ปกป้องในแบบของคนซึน

แผ่นกระดาษในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แม้พริมาจะพยายามรวบรวมความนิ่งสงบทั้งหมดที่มีในฐานะดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครบนรันเวย์แห่งธุรกิจ แต่ภาพถ่ายของเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่มีรอยยิ้มถอดแบบมาจากเธอราวกับกระจกเงา พร้อมข้อความปริศนาที่ชี้เป้าว่าเด็กคนนี้คือสายสัมพันธ์ลับกับศัตรูตัวฉกาจของทัศนัย... มันกำลังบีบหัวใจเธอให้แหลกสลายเป็นจุล "เหม่ออะไรอยู่ครับ คุณพริมา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของแก้วกาแฟที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานอย่างจงใจ แรงสั่นสะเทือนนั้นดึงสติของเธอให้หลุดออกจากภวังค์มืดมิด พริมารีบพับเอกสารทั้งหมดเก็บลงลิ้นชักอย่างรวดเร็วราวกับขโมยที่กำลังถูกจับได้คาหนังคาเขา หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดกลัวว่าดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับเหยี่ยวของชายหนุ่มจะมองทะลุผ่านไม้เคลือบสีทึบนั้นเข้าไปเห็นความลับที่เธอพยายามปก ทัศนัยยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธอด้วยท่าทีสบาย ๆ ทว่าแววตากลับคมปลาบกวาดมองปฏิกิริยาพิรุธทุกกระเบียดนิ้วของหญิงสาว รอยยิ้มหยันที่มุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์พ่อค้าหน้าเลือดที่ชอบต้อนเหยื่อให้จนมุม "เอกสารสำคัญอะไรเหรอครับ ถึงต้องรีบซ่อนขนาดนั้น หรือว่า... มีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ 'เจ้านาย' อย่างผมรู้" ทัศน์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ปะทะเข้าที่ปลายจมูกของพริมา "มันไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ... เอ้ย ของคุณครับ" พริมาเผลอหลุดปากใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวตามความเคยชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังตกเป็นรองในสัญญาอัปยศนั่น ใบหน้าหวานฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." ทัศนัยแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงด้วยความไม่พอใจลึก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยชา "แต่ระวังเถอะครับ ความลับที่คิดว่าซ่อนมิดชิด วันดีคืนดีมันอาจจะย้อนกลับมาฆ่าคุณเอง โดยเฉพาะในวงการที่คนจ้องจะแทงข้างหลังคุณมีมากกว่าจำนวนเสื้อผ้าที่คุณออกแบบเสียอีก" ประโยคกำกวมนั้นทำเอาพริมาสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เขารู้เรื่องเด็กคนนั้นแล้วอย่างนั้นหรือ? หรือเขากำลังส่งสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง? แต่ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องทำงานกระจกใส ปัง! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างท้วมของนักลงทุนรุ่นใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลในวงการแฟชั่นก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและอารมณ์โกรธเกรี้ยว ด้านหลังมีร่องรอยความตกใจของพนักงานต้อนรับที่พยายามห้ามปรามแต่ไม่เป็นผล "คุณพริมา! อยู่ที่นี่สินะ นังเด็กอวดดี!" เสียงตวาดลั่นทำเอาบรรยากาศในแผนกดีไซน์เงียบกริบลงทันตาเห็น สายตาทุกคู่พุ่งตรงมายังจุดเกิดเหตุ พริมาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ในใจจะหวั่นไหวแต่ใบหน้ากลับเชิدขึ้นอย่างท้าทาย เธอจำหน้าผู้ชายคนนี้ได้ดี—นักลงทุนจอมฉวยโอกาสที่เคยพยายามลวนลามเธอในงานเลี้ยงรับรองเมื่อสัปดาห์ก่อน และเธอก็เพิ่งจะสาดไวน์แดงใส่หน้าเขาเพื่อเป็นการสั่งสอนไปหมาด ๆ "ที่นี่คือบริษัทค่ะ ถ้าไม่มีธุระเรื่องงานเชิญออกไป" พริมาตอบเสียงแข็ง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "งานเหรอ? หึ! แกทำให้หุ้นของฉันตกต่ำลงเพราะความอวดดีของแก จำไม่ได้รึไงว่าแกทำอะไรกับฉันไว้!" นักลงทุนรุ่นใหญ่พุ่งตรงเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม มือหนาง้างขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าหวานเพื่อระบายความแค้น ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของพนักงานรอบข้างที่ทำได้เพียงยืนมองตาค้าง พริมาหลับตาปี๋ เตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง... หมับ! ทว่า ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เกิดขึ้น มือใหญ่คู่หนึ่งคว้าข้อมือของชายวัยกลางคนไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกแทบร้าว จนนักลงทุนรุ่นใหญ่ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด พริมาลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแผ่นหลังกว้างของทัศนัยที่ก้าวเข้ามาขวางเธอไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายหนุ่มยืนบังเธอไว้มิดชิด ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนผ่านเข้ามาทำร้ายผู้หญิงข้างหลังเขาได้แม้แต่ปลายเล็บ "คุณ... คุณทัศนัย!" นักลงทุนรุ่นใหญ่หน้าถอดสีเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด ทัศนัยไม่ได้พูดอะไรทันที เขานิ่งเงียบ แต่นัยน์ตากลับเย็นยะเยือกราวน้ำแข็งขั้วโลก บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนทุกคนในรัศมีสิบเมตรแทบไม่กล้าหายใจ มือที่บีบข้อมืออีกฝ่ายค่อย ๆ เพิ่มแรงกดทีละน้อยจนเสียงข้อกระดูกลั่นกรอบ "กล้าดียังไง ถึงเอามือสกปรก ๆ ของคุณมาแตะต้องคนของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง พริมายืนนิ่งค้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้าสู่ก้นบึ้งของความรู้สึกที่ด้านชามานาน "คะ... คนของคุณ? ผมไม่ได้ตั้งใจ..." นักลงทุนพยายามแก้ตัวเสียงสั่น "คนของผม ต่อให้ผมจะอยากรังแกหรือสั่งสอนเธอด้วยตัวเองมากแค่ไหน... ก็ไม่มีสิทธิ์ให้หมาตัวไหนมาแตะต้องทั้งนั้น" ทัศนัยสะบัดข้อมือของอีกฝ่ายออกอย่างรังเกียจ ราวกับสัมผัสโดนสิ่งปฏิกูล "ไสหัวออกไปจากบริษัทของผมซะ ก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่มีที่ยืนแม้แต่จะซุกหัวนอนในประเทศนี้" ชายวัยกลางคนหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดแล้ววิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ทัศนัยถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด เขาหันกลับมามองหน้าพริมาที่ยังคงยืนอึ้ง มองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "มองอะไรครับ? หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" ทัศนัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง กลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่เพิ่งแสดงออกไปเมื่อครู่ "หัดระวังตัวซะบ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นแม่พระหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย ถ้าผมไม่อยู่ตรงนี้ คุณคงโดนตบหน้าหันไปแล้วมั้ง" "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย..." พริมาเม้มปากแน่น หัวใจพองโตแต่ปากก็ยังคงแข็งกระด้างตามนิสัย "อีกอย่าง... ฉันดูแลตัวเองได้" "ปากดี..." ทัศนัยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวจนเธอต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ มือหนายกขึ้นยันกำแพงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ขวางกั้นทุกทางหนี นัยน์ตาสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "ดูแลตัวเองได้เหรอครับ? งั้นตอบคำถามผมมาตามตรง... เอกสารในลิ้นชักของคุณเมื่อกี้ มันคืออะไรกันแน่ และเด็กผู้ชายคนนั้น... เกี่ยวอะไรกับศัตรูของผม" ลมหายใจของพริมาสะดุดกึก ความลับที่เธอพยายามปกปิดถูกกระชากขึ้นมากลางแสงแดดอย่างไม่ทันตั้งตัว ทัศนัยรู้เรื่องทั้งหมดแล้วจริง ๆ... และแววตาของเขากำลังรอคำตอบที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของเธอไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในสมรภูมิอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ