ระยะห่างที่อันตราย

กลิ่นอายของยาเส้นราคาถูกและกลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าคละคลุ้งอยู่ในพื้นที่แคบๆ ขนาดไม่เกินสามตารางเมตร รวีขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่านั่งบนลังไม้กระดานแข็งๆ แต่เสียงเอี๊ยดอาร์ดของไม้ผุพังก็ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ในความมืดสลัวของห้องใต้หลังคาตึกแถวร้างตรงข้ามเป้าหมาย มีเพียงแสงไฟสีส้มจากป้ายนีออนร้านสะดวกซื้อด้านล่างที่สาดส่องลอดผ่านรอยแตกของเกล็ดหน้าต่างเข้ามา เป็นเส้นแสงบางเบาที่พาดผ่านสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาคู่คมของเวธัส มือสังหารหนุ่มไม่ได้ขยับเขยื้อiหนีไปไหน เขานั่งยองๆ อยู่บนคานไม้ใกล้กับหน้าต่าง ปลายกระบอกปืนไรเฟิลติดลำกล้องยาวถูกวางพิงไว้กับขอบหน้าต่างอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งเคาะเบาๆ เป็นจังหวะเชื่องช้าบนพวดปืน สะท้อนความใจเย็นที่น่ากลัวของผู้เป็นเจ้าของ "คุณนั่งเกร็งมาสามชั่วโมงแล้วนะครับ ทนายรวี" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาแทบกลืนไปกับเสียงลมหายใจ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้รวีอีกเพียงคืบเดียว จนกลิ่นกายเฉพาะตัวปะปนกับกลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาและสนิมเหล็กโชยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส รวีปรายตามองอีกฝ่ายโดยไม่ขยับศีรษะ "ผมไม่ได้เกร็ง ผมแค่กำลังใช้ความคิด... และพยายามไม่ให้ความอึดอัดของสถานที่นี้ทำให้สติของผมฟั่นเฟือน" "อึดอัดเพราะสถานที่ หรืออึดอัดเพราะเราอยู่ใกล้กันเกินไปกันแน่ครับ" เวธัสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แม้จะอยู่ในความมืดก็ยังเจือความพราวระยับที่อันตราย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้เหลือเพียงไม่ถึงคืบ ร่างกายของอดีตมือสังหารแผ่ความอบอุ่นเจือความดิบเถื่อนออกมาตัดกับความเย็นเยียบของวิชาอาคมสายขาวที่รวีพยายามสะกดกลั้นไว้ในกายเพื่อรักษาเสถียรภาพของพลังจิต ทว่า ยิ่งเวธัสขยับเข้าใกล้ อักขระยันต์ป้องกันภัยที่รวีสักไว้ใต้ร่มผ้าก็ยิ่งร้อนผ่าวราวกับจะเตือนภัยจากสิ่งเร้าภายนอก—ไม่ใช่จากศัตรูเบื้องล่าง แต่เป็นจากบุรุษที่นั่งอยู่เคียงข้างนี่เอง รวีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ บนเสื้อโค้ทของอีกฝ่าย เขากดเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เป้าหมายในคดีนี้คือฆาตกรที่ใช้มนต์ดำควักหัวใจเหยื่อ ไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาต่อล้อต่อเถียงกันเรื่องระยะห่างทางกายภาพ" "บางครั้ง... ระยะห่างที่อันตรายที่สุด ก็คือระยะที่เรามองไม่เห็นเจตนาที่ซ่อนอยู่ข้างในต่างหากครับ" เวธัสนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของทนายความหนุ่ม ราวกับต้องการทะลวงผ่านเปลือกนอกที่สุขุมนุ่มลึก เพื่อค้นหาความเปราะบางที่รวีซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มเรียบเฉยมาตลอด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนเดินถนนด้านล่างที่ดังแว่วขึ้นมาเป็นระยะ รวีเบนสายตากลับไปยังช่องหน้าต่างเพื่อหลบเลี่ยงการสบตาที่สั่นคลอนหัวใจ เขาพึมพำคาถาบทเล็กๆ เพื่อดึงสมาธิกลับคืนมา ปลายนิ้วเรียวสัมผัสกับลูกประคำไม้จันทน์ในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่นจนข้อต่องอขาว "เขากำลังมา" รวีเอ่ยขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานไสยเวทด้านมืดที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ตึกเป้าหมาย พลังงานสีดำทมิฬที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ลอยผ่านผัสสะอาคมของเขา เวธัสไม่ตอบรับด้วยคำพูด ทว่าร่างกายกลับเปลี่ยนโหมดเป็นนักล่าในเสี้ยววินาที ไหล่กว้างโน้มต่ำลง แนบแก้มเข้ากับพานท้ายปืนไรเฟิล ดวงตาข้างหนึ่งหรี่ลงมองผ่านเลนส์สโคปความแม่นยำสูง นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืนอย่างนิ่งสนิท "คนนี้ไม่ใช่คนลงมือตัวจริง" รวีขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเวธัสโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะปนกัน เวธัสชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงรักษาสมาธิไว้ที่เป้าหมาย "พลังงานแบบนั้น... มันเป็นแค่เงาสะท้อนของคาถาหุ่นพยนต์ ร่างจริงอยู่ข้างบน... บนดาดฟ้าตึกนี้ต่างหาก" สิ้นคำพูดของรวี เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากเพดานเหนือศีรษะของพวกเขา เสียงลากโซ่ตรวนและเสียงกระซิบประหลาดเป็นภาษากลืนคำดังระรัวลงมาจากช่องบันไดหนีไฟที่อยู่ถัดไปไม่ไกล เวธัสผละออกจากปืนไรเฟิลอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณมือสังหารสั่งให้เขาชักพกสั้นเคลือบอาคมสีเงินขึ้นมาพร้อมกับใช้มืออีกข้างคว้าแขนของรวีรั้งเข้ามาประชิดตัวเพื่อหลบวิถีการโจมตีที่อาจทะลุเพดานลงมา ทว่า... สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากรอยแยกของฝ้าเพดานกลับไม่ใช่คมมีดหรือกระสุนปืน แต่มันคือแผ่นกระดาษยันต์สีเลือดที่เปียกชุ่มไปด้วยของเหลวหนืดสีดำสนิท ซึ่งเมื่อมันร่วงลงมาสัมผัสกับพื้นไม้ มันก็ลุกไหม้ขึ้นเองโดยไม่มีเปลวไฟ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อหนังมนุษย์คละคลุ้งไปทั่วห้อง ในแสงเพลิงสีเขียวอมฟ้าที่ลุกวาบขึ้นชั่วพริบตา รวีเห็นข้อความที่เขียนด้วยเลือดบนผนังฝั่งตรงข้ามชัดเจน มันเป็นชื่อของเขา... และวันที่ในปฏิทินที่เป็น "วันพรุ่งนี้" เวธัสรวบเอวรวีเข้าหาตัวแน่นขึ้นเพื่อป้องกันสะเก็ดไฟ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวกระวังสูงสุด "เกมนี้... มันไม่ได้รอให้เราเป็นคนเริ่มตั้งแต่แรกแล้วครับ ทนายรวี" รวีเงยหน้าขึ้นสบตากับมือสังหารในระยะประชิด หัวใจของทั้งสองเต้นระรัวด้วยจังหวะที่แทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ท่ามกลางกลิ่นอายความตายที่คืบคลานเข้ามาประชิดตัว เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังประตูห้องใต้หลังคาที่ควรจะถูกล็อกสนิท "ยินดีต้อนรับ... สู่หลุมศพของพวกคุณ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ