พิธีกรรมต้องห้าม

กลิ่นหอมหวานเอียนของดอกราตรีผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ร้างย่านชานเมือง แสงไฟจากกระบองไฟสีนวลทาบทับใบหน้าคมคายของรวีให้ดูเคร่งขัดและเยือกเย็นยิ่งกว่าทุกครั้ง ขณะที่นิ้วเรียวยาวในถุงมือหนังกำลังคีบแผ่นหนังมนุษย์ที่สลักอักขระโบราณขึ้นมาจากอ่างศิลา “คุณกำลังมองหาความยุติธรรมในที่ที่แม้แต่เงาของความตายยังปฏิเสธมันเลยนะ รวี” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เวธัสก้าวออกมาจากเงาลึก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับทว่ายับยื่นด้วยฝุ่นผงจากการเดินทาง เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวมือสังหารหนุ่ม ดวงตาคู่คมพินิจมองหลักฐานในมือทนายความหนุ่มด้วยประกายวิบวับที่อ่านไม่ออก รวีไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน เขาวางแผ่นหนังชิ้นนั้นลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่าอย่างระมัดระวัง “ความยุติธรรมไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเข้าใจหรอกเวธัส สิ่งที่คุณเข้าใจมีเพียงราคาของลมหายใจที่ถูกตีค่าเป็นตัวเลข” มุมปากของเวธัสยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นกายเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางกลิ่นคาวเลือดในอากาศ รวีรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย แม้ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายไสยเวทดำมืดและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ความใกล้ชิดของพวกเขากลับสร้างแรงดึงดูดที่อันตรายเสียยิ่งกว่าอาคมใดๆ “ราคาของลมหายใจเหรอ?” เวธัสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปัดผ่านข้างแก้มของรวี “บางที... ผมอาจจะกำลังซื้อเวลาเพื่อยืนมองคนที่ยึดมั่นในความถูกต้องกำลังจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดด้วยมือของตัวเองต่างหาก” รวีหันขวับ สายตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ทว่าในความแข็งกร้าวกลับซ่อนประกายความไหววับที่พวกเขารู้ดีแก่ใจว่าเป็นผลจากแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณอันซับซ้อน ทั้งสองยืนอยู่บนขอบเหวของเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องกับบาปมหันต์ มือข้างหนึ่งของรวีซ่อนยันต์อาคมขาวไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทพร้อมใช้งาน ขณะที่มือของเวธัสก็วางอยู่ใกล้กับด้ามปืนพกพกซ่อนใต้สูทอย่างระแวดระวัง “อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย” รวีเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากรามขบเข้าหากันแน่น “คดีฆาตกรรมต่อเนื่องห้าศพที่ผ่านมา... เครื่องในที่หายไป รอยกรีดรูปดอกบัวสวรรค์บนหน้าอกของเหยื่อ และคราบน้ำมันจันทน์ผสมโลหิตบริสุทธิ์ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่การแก้แค้น ไม่ใช่การระบายอารมณ์โรคจิตธรรมดา” เวธัสหุบยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินที่มีกระดูกสัตว์และยันต์อาคมสีแดงฉานถูกโยงใยเป็นโครงข่ายพันธนาการ เขายื่นมือไปหยิบสมุดบันทึกหนังแกะเก่าๆ เล่มหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้แท่นบูชาขึ้นมาพลิกเปิดดูด้วยท่าทีสบายๆ แต่แววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วน “ถูกต้อง...” เวธัสพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อสะใจ แต่มันคือ ‘การเซ่นสังเวย’” รวีขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานเก่าๆ ที่มีเอกสารชันสูตรศพกองสุมอยู่ เขาหยิบแฟ้มคดีล่าสุดขึ้นมาเปิดกางออกภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว “คัมภีร์โบราณสำนักไสยเวทสายมาร... บันทึกการบรรลุ ‘กายอมตะ’ ศาสตร์มืดที่สูญหายไปร่วมสามร้อยปี มันต้องใช้ชีวิตของมนุษย์ผู้มีพลังจิตบริสุทธิ์เจ็ดคน และหัวใจของนักอาคมที่มีตบะแก่กล้าอีกหนึ่งดวงเพื่อเปิดประตูเชื่อมภพ” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ดังสะท้อนก้องกังวาน รวีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมความสั่นไหวในอก การค้นพบนี้หมายความว่าฆาตกรไร้เงาไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของเหยื่อ แต่กำลังใช้ชีวิตของพวกเขาทุกคนเป็นบันไดก้าวไปสู่ความเป็นอมตะที่อยู่เหนือกฎแห่งกรรมและกาลเวลา “ถ้าอย่างนั้น...” เวธัสเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึก สายตาคมกวาดมองมารวีด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “เป้าหมายต่อไปของมัน... ไม่ใช่ใครอื่นไกลหรอกนะ รวี” รวีชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เพราะตระหนักได้ทันทีว่า ‘นักอาคมที่มีตบะแก่กล้า’ ที่บันทึกโบราณกล่าวถึงนั้นมีอยู่จริง และตัวเขาก็คือหนึ่งในเป้าหมายสำคัญของพิธีกรรมต้องห้ามนี้ ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบก็ดังขึ้นจากบันไดหินด้านบน—เสียงย่างก้าวที่เชื่องช้า หนักแน่น และจงใจให้ได้ยิน รวีชักยันต์อาคมออกจากกระเป๋าเสื้อพร้อมร่ายคาถาในใจอย่างรวดเร็ว ขณะที่เวธัสดึงปืนออกมาชี้ตรงไปยังประตูทางเข้า ดวงตาทั้งคู่หันขวับไปจ้องมองความมืดเบื้องบนด้วยสัญชาตญาณดิบของนักล่า เงาร่างหนึ่งทาบทับลงมาบนกรอบประตูไม้ผุพัง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกโสตประสาทดังลอดออกมา “พวกคุณมาช้าไป... ประตูบานนั้น เปิดออกแล้วล่ะครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ