กลับมาเผชิญหน้า

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันในห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง แต่อุณหภูมิรอบตัวพริมากลับลดต่ำลงจนแทบติดลบ เมื่อสายตาของเธอบังเอิญปะทะเข้ากับร่างสูงโปรดในชุดสูททักซิโด้สีเข้มที่ยืนเด่นอยู่ริมระเบียงกระจก ทัศนัย... ผู้ชายที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดสามสัปดาห์เต็ม นับตั้งแต่คืนวันประกาศิตสัญญาบ้าๆ นั่น ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ในงานเปิดตัวคอลเลกชันประจำปีของแบรนด์คู่แข่งสำคัญ พริมาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวที่ถือคลัตช์หนังสีดำกระชับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอบอกตัวเองว่าเธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกอีกต่อไป เธอคือพริมา ดีไซเนอร์มือฉกาจที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะต้องมาหลบซ่อนตัวเพียงเพราะกลัวสายตาคมกริบคู่นั้น "มองอะไรอยู่หรือครับคนสวย" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้นข้างใบหู พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่คุ้นเคยจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ พริมาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "ฉันจะมองใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องสนใจนี่คะ... คุณทัศนัย" เธอย้ำชื่อเขาด้วยน้ำเสียงห่างเหินและจงใจเว้นระยะห่าง ทัศนัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์ สายตากวาดมองชุดราตรีเปิดไหล่สีแดงเพลิงที่พริมาจงใจเลือกใส่มาในคืนนี้เพื่อข่มขวัญคู่แข่ง ก่อนที่ประกตาคู่นั้นจะเข้มดุขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ใช่เรื่องเหรอครับ..." เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนพริมาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องจัดเลี้ยง "จำไม่ได้แล้วหรือครับพาย ว่าในสัญญาข้อที่เจ็ดระบุไว้ชัดเจนว่าอย่างไร... 'สถานะความสัมพันธ์' ของเราทั้งคู่ในที่สาธารณะ ต้องอยู่ในขอบเขตที่ผมกำหนดเท่านั้น" "นั่นมันสัญญาทางธุรกิจ!" พริมาเถียงกลับทันควัน นัยน์ตาส่อแววพอยะเยือกแต่ท้าทาย "เราตกลงกันแค่เรื่องงาน ไม่ได้รวมถึงเรื่องส่วนตัว หรือแม้แต่การมายืนล้ำเส้นก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉันในงานสังคมแบบนี้" "สำหรับผม ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ... คือเรื่องส่วนตัวทั้งหมดครับพาย" ทัศนัยโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนน่าอึดอัด "สามสัปดาห์ที่คุณหลบหน้าผม คุณคิดจริงๆ เหรอครับว่าจะหนีพ้น?" พริมาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธและ... ความหวั่นไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเสียเหลือเกินที่มันยังคงทำงานอย่างซื่อตรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ "ฉันไม่ได้หนี ฉันแค่... ยุ่งกับงาน" "โกหกไม่เนียนเลยนะครับ" นิ้วเรียวของทัศนัยเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มของเธอออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วแผ่นอกของหญิงสาว "ตาของคุณฟ้องชัดเจนว่ากำลังตื่นตระหนก... และกำลังคิดถึงผม" "หลงตัวเองที่สุด!" พริมาปัดมือเขาออกทันทีด้วยความหงุดหงิด "ถอยไปนะ คนมองกันหมดแล้ว" "ให้มองไปสิครับ ผมจะได้ประกาศให้คนทั้งงานรู้เสียทีว่าดีไซเนอร์คนเก่งของค่ายนี้... มีเจ้าของหัวใจที่ชื่อทัศนัยคนนี้คอยคุมเข้มอยู่" คำพูดหน้าไม่อายแต่จริงจังนั้นทำให้พริมาถึงกับพูดไม่ออก เธอค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อเดินหนีไปทางโซนเสิร์ฟเครื่องดื่ม แต่ทว่า... ทัศนัยกลับคว้าข้อศอกเธอไว้เบาๆ ไม่ยอมให้ไป "ปล่อยนะคะ!" "ดื่มเป็นเพื่อนผมก่อนสิครับ แล้วผมจะปล่อยให้คุณไปเดินเฉิดฉายตามใจชอบ" ทัศนัยยื่นแก้วแชมเปญอีกแก้วมาตรงหน้า สายตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ถือว่าเป็นการเจรจานอกรอบ... ระหว่างคู่ค้าก็แล้วกัน" พริมามองแก้วแชมเปญสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธมีแต่จะทำให้เขาตามตื๊อไม่เลิก จึงจำใจต้องรับแก้วมาถือไว้ "ก็ได้... แต่แค่แก้วเดียวนะคะ" ทัศนัยกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ยกแก้วของตัวเองขึ้นชนกับแก้วของเธอเบาๆ เสียงกริ๊งกั๊งใสๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจรอบตัว ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พริมาต้องชะงัก "ยินดีต้อนรับกลับมาสู่อ้อมกอดของผมนะครับ... พริมา" ในวินาทีที่พริมาอ้าปากเตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงประกาศผ่านไมโครโฟนกลางงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ขอเรียนเชิญ คุณทัศนัย ผู้บริหารจากทีเอ็นโฮลดิ้ง และคุณพริมา ตัวแทนจากดีไซน์สตูดิโอ ขึ้นมากล่าวเปิดงานบนเวทีด้วยครับ" พริมาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ทัศนัยส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาให้ ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... เขาวางแผนทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว ทัศนัยยื่นแขนข้างหนึ่งออกมาให้เธอคล้อง พริมามองแขนนั้นด้วยความลังเลแต่ไร้ทางเลือก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง วางมือลงบนแขนแกร่งด้วยท่าทางที่นิ่งสงบที่สุด แม้ในใจจะอยากหยิกเนื้อเขาให้เขียวช้ำสักที ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินเคียงกันไปยังบันไดทางขึ้นเวที สายตาของพริมาก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในงานผ่านประตูบานใหญ่ ผู้ชายในชุดสูทสีเทาอ่อน รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เธอกลัวที่สุด... และอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไปกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ทัศนัยสัมผัสได้ถึงความเกร็งที่ส่งผ่านท่อนแขนของหญิงสาว เขาหยุดเดินทันทีแล้วหันไปมองตามสายตาของเธอ ดวงตาคมกริบของทัศนัยหรี่ลงเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นส่งยิ้มมาให้พริมา พร้อมกับเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะทำให้คนรอบข้างหันมามอง "ไงครับพาย... ไม่เจอกันนานเลยนะ คิดถึงผมล่ะสิ" พริมาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้กำลังจะพังทลายลงตรงหน้าทัศนัยในวินาทีนี้เอง ...โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอารมณ์ในบทนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ