ความกดดันจากผู้ใหญ่

"คุณคิดจะเอาชนะผมด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้จริงๆ น่ะเหรอครับ, พริมา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสะท้อนผ่านกระจกใสบานใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของทัศนัยที่กำลังจ้องมองเอกสารในมือด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีด พริมายืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้ว่าฝ่ามือทั้งสองข้างที่ประสานกันไว้ด้านหน้าจะชื้นเหงื่อด้วยความตึงเครียดก็ตาม เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างนึกเคือง "ฉันไม่ได้พยายามจะเอาชนะคุณค่ะ... เอ๊ย, ครับ!" เผลอตัวใช้สรรพนามผิดจนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นมุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นอย่างได้ใจ "ฉันแค่กำลังปกป้องสิทธิ์ของตัวเองในฐานะดีไซเนอร์ โปรเจกต์นี้ฉันเป็นคนร่างแบบขึ้นมาเองทั้งหมด ทำไมฉันจะต้องยอมให้บอร์ดบริหารชุดนั้นมาสั่งยุบมันตามอำเภอใจด้วยล่ะคะ... ครับ!" ทัศนัยวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนพริมาสะดุ้งเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม ความกดดันจากรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าและกลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้พื้นที่หายใจรอบตัวของหญิงสาวแคบลงไปถนัดตา "สิทธิ์เหรอครับ?" ทัศนัยก้มตัวลงกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่ากระแทกกระทั้นลงบนความรู้สึกจนขนลุกซู่ "คุณลืมไปแล้วหรือไงพริมา ว่าตอนนี้คุณยืนอยู่บนกระดานหมากรุกของใคร ตัวหมากอย่างคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินตาเดินตามใจชอบด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีผมคอยปกป้องคุณจากเงื้อมมือของพวกผู้ใหญ่หัวโบราณพวกนั้น ป่านนี้คุณคงถูกเขี่ยกระเด็นหลุดจากบริษัทนี้ไปนานแล้ว" "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย!" พริมาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววพดดื้อรั้นจนน่าหยิกให้ช้ำ "คุณต่างหากล่ะที่เอาแต่ใจตัวเอง บังคับให้ฉันต้องทำตามสัญญาบ้าๆ นั่น แล้วไหนจะเรื่องครอบครัวของคุณอีก..." คำพูดของหญิงสาวขาดห่วงไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา แรงกดดันจากรอบตัวไม่ได้มาจากแค่ในบริษัทแห่งนี้เท่านั้น แต่ภาพของท่านประธานผู้เป็นพ่อของทัศนัยที่เรียกเธอไปพบเป็นการส่วนตัว พร้อมกับคำพูดเฉือดเฉือนที่ว่า *'เธอไม่คู่ควรกับลูกชายของฉัน'* ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังรัดรึงลำคอของเธอให้หายใจไม่ออก ทัศนัยสังเกตเห็นความไหววูบในแววตาคู่นั้น ความดุดันในดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความอ่อนลงชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าพริมาต้องเผชิญกับอะไรบ้าง แรงกดดันจากบอร์ดบริหารที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขา และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... แรงกดดันจากผู้เป็นพ่อที่พยายามจะจับคู่เขากับทายาทตระกูลดังเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสแก้มเนียนนุ่มเพื่อปลอบประโลม แต่พริมากลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว "อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะคะ... ครับ" เธอย้ำคำพูดแก้เก้อด้วยความโมโหปนน้อยใจ ทัศนัยชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ลดมือลง แววตาที่เคยอบอุ่นกลับมาเย็นชาดังเดิมเพื่อซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้หน้ากากของนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจ "ถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียว คุณจะได้เห็นดีกันแน่พริมา" ทัศนัยเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงรับรองของตระกูลเรา... และคุณต้องไปในฐานะคู่ควงของผม เตรียมตัวให้พร้อม เพราะคุณจะต้องเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตของคุณ" "ฉันไม่ไป!" พริมาปฏิเสธทันควัน "ฉันไม่มีหน้าที่ต้องไปทำตัวเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้ใครต่อใครดูหมิ่นหรอกนะ!" "มีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยเหรอครับ?" ทัศนัยยิ้มเยาะ ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องกระจกอย่างไร้ทางหนี มือใหญ่ข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ ก้มหน้าลงจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "จำสัญญาของเราไม่ได้แล้วเหรอ หืม... พริมา? หรือต้องให้ผมทบทวนความทรงจำด้วยวิธีอื่น คุณถึงจะยอมเชื่อฟัง?" ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มทำให้หัวใจของพริมาเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันกำลังแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดของเธอให้มอดไหม้ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างกำแพงป้องกันมาโดยตลอด ก่อนที่พริมาจะได้เอabคำพูดใดเพื่อโต้แย้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยการเปิดผงาดเข้ามาของบุคคลที่สามที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณทัศนัยครับ! แย่แล้วครับ..." เลขาหนุ่มหน้าตาตื่นวิ่งพรวดพราดยกโทรศัพท์มือถือเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือก ราวกับแบกโลกเอาไว้ทั้งใบ "ท่านประธาน... ท่านประธานประกาศข่าวเรื่องงานหมั้นกะทันหันกับคุณ الطิญาณี ลงในสื่อใหญ่หมดแล้วครับ!" ทัศนัยชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบนออกจากใบหน้าของพริมาทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว พริมาที่ยืนอิงแอบอยู่ชิดผนัง เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข่าวงานหมั้นกะทันหัน... หมายความว่าอย่างไร? แล้วเธอล่ะ... เธอยืนอยู่ตรงจุดไหนในเกมนี้? ทัศนัยหันกลับมามองหญิงสาวช้าๆ แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ขณะที่เสียงประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอารมณ์ในบทนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ