กลิ่นไอจากยมโลก

กลิ่นอับชื้นของซากสัตว์และคาวเลือดจางๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาถูกในห้องพักชั้นสามของโรงแรมม่านรูดย่านชานเมือง แสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายภายนอกกะพริบสาดส่องผ่านมู่ลี่เก่าๆ อาบไล้ร่างของรวีที่ยืนนิ่งสงبيอยู่กลางห้อง นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังเขี่ยเศษกระดาษสีเทาที่ไหม้เกรียมบนโต๊ะกระจก หัวใจของเขายังคงเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธและแรงดึงดูดอันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ ภาพถ่ายในมือที่เพิ่งถูกโยนลงบนโต๊ะยับยู่ยี่ แสดงให้เห็นร่องรอยของ "ยันต์ตรึงวิญญาณ" แบบโบราณที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นเครื่องมือสูบพลังชีวิต เหยื่อรายที่สองเป็นหญิงสาวกลางคืนที่ถูกพบเป็นศพไร้หัวใจในสภาพเดียวกับรายแรก นี่ไม่ใช่ฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือพิธีกรรมทางไสยเวทสายดำที่จงใจทิ้งร่องรอยท้าทายอำนาจของเขา "คุณกำลังคิดว่ามันเป็นฝีมือของศิษย์ร่วมสำนัก หรือคนสนิทที่หันหลังให้คุณกันแน่ครับ ท่านทนาย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เวธัสก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทขยับเข้าใกล้ชิดจนรวีได้กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายอาคมมืดที่แผ่ออกมาจากตัวของมือสังหารหนุ่ม ดวงตาคมกริบของเวธัสจ้องมองรวีด้วยแววตาระคนความเย้ยหยันและเสน่หาอันบิดเบี้ยว รวีไม่ถอยหนี เขากลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่กรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อยพอบอกได้ว่าเขากำลังสะดุดกับคำพูดแทงใจดำนั้น "ผมกำลังคิดว่า มือสังหารที่รับงานฆ่าคนอย่างคุณ น่าจะรู้กลิ่นของยมโลกดีกว่าใครเสียอีก เวธัส" รวีตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บาดลึก "หรือว่า... กลิ่นคาวเลือดของเหยื่อรายนี้ จะคุ้นเคยกับมีดสั้นของคุณเป็นพิเศษ?" เวธัสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและพราวเสน่ห์ ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับใบหูของทนายความหนุ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่อง ทว่าแฝงไว้ด้วยความคุกคาม "ระวังคำพูดหน่อยครับ รวี... การกล่าวหาคนอื่นอย่างไร้หลักฐาน มันไม่สมกับเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมเอาเสียเลย อีกอย่าง ถ้าผมเป็นคนลงมือจริง คุณคิดว่าคุณจะได้มายืนถือภาพถ่ายนี้อยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยเหรอครับ?" นิ้วมือหยาบกร้านของเวธัสเอื้อมมาแตะที่ข้อมือของรวีแผ่วเบา สัมผัสรุนแรงและฉาบด้วยกระแสพลังงานประหลาดที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด รวีรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตจนขนลุกชัน เขารู้ดีว่าความใกล้ชิดนี้อันตรายยิ่งกว่าคมมีด แต่สัญชาตญาณดิบภายในกายกลับปฏิเสธที่จะผลักไส "ปล่อยครับ เวธัส เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมจิตวิทยา" รวีปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเล็กน้อยจากแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน เวธัสยิ้มมุมปาก ยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างสุภาพ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากเรือนร่างและแววตาไหวระริกของทนายความหนุ่ม "ก็ตามใจครับ... งั้นเรามาคุยเรื่องงานกันดีกว่า จากการแกะรอยกลิ่นอายอาคมเมื่อคืนนี้ พลังที่ใช้ควักหัวใจเหยื่อไม่ได้มาจากไสยเวททั่วไป แต่มันคือ 'มนตราโลหิต' ที่สูญหายไปจากสารบบมานานกว่าสิบปี" รวีขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ความนิ่งสงบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ "มนตราโลหิต? เป็นไปไม่ได้ วิชาสายนั้นถูกกวาดล้างไปหมดแล้วตั้งแต่เหตุการณ์ในอดีต..." "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ในโลกสีเทานี้หรอกครับ รวี" เวธัสหันไปหยิบบางสิ่งขึ้นมาจากพื้น มันคือเศษโลหะขึ้นสนิมที่มีคราบสีดำติดอยู่ "และดูเหมือนว่า เหยื่อรายนี้ไม่ได้บังเอิญตกเป็นเป้าหมาย... แต่เธอคือ 'สะพาน' ที่ถูกสร้างขึ้น เพื่อล่อให้ใครบางคนออกมาจากหลุมศพ" รวีรับเศษโลหะชิ้นนั้นมาพิจารณา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังงานอาคมที่หลงเหลืออยู่ มันเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูล... ตระกูลที่ควรจะล่มสลายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดเมื่อสิบปีก่อน บรรยากาศในห้องม่านรูดแคบๆ กลับอึดอัดขึ้นมาทันที เสียงเพลงจากห้องข้างเคียงเล็ดลอดเข้ามาเบาๆ ตัดกับความเงียบงันระหว่างคนทั้งสอง รวีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์เบาะแสชิ้นใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก... มันหยุดลงตรงหน้าประตูห้องพอดี! เวธัสหรี่ตาลงทันที มือขวาเลื่อนไปแตะด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ทอย่างเงียบเชียบ ส่วนรวีร่ายคาถาเบาๆ ในใจ พร้อมซัดยันต์ขาวในมือเตรียมรับมือ แต่ก่อนที่ประตูห้องจะถูกพังเข้ามาด้วยฝีเท้าของบุคคลปริศนา โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรวีก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ แสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ทำให้เลือดในกายของทนายความหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา— *[ยินดีต้อนรับสู่การกลับมาครับ... คุณทนายผู้บริสุทธิ์ ศพต่อไปกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานของคุณเอง]* รวีหน้าถอดสี มือที่ถือเศษโลหะสั่นเทาเล็กน้อย ขณะที่เวธัสหันมามองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ความเย้าแหย่หายวับไป เหลือเพียงความคมกริบของนักล่าที่ได้กลิ่นเหยื่อตัวจริง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ