คำสัญญาที่ไร้ความหมาย

หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องทำงาน เพดานสูงโปร่งสไตล์มินิมอลแต่เย็นเยียบ ปรากฏข้อความสนทนาเก่าเก็บนับร้อยบรรทัดที่ถูกเลื่อนทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นรอบที่สิบลamb ของค่ำคืนนี้ *“ถ้าคุณเหนื่อยนัก ก็แค่ยอมแพ้แล้วมานั่งข้างฉัน... เดี๋ยวฉันจัดการเอง”* ทัศน์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเจือความเย้ยหยันตัวเองอย่างชัดเจน นิ้วเรียวยาวของนักธุรกิจหนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือตลาดอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ เลื่อนหน้าจอขึ้นไปอ่านประโยคก่อนหน้า ประโยคที่พริมาเคยพิมพ์ตอบกลับมาด้วยความอวดดี ทิฐิสูง และดื้อรั้นจนน่าตีให้ก้นลาย *“ฉันไม่ใช่เด็กอมมือของคุณนะคุณทัศน์ เลิกทำตัวเป็นพ่อคนที่สองเสียที!”* มันเป็นคำสัญญาที่ไร้ความหมายสิ้นดี... คำสัญญาที่บอกว่าจะจับมือกันฝ่าฟันทุกพายุร้าย แต่สุดท้ายเมื่อลมมรสุมลูกใหญ่พัดเข้ามาจริงๆ คนที่ปล่อยมือก่อนกลับไม่ใช่เขา แต่เป็นผู้หญิงปากเก่งคนนั้นที่เลือกจะเดินจากไปพร้อมกับความเงียบงัน ทัศน์โยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองเสียงดังสนั่น หน้าจอที่ยังสว่างดับวูบลงพร้อมกับความมืดที่เข้ากลืนกินบรรยากาศรอบตัว เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความเงียบในห้องทำงานเวลานี้ช่างน่ารำคาญเสียจนเขาอยากจะพังข้าวของให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ทัศนัยไม่ใช่เด็กหนุ่มเลือดร้อน เขาคือผู้ล่าในเกมธุรกิจที่รู้ดีว่าความใจร้อนคือความพ่ายแพ้ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปดูทะมัดทะแมงก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความเย้ายวนและดื้อรั้นจนทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง พริมาหยุดยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยเสียจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มีทั้งความเหนื่อยล้า ความกังวล และความดื้อรั้นที่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณไม่เสื่อมคลาย "ดึกดื่นค่ำคืนขนาดนี้ คุณยังไม่กลับคอนโดอีกหรือครับคุณพริมา หรือว่าติดใจบรรยากาศห้องทำงานผมจนไม่อยากกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่ห้องตัวเอง" ทัศน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และจงใจกดดันให้คนฟังรู้สึกอึดอัด พริมาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เธอกวาดสายตามองโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำประชดประชันของคุณค่ะคุณทัศน์... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบ" "เคลียร์?" ทัศน์ทวนคำด้วยรอยยิ้มหยัน มุมปากหยักลึกยกขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "คุณคิดว่าเรื่องของเรามันเคลียร์กันได้ง่ายๆ ด้วยคำพูดไม่กี่คำอย่างนั้นหรือครับพาย คุณเหยียบย่ำความตั้งใจของผม แล้วคิดว่าจะเดินเข้ามาสั่งให้จบเรื่องง่ายๆ งั้นสิ?" "ฉันไม่ได้เหยียบย่ำ!" พริมาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธ "ฉันแค่ต้องการให้คุณหยุดยุ่งเรื่องของฉัน! สัญญาบ้าๆ ระหว่างเรามันควรจะจบลงตั้งแต่ที่คุณถอนทุนคืนจากโปรเจกต์นั้นแล้ว ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยฉันไปสักที!" "เพราะผมไม่ชอบเล่นเกมที่ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะไงครับ" ทัศน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแกVนวลจนพริมาต้องเบือนหน้าหนี แต่รวดเร็วกว่านั้น ปลายเรียวคางมนถูกนิ้วแกร่งของชายหนุ่มล็อกเอาไว้ให้หันกลับมาสบตา "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่ไหมพาย คิดว่าหนีไปซ่อนตัวแล้วผมจะตามหาไม่เจอ หรือคิดว่าคำสัญญาที่เราเคยให้กันไว้มันเป็นแค่เศษกระดาษที่ฉีกทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้?" หัวใจของพริมากระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคนี้ สายตาคมกริบของทัศน์เวลานี้ไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหึงหวงที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "ปล่อยฉันนะ..." พริมากระซิบเสียงสั่น เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ แต่ทัศน์กลับยิ่งรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ไม่ปล่อยครับ" ทัศน์กระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนทำให้ขนลุกซู้ด "ในเมื่อคุณเป็นคนดึงผมเข้ามาในเกมนี้เอง คุณก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของผมให้ถึงที่สุด... ต่อให้คำสัญญาบ้าๆ นั่นมันจะไร้ความหมายในสายตาคุณ แต่สำหรับผม มันคือพันธนาการเดียวที่จะไม่มีวันยอมให้คุณหลุดมือไปเด็ดขาด" พริมานิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนกับความใกล้ชิดและถ้อยคำที่อัดแน่นไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของเขา ริมฝีปากอ้าออกเตรียมจะเถียงกลับ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมา ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องตื่นตระหนกของเลขาหน้าห้องที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "คุณทัศน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางบอร์ดบริหารฝั่งคุณพ่อของคุณ..." ทัศน์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบละจากริมฝีปากของพริมาอย่างไม่สบอารมณ์ เขากัดกรามแน่นด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ก่อนจะหันไปมองหน้าเลขาด้วยแววตาดุดันราวกับพญามารที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างเป็นชิ้นๆ --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอารมณ์ในบทนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ