ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เงาดำบนพื้นห้องขยายตัวราวกับรอยหมึกหยดลงบนกระดาษซับ มันบิดเบี้ยว ไร้รูปร่างชัดเจน แต่กลับแผ่ไอเย็นเยียบที่กัดกินเนื้อหนังและลมหายใจจนปอดชาหนับ กลิ่นคาวเลือดที่ตีกลับเข้าจมูกไม่ใช่กลิ่นของความตายธรรมดา หากแต่เป็นกลิ่นของอาคมสายมืดที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยความแค้นระดับมหภาค รวีไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นิ้วมือเรียวยาวของทนายความหนุ่มกดลงบนด้ามปากกาไม้พะยูงที่พกติดตัวไว้แน่น จนข้อนิ้วขาวซีด อักขระยันต์สีทองจางๆ เปล่งประกายขึ้นที่ปลายนิ้วเพื่อต้านทานแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่กำลังถาโถมเข้ามา ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องมองเงาที่กำลังจะลุกขึ้นยืนด้วยความนิ่งสงบ—ความนิ่งที่ซ่อนความดุดันของนักล่าผู้พร้อมพิพากษา "อย่าเสียเวลาขับไล่มันเลยครับ ทนายรวี..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหูขวา ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้กล้ามเนื้อทุกมัดของรวีเกร็งโดยสัญชาตญาณ เวธัสก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ มือสากหนาของมือสังหารเอื้อมผ่านไหล่ลาดไปคว้าจับข้อมือข้างที่ถือปากกาอาคมของรวีเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ แต่มันไม่ได้มีไว้ทำร้าย—มันคือการหยุดยั้งเพื่อร่วมมือ รวีเหลือบสายตากลับมามองคนข้างกาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาสั้นจนเกือบจะสัมผัส ปลายจมูกแทบจะชนกันในความสลัวของห้องที่แสงอักขระสีดำและสีทองกำลังแย่งชิงพื้นที่กัน ดวงตาคมกริบของเวธัสพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายผู้นี้ไม่ได้ทำให้รวีหวาดกลัว ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้สูทตัดเย็บเนี๊ยบและมาดของนักกฎหมายผู้เคร่งครัด "ปล่อยมือ, เวธัส" รวีเอ่ยเสียงต่ำ รื่นหูแต่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "คุณกำลังล้ำเส้น" "เส้นเหรอครับ?" เวธัสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าและเซ็กซี่อย่างประหลาด ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากขณะมองเงาดำที่พุ่งเข้าใส่พวกเขา แต่วินาทีต่อมา เวธัสกลับตวัดมีดสั้นอาคมเล่มบางในมืออีกข้างตัดผ่านอากาศอย่างไร้เสียง อักขระสีเลือดบนใบมีดสว่างวาบราวกับสายฟ้าฟาด เงาดำที่กำลังจะตะปบลงมาสะดุ้งเฮือกและสลายกลายเป็นควันสีเทาในพริบตาเดียว ความรวดเร็วและเด็ดขาดนั้นสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก รวีมองซากเงาที่มลายหายไป สลับกับมองใบหน้าด้านข้างของเวธัสที่ยังคงจ้องมองเขาไม่วางตา "คุณจัดการมันได้เร็วกว่าที่ผมคาด" รวีเอ่ยเรียบๆ พยายามดึงข้อมือตนเองกลับ แต่เวธัสกลับกระชับมือให้แน่นขึ้นอีกนิด บังคับให้รวีต้องเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง "เพราะผมรู้ว่าฆาตกรคนนี้ใช้ 'วิชาเงาโลหิต' สายเดียวกับคนที่คุณตามล่ามาสามปีไงครับ, ทนายรวี" เวธัสกระซิบช้าๆ ทุกคำเน้นย้ำด้วยน้ำหนักที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณเป็นนักกฎหมายที่เก่งกาจ... คุณใช้กระดาษ ปากกา และกฎหมายในการพิพากษาคนชั่ว แต่กับฆาตกรที่ซ่อนตัวอยู่หลังเงาและไสยเวทแบบนี้ กระดาษแผ่นบางๆ ของคุณมันช่วยอะไรไม่ได้หรอกครับ มันทำได้แค่เซ็นชื่อลงบนใบมรณะบัตรเท่านั้น" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกริบมีด มันจ้วงแทงตรงเข้าสู่บาดแผลในอดีตที่รวีพยายามฝังกลบ รวีหรี่ตาลง รังสีอำมหิตสีขาวสะอาดแผ่ออกจากร่างจนอากาศรอบตัวหนาหนักขึ้น เวธัสไม่ได้ถอยหนี กลับเอียงคอยิ้มรับแรงกดดันนั้นด้วยความพึงพอใจ ราวกับเสือดาวที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อที่คู่ควร "คุณต้องการอะไรกันแน่, เวธัส?" รวีถามเสียงลอดไรฟัน ความอดทนของเขามีขีดจำกัด และเขาก็เกลียดการถูกอ่านใจได้มากที่สุด "การปรากฏตัวของคุณทุกครั้งมักจะมีศพตามมาเสมอ และครั้งนี้... คุณถึงกับตามผมมาถึงที่เกิดเหตุ" "ผมไม่ได้ตามมาเพื่อเป็นศัตรูครับ" เวธัสคลายมือออกช้าๆ อย่างให้เกียรติ แต่สายตายังคงกวาดมองสำรวจริมฝีปากและดวงตาของรวีด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด "ผมมาเพื่อยื่นข้อเสนอ... ข้อเสนอที่คุณปฏิเสธไม่ได้" รวีขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ พยายามดึงสติสัมปชัญญะกลับมาสู่ความเป็นมืออาชีพ "นักฆ่าอย่างคุณไม่เคยทำอะไรฟรีๆ และผมก็ไม่มีนโยบายร่วมมือกับอาชญากร" "อาชญากรกับผู้พิทักษ์ความยุติธรรม... มันก็แค่คำนิยามที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อแบ่งฝ่ายไม่ใช่เหรอครับ?" เวธัสก้าวตามเข้าไปหนึ่งก้าว บีบบังคับให้รวีต้องพิงสะโพกติดกับขอบโต๊ะทำงานเก่าๆ ในห้องนั้น "แต่ตอนนี้ เรากำลังล่าเหยื่อตัวเดียวกัน ฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวของคุณ... และกำลังไล่ล่าพยานปากเอกของผม" รวีชะงัก ประกายตาสั่นไหวไปวูบหนึ่งอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คนทั่วไปจะสังเกตเห็น แต่สำหรับเวธัส ผู้ซึ่งจ้องมองรวีมานานนับปี การเปลี่ยนแปลงเพียงเสี้ยววินาทีนั้นชัดเจนยิ่งกว่าตัวหนังสือ "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?" รวีถามเสียงเข้ม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ "ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ, รวี... รู้ว่าคุณซ่อนความเจ็บปวดไว้ใต้รอยยิ้มสุภาพพวกนั้นยังไง และรู้ด้วยว่าคุณกำลังจนมุม" เวธัสโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยมนต์สะกด "ให้ผมเป็นเงาของคุณสครับ ผมจะจัดการคนที่คุณแตะต้องไม่ได้ด้วยกฎหมาย และคุณ... ก็แค่ใช้กฎหมายคุ้มครองผมเมื่อจำเป็น เราคือภาพสะท้อนของกันและกัน... แสงขาวกับความมืดที่สมบูรณ์แบบที่สุด" รวีเงียบไป ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเวธัสเพื่อค้นหาความจริงใจ หรืออย่างน้อยที่สุด... ก็คือแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ แต่นอกจากความปรารถนาอันรุนแรงและเงาสะท้อนของตัวเขาเองแล้ว เขากลับไม่พบสิ่งอื่นใดอีกเลย ก่อนที่รวีจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือยอมรับ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง "ทนายรวีครับ! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ตำรวจท้องที่กำลังจะพังประตูเข้ามาแล้ว!" เสียงของลูกความตะโกนเรียกอย่างร้อนรน รวีหันไปมองทางประตูแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาจะตอบโต้เวธัส แต่ทว่า—ในความเงียบและรอยยิ้มมุมปากอันเจ้าเล่ห์นั้น พื้นที่ตรงหน้ากลับว่างเปล่า เวธัสหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นจางๆ จากสัมผัสเมื่อครู่ และบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตรงหน้า... มีซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มวางอยู่หนึ่งซอง รวีขมวดคิ้วแน่น เขายื่นมือไปหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดออกดู ด้านในไม่ใช่สำนวนคดีทั่วไป แต่เป็นภาพถ่ายโพลารอยด์ใบใหม่ล่าสุด—ภาพของฆาตกรไร้เงาที่ยืนยันพิกัดปัจจุบัน พร้อมลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทที่ปลายภาพว่า: *คืนนี้, เที่ยงคืนตรง... โบสถ์ร้างย่านริมน้ำ. หวังว่าจะมาตรงเวลานะครับ, คุณทนาย* หัวใจของรวีเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธและแรงดึงดูดอันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ มือเรียวกำภาพถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ