การปกป้องครั้งสุดท้าย

"ถ้าคิดจะพังทุกอย่างเพื่ออิสระจอมปลอมนั่น ก็เชิญครับ แต่จำไว้ว่าผมจะเป็นคนลากคุณกลับมาอยู่ในกรงทองนี้ด้วยตัวเอง" น้ำเสียงของทัศนัยเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือของพริมาไว้แน่นจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า เธอไม่ได้ดึงมือออก แต่เลือกที่จะเงยหน้าสบตาเขานิ่ง ดวงตาคู่สวยที่เคยดื้อรั้นเวลานี้กลับไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "กรงทองของทัศน์... มันไม่ได้มีไว้ให้พายอยู่ แต่มันมีไว้ขังพายไม่ให้มองเห็นใครอื่นนอกจากคุณต่างหาก" พริมาเค้นเสียงตอบ มืออีกข้างสั่นเทาขณะกำเอกสารสัญญาฉบับสุดท้ายที่เขายื่นให้ เพื่อแลกกับการลบล้างหนี้สินและอิทธิพลมืดที่ครอบครัวเธอต้องเผชิญ ทัศนัยไม่ได้ตอบทันที เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของพริมาปะทะกับกำแพงห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขากลบกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอจนสิ้น ทัศน์ใช้มืออีกข้างยันกำแพงไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "ความรักของผมมันอาจจะดูน่าอึดอัดสำหรับคุณ" เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดใบหู "แต่มันคือวิธีเดียวที่ผมมั่นใจว่า คุณจะปลอดภัยจากพวกหมาลอบกัดข้างนอกนั่น... ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี แม้แต่ชีวิตของผมเอง ผมก็ไม่คิดจะปล่อยคุณไป" คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของพริมาเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่าทัศนัยไม่ใช่คนเพ้อฝัน เขาเป็นนักธุรกิจที่มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์ แต่สิ่งที่เขากำลังทำในตอนนี้คือการทิ้งทุกอย่าง... ทั้งหุ้นส่วนที่พร้อมจะเลื่อยขาเก้าอี้และอำนาจที่เขาสั่งสมมา เพียงเพื่อปกป้องผู้หญิงปากเก่งที่เขาหลงรักจนหมดใจ "ทำไมต้องทัศน์... ทำไมต้องเป็นพายที่ไม่มีอะไรเลย" "เพราะคุณคือความผิดพลาดเดียวที่ผมไม่เคยอยากแก้ไขไงครับ" ทัศนัยกดจูบลงบนขมับของเธออย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการปกป้องและพันธนาการที่ไม่อาจหลุดพ้น พริมาหลับตาลง ยอมจำนนต่ออ้อมกอดที่ดูเหมือนจะเป็นสมรภูมิสุดท้ายของหัวใจพวกเขา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นหน้าห้องทำงาน พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างชัดเจน พริมาเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวแล่นพล่านในอก แต่ทัศนัยกลับไม่ได้สะทกสะท้าน เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาให้เธอ ก่อนจะหยิบปืนที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะทำงานออกมาถือไว้ในมือ "พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด" ทัศนัยกระซิบ พลางเบี่ยงตัวบังร่างของเธอไว้มิดชิด "จำไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าได้ก้าวเท้าออกจากห้องนี้จนกว่าผมจะสั่ง" "ทัศน์! ไม่นะ!" "ผมบอกให้ฟังผม!" เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมาก่อน ก่อนจะดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานออก เผยให้เห็นกุญแจเซฟและเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดเป็นชื่อของเธอ "ถ้าวันนี้ผมรอด... เราจะเริ่มกันใหม่ แต่ถ้าไม่... เอกสารพวกนี้จะทำให้คุณใช้ชีวิตที่เหลือได้อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องมีผม" มือหนาผลักเธอเข้าไปในห้องลับหลังตู้หนังสือไม้โอ๊ก เสียงฝีเท้าข้างนอกหยุดลงที่หน้าประตูบานใหญ่ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ที่พริมาจำได้ดีว่าเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของทัศน์ "ออกมาได้แล้วทัศนัย... ความรักมันทำลายแกได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?" ประตูห้องถูกถีบพังเข้ามาพร้อมกับร่างของกลุ่มชายชุดดำ ทัศนัยยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง แววตาของเขาคมกริบดุจมีดโกน เขาไม่แม้แต่จะมองศัตรู แต่สายตาเขากลับจับจ้องไปที่ช่องว่างเล็กๆ ของตู้หนังสือที่เขารู้ว่าพริมาจะมองเห็นเขาผ่านช่องนั้น เขายกมือถือขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนนับสิบ พริมาที่แอบอยู่ในห้องมืดมิดแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นเขาทิ้งปืนลงบนพื้นอย่างเชื่องช้า เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจในการเจรจา ทว่าเมื่อศัตรูคนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้ ทัศนัยกลับยิ้มมุมปาก... เป็นยิ้มที่ทำให้พริมารู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง วินาทีนั้นเอง แสงไฟในห้องดับพรึบลงพร้อมกับเสียงแก้วแตกกระจาย ท่ามกลางความมืดมิด เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงต่อสู้ที่รุนแรง พริมาพยายามจะเปิดประตูออกมา แต่จู่ๆ ก็มีมือปริศนาจากด้านหลังห้องมืดนั้นเอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่น "อย่าออกมา พริมา... นี่คือคำสั่งสุดท้ายของผม" เสียงของทัศนัยกระซิบอยู่ข้างหูเธอดังมาจากอีกฝั่งของประตูที่ปิดตาย แต่เดี๋ยวก่อน... ในเมื่อเขายืนอยู่ข้างนอก แล้วคนที่อยู่ข้างหลังเธอตอนนี้คือใคร? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในความรักที่เดิมพันด้วยชีวิตในบทนี้ด้วยกันครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ