รสนิยมที่สวนทางกับความจริง

กองแบบแปลนกระดาษไขแผ่นใหญ่ถูกกางทับลงบนโต๊ะไม้สักทองจนเกิดเสียงพรึบเบาๆ รัญธิดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องตัวเลขคำนวณโครงสร้างเหล็กที่เธอเพิ่งแก้ไขไปรอบที่สามของวัน ความเงียบงันในห้องประชุมสำนักงานสถาปนิกไม่ได้น่าอึดอัดเท่ากับการยืนกอดอกนิ่งสนิทของคนตรงข้าม "ถ้าคุณยังดึงดันจะเจาะเสาเข็มเพิ่มตรงมุมนั้นเพื่อรองรับชั้นลอยบ้าๆ ที่คุณคิดขึ้นมา ฉันเกรงว่าโครงสร้างฐานรากทั้งหมดของตึกเก่าอายุสิบปีนี้คงได้พังครืนลงมาก่อนที่อินทีเรียหรูหราของคุณจะได้วางโซฟาตัวแรกเสียอีกค่ะ คุณลีลาวดี" น้ำเสียงห้าวetของสถาปนิกสาวเจือแววประชดประชันอย่างไม่คิดจะปิดบัง รัญเสยผมปรกหน้าขึ้นลวกๆ อย่างหงุดหงิด เสื้อเชิ้ตลินินพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและรอยเปื้อนฝุ่นชอล์กจากการทำงานอย่างลุยๆ ลีลาวดีถอนหายใจเบาๆ ออกมาทางจมูก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองแบบแปลนด้วยความรำคาญระคนทึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวสวมแหวนเพชรเม็ดงามเคาะเบาๆ ลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะ "คุณนี่มันหัวโบราณเสียจริงนะคะ รัญธิดา" ลีลาวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉือดเฉือนที่ทำเอาคนฟังอยากจะปาไม้บรรทัดใส่หน้า "โครงสร้างเหล็กกล้าไฮบริดจ์ที่ฉันเสนอ ไม่เพียงแต่จะลดภาระน้ำหนักลงได้ครึ่งหนึ่ง แต่เส้นสายโค้งมนของมันจะช่วยเบรกความแข็งกระด้างของผนังปูนเปลือยที่คุณออกแบบไว้... แบบไม่รู้ตัวต่างหากล่ะคะ" รัญชะงัก เธอก้มลงมองรอยต่อของเส้นโครงสร้างในแบบแปลนที่ลีลาวดีเพิ่งใช้ดินสอไม้ร่างทับลงบนกระดาษไขของเธอ เส้นโค้งพริ้วไหวที่อินทีเรียสาวจอมเนียบวาดลงไปนั้น ไม่ได้ทำลายความดิบเท่ของงานสถาปัตยกรรมสไตล์วินเทจลอฟท์ที่เธอรักเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับช่วยดึงเอาจุดเด่นของเสาเหล็กเดิมให้ออกมาโลดแล่นได้อย่างน่าประหลาด ราวกับโครงกระดูกที่ถูกห่อหุ้มด้วยกล้ามเนื้ออันสมส่วน งานสถาปัตยกรรมแข็งกระด้างเมื่อครู่ กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ทันทีด้วยสัมผัสอันประณีตบรรจงของคนตรงหน้า ให้ตายเถอะ... ยัยคุณหนูไฮโซนี่มีตาคมกริบยิ่งกว่าเหยี่ยวเสียอีก รัญกลืนน้ำมันเหนียวลงคอ ยอมรับกับตัวเองในใจเงียบๆ ว่าไอเดียที่เธอเคยปรามาสไว้เมื่อวาน กลับกลายเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่เข้ามาเติมเต็มงานชิ้นนี้ให้สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ แต่จะให้เธอก้มหัวยอมรับง่ายๆ ย่อมไม่ใช่ 'รัญธิดา' คนนี้แน่ "ก็... ไม่เลวร้ายเท่าไหร่ค่ะ" รัญกระမ်เสียงอยู่ในลำคอ เบนสายตาหนีการสบตาตรงๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายจะจับพิรุธความพ่ายแพ้ในแววตาได้ "ถือว่าเซนส์เรื่องพื้นที่ของคุณพอยอมรับได้ ไม่เสียแรงที่เรียนจบนอกมาแพงๆ" "ปากแข็งเสียจริงนะคะ" ลีลาวดีมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยาก ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนรัญต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติ "เมื่อกี้คุณเพิ่งชมฉัน... ใช่ไหมคะ?" "ใครชมคุณกัน อย่าหลงตัวเองน่า ฉันแค่บอกว่ามัน... พอใช้ได้ต่างหาก" รัญรีบแก้ตัวเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อระยะห่างระหว่างเธอกับลีลาวดีลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นความหอมแพงที่ติดตรึงอยู่ในความรู้สึก ชวนให้หัวใจของสถาปนิกสาวที่เคยเต้นเป็นจังหวะงานก่อสร้างเริ่มรวนเร ลีลาวดีไม่ยอมถอย ร่างเพรียวโน้มตัวลงมาใช้มือเรียวข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวรัญไว้ระหว่างอ้อมแขนและโต๊ะทำงาน แววตาดื้อรั้นของสถาปนิกสาวในตอนนี้ ช่างน่าแกล้งเสียจนอินทีเรียสาวอดใจไม่ไหว "ปากบอกว่าพอใช้ได้ แต่หูของคุณแดงแจ๋เลยนะคะ รัญ..." ลีลาวดีกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความเย้าแหย่ที่ทำเอารัญแทบหยุดหายใจ "หรือว่า... รสนิยมของฉันมันดันตรงกับใจคุณเข้าแล้วล่ะคะ?" รัญเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีคนมาตีกลองอยู่ในอก มือไม้เกะกะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อปากต่อคำ แต่ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจที่รินรดกันและกันสร้างกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ในจังหวะที่รัญกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "รัญ! แบบแปลนห้องโถงใหญ่เสร็จหรือยังวะ ฉันจะเอาไป... อุ๊ย! ขอโทษครับ พอดีผมไม่ได้มองว่าพวกคุณกำลัง... เอえ ทำงานกันอยู่" กรณ์ เพื่อนสนิทและวิศวกรประจำโครงการผลักประตูเข้ามาอย่างไร้รังวัด ก่อนจะชะงักกึกอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—สถาปนิกสาวมือฉกาจกำลังถูกอินทีเรียสาวไฮโซต้อนจนมุม ชิดขอบโต๊ะด้วยท่าทางที่ล่อแหลมเกินกว่าคำว่า 'ประชุมงาน' ไปไกลลิบ ลีลาวดีผละตัวออกอย่างรวดเร็วดั่งติดสปริง ใบหน้าเรียบนิ่งกลับมาเยือกเย็นเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้รัญยืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตื่นตระหนกและ... ความเสียดายอย่างน่าประหลาด สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี