ความลับที่ซ่อนอยู่

"ถ้าไม่อยากให้เอกสารลับชุดนี้หลุดไปถึงมือหุ้นส่วนใหญ่ของคุณทัศน์ ทางที่ดีคุณพริมาควรจะหุบปากแล้วฟังเงียบ ๆ ดีกว่านะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก พริมา (พาย) รู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟร้อนจัดหล่นลงมาเผาไหม้ในอก สายตาของเธอสลับมองระหว่างชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาใหม่กับทัศนัย (ทัศน์) ผู้ชายที่เปรียบเสมือนโซ่ตรวนอันทรงพลังซึ่งกำลังคล้องคอเธอไว้ในเวลานี้ บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราอุณหภูมิลดฮวบลงจนเย็นเยียบ ทัศน์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกาล แต่ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับทำให้คนที่ยืนอยู่รอบด้านต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คิดว่าเอาเศษกระดาษใบเดียวมาขู่ฉัน แล้วจะทำให้เกมนี้พลิกได้งั้นเหรอ ภาคภูมิ" ทัศนัยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวพริมาโดยไม่สนใจแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ท่อนแขนแข็งแรงเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ตามสัญชาตญาณของการปกป้องและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "ระวังปากหน่อยครับคุณทัศน์ ของชิ้นนี้ไม่ใช่แค่เศษกระดาษ แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่า... ดีไซเนอร์มือหนึ่งของบริษัทคุณ แท้จริงแล้วเป็นทายาทของตู้เซฟที่เคยโกงเงินบริษัทผมไปเมื่อสิบปีก่อน!" ภาคภูมิกระตุกยิ้มมุมปาก ชูแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือขึ้นสูงราวกับถือไพ่เหนือกว่า ทว่าหัวใจของพริมากลับร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างบางสะท้านเฮือก เผลอบีบมือตัวเองแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ อดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพแห่งความทรงจำ กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าผู้ชายที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอ "พาย..." ทัศนัยก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ายังคงมีความดุดันซ่อนอยู่ "จริงอย่างที่มันพูดไหม" พริมาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยคำถาม ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะกลัวอดีตจะย้อนกลับมาทำร้ายเธอ แต่เธอกลัวว่า... สายตาดุดันและเยือกเย็นคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นความรังเกียจเมื่อรู้ความจริง "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด" เสียงของพริมาสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเชิดหน้าขึ้นตามนิสัยเดิมที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่าย ๆ "อดีตของครอบครัวฉันมันจบไปแล้ว และฉันก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้า ๆ นั่น!" "โอ้โห ปากเก่งเสียจริงนะครับ สมกับที่เป็นลูกสาวของคนโกง" ภาคภูมิหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ "คุณทัศน์ครับ ผู้หญิงคนนี้เข้ามาใกล้ชิดคุณก็เพื่อหวังจะแก้แค้นแทนครอบครัวเธอต่างหาก เธอกำลังหลอกใช้คุณเป็นเครื่องมือ!" "หุบปาก!" ทัศนัยคำรามเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือหนาที่โอบเอวพริมาอยู่กระชับแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ "ต่อให้เธอจะเป็นใคร หรือมีอดีตที่โสมMขนาดไหน... แต่ถ้าฉันยังบอกว่าเธอเป็นคนของฉัน ก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรทั้งนั้นในบริษัทนี้!" คำพูดนั้นหนักแน่นและเฉียบคมดั่งคมมีดที่กรีดลงกลางใจ พริมาเบิกตากว้าง หันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของทัศนัยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ซาบซึ้ง และสับสนระคนกัน ทำไมเขาถึงปกป้องเธอ ทั้งที่หลักฐานคาตาขนาดนี้? หรือเขากำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างกับเธออีกกันแน่? "ใจเย็นน่าคุณทัศน์ ความรักทำให้คนตาบอดได้ขนาดนี้เชียวหรือครับ?" ภาคภูมิยังคงยั่วโมโห เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น พร้อมกับหยิบเอกสารอีกแผ่นออกมาโชว์ "ถ้าไม่เชื่อ ลองดูนี่สิครับ ลายเซ็นนี้... เป็นของพ่อคุณพริมาที่เซ็นยินยอมก่อนจะหนีคดีไปต่างประเทศ และตอนนี้หนี้สินก้อนนั้นก็ตกทอดมาถึงลูกสาวสุดที่รักคนนี้เต็ม ๆ" พริมามองเอกสารในมือของภาคภูมิ ร่างกายชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัว สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะก้าวออกไปแย่งเอกสารนั้นมาทำลายทิ้ง แต่ทัศนัยกลับรั้งเอวเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง ราวกับรู้ทันความคิดของเธอ "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ ภาคภูมิ" ทัศนัยแค่นยิ้มหยัน แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์และอำมหิตในเวลาเดียวกัน มือข้างหนึ่งปล่อยจากเอวบาง คว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมากดสืบค้นข้อมูลบางอย่างด้วยความรวดเร็ว "คุณหมายความว่ายังไง?" ภาคภูมิเริ่มขมวดคิ้ว รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่คาดไม่ถึง "หมายความว่า... เอกสารที่คุณถืออยู่น่ะ มันเป็นของปลอมยังไงล่ะ" ทัศนัยเงยหน้าขึ้นสบตากับศัตรูตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "และคนที่กำลังจะโดนหมายจับข้อหาปลอมแปลงเอกสารและขู่กรรโชกทรัพย์ในอีกสามนาทีข้างหน้า ก็คือแกนี่แหละ!" สิ้นเสียงของทัศนัย ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยบอดี้การ์ดชุดสูทสีดำสามนายที่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบภาคภูมิไว้ทันที สีหน้าของภาคภูมิเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา เขารีบหันหลังจะวิ่งหนี แต่ถูกจับกุมตัวไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะทันได้ขยับตัวไปไหน ความโกลาหลจบลงอย่างรวดเร็วภายในห้องทำงานหรูหรา บอดี้การ์ดลากตัวภาคภูมิออกไปข้างนอก จนกระทั่งประตูปิดลงและความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง พริมาจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ทว่าหัวใจเธอก็ยังคงเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ทัศนัยหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเซียวไม่มีสีเลือด เขายื่นมือหนาออกไปสัมผัสแกفةนุ่มเบา ๆ นิ้วเรียวไล้กรอบหน้าของเธออย่างทะนุถนอมราวกับเผลอตัว "ทีนี้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนพริมาต้องหลบสายตา "เล่าความจริงให้ฉันฟังได้หรือยัง... ว่าเธอยังมีความลับอะไรซ่อนไว้อีก พาย?" พริมาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ทว่า... จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของทัศนัยก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความตึงเครียดในอากาศ ทัศนัยขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตาจากเธอมาชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์เพียงเสี้ยววินาที แต่พริมากลับสังเกตเห็นประกายความตกใจพาดผ่านนัยน์ตาคมคู่นั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะหันมามองเธอนิ่ง ๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "มีอะไรเหรอ..." พริมาเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนระแวง ทัศนัยไม่ตอบ เขาค่อย ๆ เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดูช้า ๆ ข้อความบนหน้าจอส่งมาจากเลขานุการส่วนตัวของเขา พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของพริมาสะดุดกักค้างในลำคอทันที ภาพถ่ายของเด็กผู้ชายวัยเจ็ดขวบคนหนึ่ง... ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธออย่างกับแกะ พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่เขียนไว้ว่า: *"เด็กคนนี้คือลูกบุญธรรมที่คุณพริมาแอบส่งเสียเลี้ยงดูมาตลอดสามปี... และพ่อแท้ ๆ ของเด็กคนนี้ คือศัตรูตัวฉกาจที่คุณทัศน์กำลังตามล่าตัวอยู่ครับ"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุยไปในสมรภูมิอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ