วีรสตรีไร้ชื่อ

“ถอยไป! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ยัยตัวซวย!” เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนที่กำลังสั่นสะเทือน ‘เอลาร่า’ เด็กสาวผู้เคยหยิ่งยโสในสายเลือดชนชั้นสูงทรุดตัวลงกับพื้น ผิวหนังของเธอเริ่มกลายเป็นสีเทาและปริแตกราวกับเครื่องปั้นดินเผาที่กำลังถูกความร้อนแผดเผา ไอเวทมนตร์สีดำสนิทแผ่ออกมาจากรอยแยกเหล่านั้น มันคือ ‘คำสาปกัดกินวิญญาณ’ หนึ่งในกลไกป้องกันตัวของหอคอยต้องห้ามที่ทำงานผิดพลาด ลูเซียน่าหยุดฝีเท้าลง เธอไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ในทันที แต่ดวงตาคู่สวยกวาดมองมวลอากาศรอบข้างด้วยทักษะ ‘วิเคราะห์เวทมนตร์’ ในดวงตาอัจฉริยะ ตัวเลขค่ามานาและรูปแบบโครงสร้างของอักขระเวทมนตร์ที่กำลังทำปฏิกิริยากับร่างกายของเอลาร่าปรากฏขึ้นเป็นโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนตรงหน้า “หยุดกรีดร้องซะ เอลาร่า” ลูซเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากังวานด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างที่กดดันดูเบาบางลง “ถ้าเธอขยับตัวมากกว่านี้ รอยแตกจะลามไปถึงหัวใจ” เพื่อนร่วมชั้นอีกสองคน—เควินและมาริส—ซึ่งเคยเป็นสมุนเอกที่คอยกลั่นแกล้งลูซ ต่างพากันตัวสั่นงันงกอยู่ในมุมห้อง พวกเขามองลูซด้วยสายตาที่แตกสลายระหว่างความละอายใจและความหวาดกลัว “ลูซ... เธอช่วยเธอไม่ได้หรอก มันคือเวทมนตร์ระดับสูง เธอ... เธอเองก็คงโดนไปด้วย” มาริสสะอื้นพลางกอดเข่าแน่น ลูซไม่ตอบโต้ แต่เดินผ่านพวกเขาไปราวกับไม่มีตัวตน ความสนใจทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับการควบคุมมานาธาตุลมให้หมุนวนรอบฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของคำสาปที่พยายามจะกัดกินพลังชีวิตของเอลาร่า “ฟังนะเอลาร่า” ลูซคุกเข่าลงข้างๆ เด็กสาวที่กำลังสิ้นสติ “ฉันไม่สนว่าที่ผ่านมาเธอทำอะไรกับฉันไว้บ้าง แต่วันนี้... ในหอคอยนี้ ชีวิตของเธออยู่ในกำมือฉัน และฉันไม่ใช่คนที่ยอมให้คนตายต่อหน้าโดยไม่พยายาม” ลูซหลับตาลง ดึงพลังจากธาตุดินและธาตุน้ำมาผสานกันอย่างประณีต เพื่อสร้าง ‘เกราะหุ้มวิญญาณ’ การร่ายเวทครั้งนี้ต้องใช้ความแม่นยำสูงระดับนาโนเมตร หากผิดพลาดเพียงนิดเดียว รอยแยกบนผิวของเอลาร่าจะระเบิดออกทันที มาสเตอร์เซเลสเทียเคยสอนไว้ว่า *‘เวทมนตร์ไม่ใช่การทำลาย แต่คือการปรับสมดุล’* ลูซกำลังปรับสมดุลระหว่างคำสาปที่อาฆาตกับเนื้อเยื่อที่เปราะบางของเพื่อนร่วมชั้น “เปิดใช้งาน: การประสานมานาขั้นสูง!” เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว แต่ลูซไม่วอกแวก แสงสีทองเรืองรองครอบคลุมร่างของเอลาร่า ความเจ็บปวดที่แสดงบนใบหน้าของเหยื่อค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบงันที่แสนประหลาด เสียงแตกของหินหยุดลง รอยแยกบนผิวหนังประสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อทุกอย่างสงบลง ลูซลุกขึ้นยืนพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เธอหันกลับมามองเพื่อนร่วมชั้นสามคนที่จ้องมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและ... ความรู้สึกผิดที่ฉายชัด “ทำไม...” เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอยังคงแหบพร่า “ทำไมถึงช่วยฉัน? ทั้งที่ฉันเคย... เคยทำแย่ๆ ใส่เธอสารพัด” ลูซนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่มีความมั่นใจของคนที่เป็นเจ้าของสถานการณ์อย่างแท้จริง “เพราะฉันไม่ได้มาเรียนที่นี่เพื่อสร้างศัตรู แต่ฉันมาเพื่อเรียนรู้ความลับของหอคอยนี้... และบางที การมีเพื่อนที่ร่วมเป็นร่วมตายก็น่าจะดีกว่าการเดินโดดเดี่ยวในที่ที่อันตรายแบบนี้ จริงไหม?” เควินก้มหน้าต่ำลง ก่อนจะพึมพำ “ฉัน... ฉันขอโทษ ลูเซียน่า” ลูซไม่ได้รอฟังคำแก้ตัวมากกว่านั้น เธอเดินมุ่งหน้าไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดตายอยู่เบื้องหน้า เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากอีกฟากหนึ่งของประตู มันไม่ใช่แค่กลไกเวทมนตร์ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกพันธนาการมานานแสนนาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS จากห้องนิรภัยชั้นที่ 20!] [คำเตือน: สิ่งที่ถูกจองจำกำลังลืมตาตื่น... การเผชิญหน้าครั้งนี้จะเปลี่ยนเส้นทางโชคชะตาของคุณ] ลูซวางมือบนบานประตูที่แกะสลักด้วยอักขระโบราณ แรงกดดันมหาศาลถาโถมใส่จนเสื้อคลุมของเธอพริ้วไหวรุนแรง เธอหันมามองเพื่อนทั้งสามที่เริ่มขยับเข้ามายืนข้างหลังเธออย่างเงียบๆ พวกเขาไม่ได้แกล้งเธออีกต่อไป แต่กำลังก้าวเท้าตามเธอด้วยความศรัทธา “เตรียมตัวให้ดี” ลูซเอ่ยพลางผลักประตูบานยักษ์ออก “ไม่ว่าอะไรจะรออยู่ข้างใน... เราต้องรอดออกไปพร้อมกัน” ทันทีที่ประตูเปิดออก ความมืดมิดภายในห้องก็จางหายไปแทนที่ด้วยดวงตาสีเลือดคู่มหึมาที่จ้องมองมายังพวกเขา แต่สิ่งที่ทำให้ลูซถึงกับชะงักไม่ใช่สัตว์ประหลาดตรงหน้า... หากแต่เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งกำลังถือดาบสั้นจ่อคอหอยของเธอจากเงามืดด้านหลัง “ยินดีต้อนรับสู่ความตาย ลูเซียน่า... ข้าเฝ้ารอวันนี้มานานนับศตวรรษ” เสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลังนั้นดังมาจากอาจารย์ผู้เป็นที่ปรึกษาที่เธอไว้ใจที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลูเซียน่าในหอคอยต้องห้ามเสมอนะคะ แอสทริดธาตุมนต์