีในระบบฐานข้อมูลความจำ เซเลสเทียไม่ตอบในทันที เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังสะท้อนก้องกังวาน ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะยกขึ้นแตะที่อากาศเบื้องหน้า *ฟึ่บ!* ม่านพลังงานสีฟ้าใสถูกกางออกโดยปราศจากการร่ายคาถาด้วยวาจา มันคือ "เขตอาคมสะท้อนวิญญาณ" เวทมนตร์ระดับสูงที่ใช้ตรวจสอบความหนาแน่นของมานาภายในร่างกาย ลูซสะดุ้งเฮือกเมื่อหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบอัจฉริยะในหัวเริ่มกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนภัยที่ดังรัวระรัวจนแทบแยกแยะเสียงรอบข้างไม่ออก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการสแกนพลังงานชีวภาพระดับสูงจากบุคคลภายนอก!] [คำเตือน: ความลับของแกนพลังงานสี่ธาตุ (ไฟ น้ำ ดิน ลม) กำลังถูกตรวจสอบความเข้ากันได้!] [อัตราการเติบโตของโฮสต์ในรอบ 7 วันที่ผ่านมา: เกินค่ามาตรฐานของมนุษย์ทั่วไป 300%] [คำแนะนำ: จงรักษาสถานะสงบและใช้ทักษะ 'การปกปิดขั้นสูง' เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกยึดครองพลังงาน!] ลูซกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้เธอจะพยายามควบคุมการไหลเวียนของมานาในร่างกายให้เป็นปกติที่สุด แต่เขตอาคมของเซเลสเทียนั้นละเอียดอ่อนเกินกว่าจะหลอกได้ทั้งหมด "เจ็ดวันก่อน... เธอยังเป็นแค่เด็กสาวธาตุลมฝึกหัดที่มีปัญหาเรื่องการควบคุมสมาธิอยู่เลยนะคะ, ลูเซียน่า" เซเลสเทียหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ของลูซ ดวงตาสสีเทาคู่นั้นราวกับมองทะลุเปลือกนอกเข้าไปถึงแก่นแท้ด้านใน "แต่วันนี้ มานาในตัวเธอกลับหลอมรวมเป็นวงจรปิดที่สมบูรณ์แบบ ทั้งไฟที่ร้อนแรง น้ำที่ยืดหยุ่น ดินที่มั่นคง และลมที่อิสระ... สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการอ่านตำราหรือพรสวรรค์ตามธรรมชาติแน่นอนค่ะ" บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลูซรู้ดีว่าหากเธอโกหกออกไปตอนนี้ เซเลสเทียที่มีอำนาจสูงสุดในหอคอยต้องห้ามอาจสั่งกักบริเวณเธอ หรือแย้งชิงระบบอัจฉริยะนี้ไปตลอดกาล แต่หากเธอยอมรับความจริง... ความลับเรื่องระบบต่างโลกอาจทำให้เธอกลายเป็นตัวทดลองมีชีวิต "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันแค่ฝันเห็นวิธีเรียบเรียงมานาแบบใหม่ล่ะคะ?" ลูซเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง ความกล้าหาญและความฉลาดเฉลียวฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย "มาสเตอร์จะเชื่อเด็กนักเรียนคนนี้ไหมคะว่า โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่กฎเกณฑ์ที่พวกท่านเขียนขึ้นมาในตำรา" เซเลสเทียหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว "ความฝันงั้นเหรอคะ... เป็นคำแก้ตัวที่น่าสนใจทีเดียว" เซเลสเทียยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่ไหล่บางของลูซ แรงกดดันจากเขตอาคมสลายหายไปในพริบตา "แต่รู้ไหมคะว่า ทำไมฉันถึงเรียกเธอมาพบเป็นการส่วนตัวในวันนี้" ลูซส่ายหัวช้าๆ รอฟังคำตัดสิน "เพราะในอีกสามวันข้างหน้า การประเมินความสามารถประจำปีของหอคอยต้องห้ามจะเริ่มขึ้น และ 'พวกเบื้องบน' เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกตินี้แล้วเช่นกัน" เซเลสเทียโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงจังและคำเตือนที่แฝงด้วยความหวังดี "ถ้าเธอยังคงแสดงความแข็งแกร่งที่ก้าวกระโดดแบบนี้ออกไป... เธอจะไม่ใช่แค่นักเรียนทุนอีกต่อไปแล้วนะคะ ลูซ" ทว่า ก่อนที่ลูซจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินจากหอคอยชั้นใต้ดินก็ดังสนั่นหวั่นไหว! *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* พร้อมๆ กับหน้าต่างระบบอัจฉริยะตรงหน้าลูซที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และข้อความสีเลือดสลักตัวอักษรขนาดใหญ่ก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาโดยปราศจากการอนุญาตจากเธอ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการปลุก "บอสลับ" ชั้น B-13 สำเร็จก่อนเวลาอันควร!] [ภารกิจบังคับระดับ SSS: "ผู้ทำลายล้างแห่งสนธยา" ได้ตื่นขึ้นแล้ว โฮสต์มีเวลา 10 นาทีในการหลบหนี หรือเผชิญหน้าเพื่อรอดชีวิต!] [คำเตือนเพิ่มเติม: บุคคลปริศนาที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องนี้ ไม่ใช่มาสเตอร์เซเลสเทียตัวจริง—] *แอ๊ด...* เสียงประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของอาจารย์เซเลสเทียอีกคนหนึ่ง ที่ก้าวเท้าพยุงร่างชุ่มเลือดเข้ามาจากระเบียงมืดมิด พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีวันลืม... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับลูซนะคะ!