สงครามน้ำลายกลางฝุ่นปูน

กลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมน้ำยาเคมีเคลือบพื้นคือกลิ่นเดียวกับสมรภูมิรบในทัศนะของรัญธิดา สถาปนิกสาวผู้พกพาความมั่น the stubborn มาเต็มร้อยในชุดเอี๊ยมยีนส์เลอะฝุ่นขาวโพลน เธอกำลังใช้ปลายด้ามดินสอ 2B เคาะโต๊ะไม้กระดานชั่วคราวเบาๆ อย่างคนหมดความอดทน ท่ามกลางเสียงเจาะสว่านไฟฟ้าที่ดังสะท้อนก้องห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง "คุณลีลาวดีคะ ช่วยกรุณามองด้วยสายตาของคนที่มีรสนิยมทางสถาปัตยกรรมจริงๆ ไม่ใช่แค่กวาดตาผ่านๆ แบบลูกคุณหนูเดินเลือกกระเป๋าแบรนด์เนมได้ไหมคะ? ผนังอิฐเปลือยบล็อกนี้คือหัวใจของสไตล์ลอฟท์ที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก ไม่ใช่ความผิดพลาดที่ต้องเอาวอลเปเปอร์ลายดอกไม้กุหลาบอังกฤษมาแปาทับถมความตั้งใจของฉันแบบนี้!" รัญธิดาพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูก ปัดปอยผมชื้นเหงื่อที่หลุดลุ่ยออกจากยางรัดผมลวกๆ ด้วยหลังมือ เลอะคราบฝุ่นสีเทาติดแก้มเนียนอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่พร้อมแผดเผาคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ ฝั่งตรงข้ามโต๊ะพับ ลีลาวดี อินทีเรียร์ไซส์เอสผู้เพียบพร้อมในชุดสูทผ้าทวีตเข้ารูปสีครีมสะอาดสะอ้านไร้รอยเปื้อน ยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นไร้กรอบมองแปลนสถาปัตยกรรมในมือด้วยความหงุดหงิดระคนดูแคลน เธอปรายตามองรัญธิดาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "หัวใจของสไตล์ลอฟท์เหรอคะคุณสถาปนิก? ฉันนึกว่ามันคือเศษซากปรักหักพังที่คนงานลืมเก็บกวาดเสียอีก" เสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกดังขึ้น ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยจริตจะก้านที่ทำเอารัญธิดาอยากจะขว้างตลับเมตรใส่หน้าสวยๆ นั้นให้รู้แล้วรู้รอด "รสนิยมไม่ได้วัดกันที่ความดิบเถื่อนจนเหมือนบ้านร้างนะคะคุณรัญธิดา ลูกค้าของเราคือผู้บริหารกองทุนระดับพันล้าน เขาต้องการความหรูหรา สง่างาม และอบอุ่น ไม่ใช่ห้องขังนักโทษเด็ดขาด ที่สำคัญ... วอลเปเปอร์ลายวินเทจที่ฉันเลือก มันช่วยบาลานซ์ความกระด้างของโครงสร้างที่คุณออกแบบพรรค์นี้ได้อย่างลงตัวที่สุดต่างหากล่ะคะ" "บาลานซ์บ้านคุณสิคะ! นั่นมันเรียกว่าทำลายงานศิลปะชัดๆ!" รัญธิดาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานชั่วคราว จนระยะห่างระหว่างเธอกับลีลาวดีเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์หรูจากตัวอินทีเรียสาวลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูน ทำให้รัญธิดาเผลอชะงักไปเสี้ยววินาที แต่ความโกรธก็ทำหน้าที่ดึงสติตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ถ้าคุณอยากได้ความเรียบร้อยจนเลี่ยนขนาดนั้น ทำไมไม่ไปซื้อคอนโดสร้างเสร็จพร้อมอยู่ล่ะคะ จะมาจ้างสถาปนิกออกแบบโครงสร้างใหม่ตั้งแต่ต้นทำไม เสียดายเงินค่าจ้างแทนคุณจริงๆ!" ลีลาวดีไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดกลับเช่นกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของสถาปนิกสาวอย่างไม่ยอมแพ้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจนขึ้น ความตึงเครียดในอากาศเปลี่ยนรูปเป็นกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งพล่านอย่างประหลาด "ปากเก่งเสียจริงนะคะ..." ลีลาวดีกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูกของอีกฝ่าย "แต่เวลาส่งแบบแก้ทีไร ฉันเห็นคุณแก้ตามคอมเมนต์ของฉันทุกที... หืม? หรือว่าความจำสั้นคะ ถึงจำไม่ได้ว่าใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายยอมจำนนในห้องประชุมสัปดาห์ก่อน" "นั่นเพราะฉันเห็นแก่เวลาของโครงการต่างหากเล่า! ไม่ใช่เพราะแบบของคุณมันดีเด่จนน่ากราบหรอกนะคะ!" รัญธิดาเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายปนโมโห ไม่ใช่เพราะความจริงที่อีกฝ่ายพูด แต่เป็นเพราะระยะประชิดนี้มันใกล้เกินไป ใกล้จนเธอเห็นแพขนตางอนงามและริมฝีปากอิ่มสีพีชที่ขยับพูดจายั่วโมโหอยู่ตรงหน้าชัดเจนเกินความจำเป็น บรรยากาศในห้องชุดกว้างขวางพลันเงียบงัด เสียงสว่านจากชั้นบนเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งคู่ที่ยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ในความดุดันนั้นกลับมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างซ่อนอยู่—แรงดึงดูดที่ทำให้หัวใจของรัญธิดาเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ "ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนัก ทำไมไม่ลองฟังเหตุผลของฉันดูบ้างล่ะคะ หรือว่าทิฐิในหัวมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริงว่าคุณกำลังทำพัง?" ลีลาวดีเอ่ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย น้ำเสียงมีความเย้ยหยันเจือปนความท้าทายอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดเล็กแตะลงบนมุมกระดาษแปลนอย่างถือสิทธิ์ "ฉันไม่ได้มีทิฐิ ฉันแค่มี 'จรรยาบรรณ' ในวิชาชีพค่ะคุณลีลาวดี ซึ่งดูเหมือนคนอย่างคุณจะหาซื้อไม่ได้ด้วยบัตรเครดิต Platinum นะคะ" รัญธิดาย้อนกลับเสียงเฉียบ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้ามุมกระดาษอีกด้านเพื่อดึงกลับมา ทว่าจังหวะนั้นเอง ปลายนิ้วของทั้งคู่ก็แตะโดนกันเข้าอย่างจัง—สัมผัสอุ่นจัดของผิวเนื้อที่สัมผัสผ่านเศษฝุ่นผงทำให้ทั้งรัญธิดาและลีลาวดีสะดุ้งเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อต รัญธิดารีบชักมือกลับทันทีราวกับโดนของร้อน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงลามไปถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่ลีลาวดีเองก็ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม ทว่าพวงแก้มเนียนกลับซับสีเลือดฝาดจางๆ อย่างผิดวิสัย "เอ่อ... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเอ่ย พอดีผม..." เสียงทุ้มคุ้นเคยของกรณ์ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาทางประตูห้องที่เปิดอ้าซ่า พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารวัสดุในมือ แต่เมื่อสายตาคมของเพื่อนสนิทกวาดมาเห็นท่าทีชวนเข้าใจผิดของคนทั้งคู่ที่ยืนแทบจะสิงร่างกันอยู่ แถมยังมีบรรยากาศมาคุแปลกๆ ลอยฟุ้ง กรณ์ก็ถึงกับอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็น รัญธิดารีบกระโดดถอยหลังกรูดออกห่างจากลีลาวดีทันทีสามก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ เธอแกล้งก้มลงหยิบตลับเมตรบนพื้นเพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธ "ไม่มีอะไรกรณ์! เราแค่... กำลังปรึกษาเรื่องวัสดุผนังกันอย่าง 'ออกรส' เฉยๆ!" รัญธิดาเน้นเสียงคำว่าออกรสเสียจนน่าสงสัย ลีลาวดีไอรอนแมนผู้ไร้พ่ายเสหน้าไปมองทางอื่น ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่เพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับคืนมา แม้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจในอกข้างซ้ายจะยังคงรัวเร็วกว่าปกติก็ตามที ก่อนที่ใครจะได้พูดแก้ตัวอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานของชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของเพนต์เฮาส์หรูห้องนี้ ที่เอ่ยทักทายเสียงดังลั่นขณะก้าวเข้ามาในห้อง "อ้าว คุณสถาปนิก คุณอินทีเรียร์ อยู่กันครบพอดีเลย... ผมพา 'แขกคนพิเศษ' มาดูความคืบหน้าของห้องด้วยนะ พอดีเขาเพิ่งบินกลับมาจากปารีสเมื่อเช้านี้เอง..." รัญธิดาและลีลาวดีชะงักกึก หันขวับไปมองทางประตูพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของรัญธิดาก็แทบจะหยุด अटक ในขณะที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เมื่อร่างระหงของบุคคลที่สามก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ค่ะ! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดหน้าแรกของความอลวนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)