ความหวาดระแวง

เสียงถอนหายใจยาวนานจากริมฝีปากหยักลึกของทัศนัยดังขึ้น ราวกับเสียงค้อนที่ตอกย้ำหมุดแห่งความจริงลงบนหัวใจของพริมา แววตาคมกริบของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอหวาดกลัวในตอนแรก แต่มันคือความนิ่งสนิท—ความนิ่งที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ เพราะมันคือความเงียบงันของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมด้วยหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ "เธอคิดว่าความลับนี้จะซ่อนพ้นสายตาผมไปได้สักกี่น้ำกันครับ, พริมา" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น ทัศนัยก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพื้นที่รอบตัวราวกับแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก พริมาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบจนหมดทางถอย แต่แววตาคู่สวยของเธอก็ยังคงดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ความพ่ายแพ้ง่ายๆ มือบางกำเป็นหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัวเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา "คุณทัศน์รู้... แล้วยังไงคะ" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เสียงจะแอบสั่นพร่าเล็กน้อย "มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่ได้เอาความลับบริษัทไปขายใครเสียหน่อย ทำไมคุณถึงต้องตามติดชีวิตฉันขนาดนี้ด้วย" "เรื่องส่วนตัว?" ทัศนัยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้ภายใต้มาดนิ่ง เขายื่นมือหนาขึ้นมาทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "การที่ผู้หญิงคนหนึ่งแอบไปพบกับคู่หมั้นเก่าที่เพิ่งทิ้งเธอไป... แถมยังรับข้อเสนอให้กลับไปร่วมงานกันแบบลับๆ แบบนี้ คุณยังกล้าเรียกว่าเรื่องส่วนตัวอีกงั้นเหรอครับ, พริมา?" ชื่อของ "ธน ์" คู่หมั้นเก่าผู้สร้างแผลเป็นในใจให้พริมาถูกกระชากขึ้นมากลางวงสนทนา พริมาสะดุ้งเฮือก สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ความลับที่เธอพยายามปกปิดสุดชีวิตไม่ให้ใครล่วงรู้ โดยเฉพาะผู้ชายเผด็จการตรงหน้า หลุดออกมาราวกับถูกเปิดโปงด้วยฝีมือของซาตาน "คุณ... คุณสะพรึงรอยอดีตของฉันเหรอ คุณส่งคนตามสืบฉันงั้นเหรอทัศนัย!" เธอตวาดกลับด้วยความโกรธ ความหวาดระแวงพุ่งทะยานขึ้นขีดสุด "ผมไม่ได้ว่างงานขนาดต้องจ้างคนมาสะกดรอยตามชีวิตคุณหรอกนะครับ" ทัศนัยโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงไปถึงก้นบึ้งความรู้สึก "แต่บังเอิญว่าโลกของธุรกิจมันแคบ... และบังเอิญยิ่งกว่า ที่ไอ้สารเลวนั่นมันคิดจะใช้คุณเป็นเครื่องมือในการเลื่อยขาเก้าอี้ผม คุณคิดว่าผมควรจะยืนดูเฉยๆ หรือควรจะจัดการให้เด็ดขาดดีล่ะครับ" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เคมีที่เคยระอุด้วยความเร่าร้อนเปลี่ยนเป็นสมรภูมิทางอารมณ์ที่เฉือนกันด้วยความหวาดระแวง ทัศนัยไม่พอใจที่เธอยังมีเยื่อใยกับอดีต ขณะที่พริมาก็โกรธที่เขาเข้ามาบงการชีวิตและทำลายพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ทว่า ก่อนที่พริมาจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งสองชะงัก ทัศนัยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่ความเป็นส่วนตัวถูกรบกวน เขายังไม่ทันได้ถอยตัวออกห่าง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รับเชิญ "ขอโทษทีครับ พอดีผมเดินหาห้องท่านประธานไม่เจอ... อ้าว, คุณพาย อยู่ด้วยกันหรอกเหรอครับเนี่ย" เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของ "ธรณ์" ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งอดีตคู่หมั้นของพริมา และคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของทัศนัย พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่แววตาของทัศนัยเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็น ดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้าในเสี้ยววินาที ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในสมรภูมิอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ