เปลวไฟแห่งความแค้น

คราบเลือดบนพื้นปูนเปลือยไม่ได้เล่าเรื่องราวของความตายด้วยความโหดร้าย แต่มันเล่าความอัปยศ รวีวางเอกสารสำนวนคดีลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นธูปหอมกรุ่นที่จุดไว้เพื่อสะกดอาคมคุ้มกันตัว ความเงียบงันในยามวิกาลกดทับจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ทว่าสิ่งที่ดังชัดเจนยิ่งกว่า คือรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม เวธัสไม่ได้สวมสูทเนี๊ยบเหมือนยามที่พวกเขาปะทะกันในศาลหรือห้องพิจารณาคดี เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักยันต์โบราณจางๆ บริเวณข้อมือ ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าในความมืดคู่นั้นกำลังพิจารณารวี ไม่ใช่ในฐานะทนายความผู้ผดุงความยุติธรรม แต่ในฐานะ 'เหยื่อ' ที่เริ่มเดินเข้ามาในอาณาเขตของเขาเองโดยสมัครใจ "คุณมาช้าไปสิบนาทีนะ, คุณทนาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เวธัสโยนมีดหมออาคมเล่มเล็กที่สลักคาถาโบราณลงบนโต๊ะ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังสะท้อนก้องกังวาน "หรือว่ามัวแต่ลังเลอยู่ว่าจะเลือกถือศีลข้อไหนก่อนดี ระหว่างความถูกต้องตามกฎหมาย... กับความจริงที่มือคู่นี้ของคุณไม่มีวันสะอาดพอจะแตะต้องอีกต่อไปแล้ว" รวีไม่สะท้านต่อคำเยาะเย้ยนั้น นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาพิจารณา ความเย็นเฉียบของโลหะแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัส เขารู้ดีว่าอาคมที่กำกับอยู่บนใบมีดนี้ไม่ใช่สายขาวสะอาดบริสุทธิ์ แต่มันคือศาสตร์มืดที่ถูกชำระล้างด้วยโลหิต เพื่อใช้ปลิดวิญญาณของฆาตกรที่กฎหมายเข้าไม่ถึง "กฎหมายไม่ได้ไร้ประสิทธิภาพ, เวธัส" รวีเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคมเข้มฉายแววเย็นชาไม่แพ้กัน "แต่มันช้าเกินไปสำหรับคนที่กำลังจะตายในคืนนี้... และผมไม่มีเวลามากพอจะรอให้กระบวนการยุติธรรมทำงานในขณะที่เหยื่อรายต่อไปกำลังถูกเชือด" เวธัสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับรวีลดลงเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นจันทร์หอมลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกอึดอัดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าดึงดูดใจอย่างประหลาด "ปากบอกว่ายึดมั่นในความยุติธรรม แต่สุดท้าย... คุณก็ต้องก้มหัวให้เครื่องมือที่สกปรกชิ้นนี้อยู่ดี" เวธัสโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงกระซิบนั้นแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนทางจิตวิทยาที่จงใจยั่วเย้า "ยอมรับเถอะครับว่าคุณขาดผมไม่ได้... รวี คุณต้องการมือที่เปื้อนเลือดคู่นี้ เพื่อทำในสิ่งที่มือสะอาดของคุณทำไม่ได้" รวีไม่ได้ถอยหนี ลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ข้างแก้วไม่ได้ทำให้เขาสั่นกลัว ตรงกันข้าม เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น มือข้างที่ถือมีดหมอบีบแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ความจริงที่เจ็บปวดที่สุดคือ เวธัสพูดถูก ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ใช้ 'พิธีกรรมไสยเวทโบราณ' ควักหัวใจเหยื่อไร้ร่องรอยการต่อสู้ ตำรวจมืดบอด ศาลไร้หลักฐาน และทนายความมือหนึ่งอย่างรวีก็ทำได้แค่ยืนมองความอยุติธรรมลอยนวลในชั้นศาลเพราะความบกพร่องของสำนวน จนกระทั่งเขาได้พบกับเวธัส มือสังหารที่ใช้ไสยเวทมืดในการแกะรอยและล่าเหยื่อกลุ่มเดียวกัน รวีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ "ตกลง" รวีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้นที่ซ่อนเร้นมานานปี "ผมจะยอมใช้คุณเป็นเครื่องมือ... แต่อย่าลืมกติกาของเรา, เวธัส เมื่อไหร่ที่เราลากตัวมันออกมาได้ คนแรกที่จะพิพากษาและปลิดวิญญาณมัน... ไม่ใช่คุณ" เวธัสชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นบนมุมปากอีกครั้ง แววตาส่อประกายความท้าทายราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่อันตรายที่สุดในโลก "ตามใจคุณเลยครับ ท่านผู้พิพากษา" เวธัสหยิบแฟ้มลับสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะทับมีดหมอเล่มนั้น "นี่คือที่อยู่ล่าสุดของมัน... แต่อย่าเพิ่งดีใจไป เพราะเมื่อคุณก้าวเท้าเข้าสู่อาณาเขตของเหยื่อรายนี้ คุณจะไม่ได้เป็นแค่นักล่าอีกต่อไปแล้ว..." เวธัสเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากช้าๆ ด้วยท่าทีเย้ายวนระคนคุกคาม ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของรวีเย็นเฉียบ "...แต่คุณกำลังเดินเข้าไปใน 'กับดัก' ที่มันรอต้อนรับคุณมาตลอดสิบปี" รวีเปิดแฟ้มเอกสารออก แสงไฟสีส้มจากตะเกียงโบราณสาดส่องลงบนภาพถ่ายหน้าสุดท้าย ภาพของศพเหยื่อรายล่าสุดที่ถูกควักหัวใจออกไป ทว่าสิ่งที่ทำให้มือของทนายความหนุ่มสั่นระริกไม่ใช่ความสยดสยองของสภาพศพ... แต่เป็นรอยสักสัญลักษณ์รูป 'ดอกบัวสีเลือด' ที่สลักอยู่บนหน้าอกของเหยื่อ สัญลักษณ์เดียวกับที่เคยพรากครอบครัวทั้งหมดไปจากชีวิตเขาเมื่ออดีต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ