ปากไม่ตรงกับใจ

“พี่ทัศน์... เลิกล้อเล่นสักทีครับ นี่มันห้องทำงานผม ไม่ใช่สถานที่มาทบทวนความหลัง” พริมาพยายามรักษาระดับเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความท้าทาย เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ส่งผลให้ร่างสูงของทัศนัยก้าวเข้ามาประชิดในระยะที่ลมหายใจของเขารดรินอยู่เหนือใบหน้าของเธอ ทัศนัยไม่ได้ถอยห่าง กลับกัน เขายกมือขึ้นทาบกับขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักขังร่างบอบบางไว้ในวงแขนแกร่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาที่เคยใช้ฉาบหน้า กลายเป็นไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า “ความหลัง? พริมา... เธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันเป็นแค่เรื่องในอดีตอย่างนั้นเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ “หลายปีที่หายไป เธออาจจะลืม แต่สำหรับฉัน... ทุกวินาทีที่ไม่ได้เห็นหน้าเธอ มันคือนรกชัดๆ” “ปากหวานจังนะครับ” พริมาแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกอย่างถือดี “แต่เสียดายที่คำพูดพวกนี้มันใช้กับผมไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว ผมไม่ใช่ยัยเด็กซื่อๆ คนเดิมที่พี่จะควงไปไหนมาไหนด้วยได้ตามใจชอบ” “งั้นเหรอ?” ทัศนัยก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน “ถ้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ทำไมมือที่กำชายเสื้อตัวเองอยู่นั่นถึงสั่นล่ะ หืม?” พริมาถึงกับชะงัก เธอรีบปล่อยมือจากเสื้อสูทที่เผลอกำไว้แน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอตอนนี้เหมือนแก้วที่กำลังร้าว การเผชิญหน้ากับคนอันตรายอย่างทัศนัยเป็นสิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่เมื่อเขาเดินกลับเข้ามาในชีวิตพร้อมทวงถามถึงสัญญาเก่าที่ติดค้างอยู่ เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจหนีพ้น “พี่ทัศน์... ออกไปครับ ก่อนที่ผมจะเรียกเลขาเข้ามาลากพี่ออกไป” พริมาเอ่ยเสียงเข้ม พยายามข่มความกลัว “เรียกสิ” ทัศนัยเลิกคิ้วอย่างท้าทาย เขาสัมผัสได้ถึงความรวนเรในดวงตาของหญิงสาว “เรียกเลย แล้วบอกคนทั้งบริษัทให้รู้ว่า ‘ดีไซเนอร์มือหนึ่ง’ ของที่นี่ กำลังถูก ‘นักลงทุนรายใหญ่’ ปิดปากด้วยวิธีที่ไม่ใช่งานธุรกิจ... เธอคิดว่าถ้าข่าวนี้นี่ออกไป ใครกันแน่ที่จะซวย” “พี่มันเลว!” พริมาผลักอกเขาเต็มแรง แต่คนตัวสูงกว่ากลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เขากลับคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทัน ก่อนจะดึงร่างของเธอเข้ามาปะทะกับอกแกร่ง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของพริมาขาดห้วง “เลวได้มากกว่านี้อีก ถ้าเธออยากเห็น” ทัศนัยกระซิบชิดใบหู ความเย็นชาในดวงตาหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ปิดไม่มิด “พริมา... อย่าพยายามปฏิเสธใจตัวเองเลย เราต่างก็รู้ว่าสายใยที่พันธนาการเราไว้ มันแน่นเกินกว่าจะใช้กรรไกรตัดทิ้ง” พริมาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะเปิดปากสวนกลับเพื่อรักษาศักดิ์ศรี แต่ทัศนัยกลับใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นมา บังคับให้เธอมองสบตาเขาตรงๆ ความแข็งกร้าวในดวงตาของเธอค่อยๆ ละลายกลายเป็นความอ่อนไหวที่เธอซ่อนไว้มิดชิดมาโดยตลอด ทัศนัยมองเห็นความสั่นไหวในนัยน์ตาคู่สวยนั้น เขารู้ดีว่าเขากำลังทำร้ายเธอ แต่ในโลกของเขา ไม่มีคำว่าถอยหลัง มีเพียงคำว่าครอบครองเท่านั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ เสียงเคาะประตูจังหวะรัวเร็วก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว พริมารีบจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตนเองด้วยความตื่นตระหนก “เข้ามา!” พริมาตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูเป็นปกติที่สุด ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างของหญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีในแวดวงไฮโซก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่าคือมิตรหรือศัตรู เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นทัศนัยยืนอยู่ข้างกายพริมาในระยะที่ชิดเกินความจำเป็น “อุ๊ย... ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะคุณพริมา พอดีฉันเอาเอกสารสัญญาตัวใหม่มาให้เซ็น... เห็นทีฉันคงต้องกลับมาใหม่ตอน ‘ธุระส่วนตัว’ ของคุณเสร็จก่อนใช่ไหมคะ?” รอยยิ้มของหญิงสาวผู้มาใหม่ดูเยาะหยัน และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ทัศนัยก็หันกลับมามองพริมาด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปคว้าปกคอเสื้อของพริมาแล้วดึงให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “เรายังคุยกันไม่จบนะพริมา... เพราะคนอย่างพี่ ไม่มีวันปล่อยให้ของที่ ‘เคยเป็นของพี่’ หลุดมือไปให้คนอื่นได้เห็นง่ายๆ หรอก” เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พริมาถึงกับหน้าชา พร้อมกับที่หญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาใหม่วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยแรงกระแทกเบาๆ แววตานางพญาที่มองพริมาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย พริมามองหน้าทัศนัยสลับกับผู้มาใหม่ ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ ความรักที่เธอกดทับไว้กับพันธนาการที่เขากำลังคล้องคอเธอไว้ กำลังจะเปลี่ยนชีวิตที่สงบสุขของเธอไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ / ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ