รอยร้าวในความลับ

"แม่... บอกว่า... ผู้หญิงที่คุณแม่เลือกไว้ให้สำหรับงานหมั้นของเรา มานั่งรออยู่ที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวของผมแล้ว" ประโยคสั้นๆ จากปลายสายที่ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของทัศนัยดิ่งวูบลงราวกับติดลบ ทัศน์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางของพริมาที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาระ1ทระทกที่ซ่อนความกังวลไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งสนิท พริมาหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ เธอไม่ได้ยินเสียงจากปลายสาย แต่ปฏิกิริยาแข็งค้างและการเปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับพลันของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้ มันฟ้องชัดเจนว่ากำลังมี "ปัญหาใหญ่" เกิดขึ้น "มีอะไรเหรอครับคุณทัศน์ หรือว่าคู่หมั้นตัวจริงของคุณเขาบินลัดฟ้ามาเซอร์ไพรส์ถึงถิ่น... จนคุณไปต่อไม่ถูก?" พริมาเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความประชดประชัน เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีราคาแพงอีกนิด ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาเพื่อค้นหาพิรุธ ทัศนัยวางสายโทรศัพท์ลงช้าๆ หน้าจอเครื่องหรูดับวูบลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างเขากับเธอ ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างไร้เสียง จนพริมาต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อแรงกดดันจากตัวเขาลอยละليมาปะทะผิว "เงียบทำไมล่ะครับ? หรือเรื่องมันน่าตกใจจนพูดไม่ออก?" พริมาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นผิดจังหวะกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามนี้ "สัญญาที่เราทำร่วมกัน... มันไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์พอที่จะกันคนของแม่คุณได้หรอกเหรอครับ คุณทัศน์" "หุบปากซะ พาย" ทัศนัยเอ่ยเสียงต่ำ รอดไรฟัน ความหงุดหงิดฉายชัดผ่านน้ำเสียงห้วนกระด้าง แต่มันกลับเจือไปด้วยความร้อนรนที่เขาพยายามควบคุมไว้อย่างสุดกำลัง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กของเธอไว้ทันทีที่เธอทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี แรงบิดกระชับไม่มากไม่น้อยเกินไป แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวผมแบบนี้นะครับ!" พริมาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าต่างคนต่างอยู่ แค่แสดงละครตบตาผู้ใหญ่ให้จบๆ ไปตามสัญญา แล้วนี่อะไร... จู่ๆ ว่าที่คู่หมั้นตัวจริงก็โผล่มาที่เพนท์เฮาส์ของคุณ แบบนี้หมายความว่ายังไง? คุณหลอกให้ผมเอาตัวเข้าแลกกับสัญญาบ้าๆ นี่คนเดียวเหรอ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจทำให้ทัศนัยนิ่งงัดไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันหมิ่นเหม่แค่ไหน หากพริมารู้ความจริงเรื่องที่มารดาของเขากำลังเดินเกมบังคับให้แต่งงานกับทายาทตระกูลใหญ่โดยที่เขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้ สัญญาจ้างวานรักปลอมๆ ที่เขาก섬ชะตาชีวิตของเธอเอาไว้ อาจพังทลายลงในพริบตาเดียว และที่สำคัญ... เขายังไม่อยากเสียเธอไปให้แผนการบ้าๆ ของผู้เป็นแม่ "ฟังผมก่อนพาย" ทัศนัยผ่อนลมหายใจยาวเพื่อระงับอารมณ์ คราวนี้เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้สักด้านหลัง มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นท้าวกับชั้นหนังสือ กักขังร่างของเธอไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างจำยอม "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "ซับซ้อนตรงไหนล่ะครับ? ก็แค่คุณมันเจ้าเล่ห์ หลอกลวง!" พริมาดันแผงอกกว้างของเขาออกสุดแรง แต่ทัศนัยกลับนิ่งราวกับกำแพงหิน ยิ่งเธอออกแรงผลัก เขากยิ่งโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ๆ ทำให้สติของพริมาเริ่มกระเจิง "ผมไม่เคยโกหกเรื่องสัญญา... และผมไม่เคยคิดจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแทนที่คุณในตำแหน่งนั้นด้วย" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหีบปากบาง แววตาของเขาจริงจังและทรงพลังจนพริมาเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองศึก เคมีอันตรายที่ดึงดูดทั้งคู่เข้าหากันในยามคับขันมันรุนแรงเสียจนความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมด "คุณหมายความว่า..." พริมาพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับมา "หมายความว่ายังไงครับ" "หมายความว่า... ผมกำลังจะพาคุณไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา ว่าผมจัดการกับ 'ตัวปัญหา' ที่แม่ส่งมายังไง" ทัศนัยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจในแบบฉบับของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ทว่า... ก่อนที่ทัศนัยจะได้ลากแขนหญิงสาวออกไปจากห้องทำงานเพื่อมุ่งหน้าสู่เพนท์เฮาส์ส่วนตัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งที่ไม่ได้มาจากการอนุญาต ก๊อก ก๊อก ก๊อก— ประโยคคำสั่งจากผู้มาเยือนด้านนอกดังแทรกเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต บานประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ทัศน์... ลูกอยู่ในนี้ใช่ไหมจ๊ะ แม่บอกแล้วว่าให้รีบกลับไปที่เพนท์เฮาส์..." เสียงหวานนุ่มแต่ทรงอำนาจของ "คุณหญิงศจี" มารดาบังเกิดเกล้าของทัศนัยดังขึ้น พร้อมกับร่างสง่างามในชุดผ้าไหมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ทัศนัยหน้าถอดสีเล็กน้อย รีบผละออกจากร่างของพริมาทันที แต่ทว่า... สายตาคมกริบของคุณหญิงศจีกลับไม่ได้มองมาที่บุตรชาย ดวงตาฝ้าฟางตามวัยแต่ยังคงคมปราบของคุณหญิงกวาดมองเลยผ่านบุตรชาย ไปหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างบางของพริมา ซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่ชิดชั้นหนังสือในสภาพที่เสื้อผ้าและทรงผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการยื้อยุดเมื่อครู่ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องทำงานในเสี้ยววินาทีนั้น เมื่อคุณหญิงศจีกวาดสายตามองสำรวจพริมาหัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่รอยยิ้มเย็นเยียบจะผุดขึ้นที่มุมปากของท่าน "อ้าว... หนูพริมา ดีไซเนอร์คนเก่งของบริษัทลูกชายแม่... มาทำอะไรอยู่ในห้องส่วนตัวของทัศน์ตามลำพัง... ในสภาพนี้ล่ะจ๊ะ?" - ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ!