แผนซ้อนแผน

เสียงปรบมือเยาะเย้ยดังขึ้นในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรู ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กวินท์ เจ้าของรอยยิ้มจอมปลอมและแววตากรุ้มกริม กำลังจ้องมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะด้วยความลำพองใจ แฟ้มที่บรรจุแบบร่างคอลเลกชันล่าสุดของพริมา ซึ่งถูกขโมยและนำมาแอบอ้างสิทธิ์ก่อนเวลาเปิดตัวเพียงสามวัน "น่าเสียดายแทนคุณพริมาจริงๆ นะครับ ดีไซเนอร์มือรางวัลระดับประเทศ แต่กลับปกป้องทรัพย์สินทางปัญญาของตัวเองไม่ได้..." กวินท์จงใจลากเสียงยาวอย่างผู้กุมชัยชนะ พร้อมกับสายตาที่แทะโลมมองร่างระหงของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่ข้างกาย พริมากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่ไว้ใจหักหลังยังไม่เท่ากับความคับแค้นใจที่ผลงานหยาดเหงื่อแรงกายหลายเดือน กำลังจะถูกคนไร้ยางอายชุบมือเปิบไปต่อหน้าต่อตา เธออ้าปากจะโต้กลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามนิสัย แต่ทว่า... มีมือใหญ่ของใครบางคนเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเสียก่อน สัมผัสอบอุ่นแต่มั่นคงนั้น ทำให้พริมาต้องชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงโปรดที่ก้าวออกมาบังตัวเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ทัศนัย... ชายหนุ่มไม่ได้ส่งเสียงโวยวาย สีหน้าของเขานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับคมกริบและเยียบเย็นเสียจนกวินท์ที่กำลังยิ้มระรื่นถึงกับหุบยิ้มลงโดยอัตโนมัติ "คุณกวินท์ดูจะมั่นใจในเอกสารชุดนั้นมากนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนทั้งห้องเงียบกริบ ทัศนัยก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว ช้าๆ ทว่าสร้างแรงกดดันมหาศาลให้คนมอง "ถึงขนาดกล้าเอาขยะเปียกมาอ้างว่าเป็นทองคำแท้" "คุณทัศนัย พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะครับ! หลักฐานก็คาอยู่ตรงหน้า แบบร่างนี่เป็นของบริษัทผม..." "หลักฐานเหรอครับ?" ทัศนัยแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าคนอย่างผม จะปล่อยให้ว่าที่ภรรยา... เอ่อ หรือจะเรียกว่าคนสำคัญของผม ถูกสุนัขข้างถนนขโมยของไปกินง่ายๆ โดยไม่เตรียมตาข่ายดักรอไว้ก่อน" สิ้นคำพูดของทัศนัย บรรยากาศในห้องก็พลิกผันราวกับพลิฝ่ามือ ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเล็กน้อย ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของทีมทนายความส่วนตัว และเจ้าหน้าที่ฝ่าย IT Forensics ที่หอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ครบชุด พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเครียดแค้น กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง... ความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ท่ามกลางสมรภูมิที่กำลังลุกเป็นไฟ "เช็คดูให้ละเอียดนะครับ ว่าเมตาแท็ก (Metadata) ของไฟล์ต้นฉบับในเซิร์ฟเวอร์กลาง มันถูกแก้ไขโดย IP Address ไหน เมื่อเวลาเท่าไหร่ และใครเป็นคนโอนย้ายข้อมูลออกไปนอกระบบบริษัท" ทัศนัยสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เด็ดเดี่ยว และทรงอำนาจจนกวินท์หน้าซีดเผือด สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง! คุณกำลังใส่ร้ายผม!" กวินท์เริ่มเสียงสั่น ปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะร่วงลงพื้น "ผมยังไม่ได้พูดชื่อคุณเลยนะครับ ทำไมคุณถึงร้อนตัวเร็วจังล่ะครับ หรือว่า... ร้อนรนเพราะหางมันกำลังจะโผล่?" ทัศนัยย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวกวินท์ ดวงตาคมปลาบกวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสمเพชเวทนา "คนโง่เท่านั้นแหละครับ ที่คิดจะขโมยงานของดีไซเนอร์ แต่ไม่รู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของผม เข้ารหัสบล็อกเชนไว้ทุกขั้นตอน... คุณคิดว่าไฟล์ที่คุณได้ไป มันคือของจริงหรือครับ?" กวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายเต็มใบหน้า เมื่อหน้าจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องประชุมถูกเปิดขึ้นโดยทีม IT เผยให้เห็นคลิปวิดีโอวงจรปิดและบันทึกการส่งข้อมูลย้อนหลัง ที่มัดตัวหนอนบ่อนไส้และตัวกวินท์เองแน่นหนา ชนิดที่ต่อให้ดิ้นยังไงก็ไม่มีทางหลุดพ้น พริมายืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอึ้ง เธอไม่คิดเลยว่าทัศนัยจะวางหมากตานี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว ชายหนุ่มคนนี้... ปากร้าย เยชา และชอบทำตัวเผด็จการกับเธอก็Jจริง แต่ในเวลาคับขัน เขากลับกลายเป็นโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไร้ที่ติ "เกมพลิกเร็วไปหน่อยไหมครับคุณกวินท์?" ทัศนัยโน้มตัวลงกระซิบข้างหูกวินท์ด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าชัดเจนพอนิยามความหมายของคำว่า 'เชือดนิ่มๆ' "เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์และจารกรรมข้อมูลทางธุรกิจได้เลยครับ... อ้อ แล้วก็เตรียมเงินชดใช้ค่าเสียหายที่ทำให้คนของผมต้องเสียน้ำตาด้วยนะ หวังว่าบริษัทกระจอกๆ ของคุณจะมีปัญญาจ่ายพอนะครับ" กวินท์เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางแฟ้มเอกสารที่กระจัดกระจาย ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ออกมาจากปากของคนที่เคยผยองในตอนแรก ทัศนัยยืนมองภาพนั้นด้วยความเรียบเฉย ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาพริมา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่งด้วยความโล่งอก แต่ปากก็ยังไม่วายหาเรื่องตามนิสัย "ยืนบื้ออยู่ทำไมครับ? หรือชอบใจที่เห็นผมจัดการคนอื่นให้?" ทัศนัยเอ่ยเสียงดุ แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเรียวของเธอมากุมไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อย "กลับบ้านได้แล้วครับ คุณทำให้ผมต้องเหนื่อยแก้ปัญหาให้คุณตั้งแต่เช้า แบบนี้ต้องมีค่าตอบแทน... คิดดอกเบี้ยเป็นมื้อเย็นฝีมือคุณก็แล้วกัน ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะครับ" พริมาเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธออยากจะเถียงกลับตามฟอร์มปากเก่งของตัวเอง แต่ทว่า... ปลายจมูกรั้นกลับรู้สึกรื้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความกดดันทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมกระชับอยู่ เธอพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงยอมจำนน ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางสายตาของทุกคน แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวพ้นประตูห้องรับรองแขกวีไอพี เสียงปรบมือแปะๆ จากบุคคลที่ไม่คาดฝันก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากมุมมืดของทางเดิน "10 เต็ม 10 ไม่หักเลยครับ ลูกชายตัวดีของพ่อ วางแผนตลบหลังศัตรูได้แสบสันต์สมเป็นทายาทตระกูลเราจริงๆ... แต่เสียดายนะ ที่นายลืมเช็คดูให้ดีว่า... สัญญาแต่งตั้งผู้บริหารคนใหม่ของบริษัทพริมา ที่ฉันเพิ่งเซ็นอนุมัติไปเมื่อเช้า มันมีชื่อใครเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ร่วมอยู่ด้วย" ทัศนัยชะงักฝีเท้าทันที สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับตึงเครียดขึ้นมาในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองร่างสูงวัยของชายผู้มาใหม่ที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเกมอำนาจนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ