ประตูบานนั้นที่เธอไม่อยากเปิด

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบนี้ ผมคงต้องถามว่า... สัญญาที่ว่านั่น มันรวมถึงสิทธิ์ในการขัดขวางชีวิตส่วนตัวของผมด้วยหรือเปล่าครับ" พายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของทัศน์ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องนั่งเล่นของเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มดูเหมือนจะกลืนกินพื้นที่ในห้องคอนโดขนาดกะทัดรัดนี้จนหมดสิ้น กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงและไอความเย็นจากตัวเขามันช่างกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก ทัศน์ไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ จังหวะการก้าวแต่ละก้าวดูหนักแน่นและมั่นคงดุจนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนหน้าผาก "ผมจำไม่ได้ว่าในสัญญาข้อไหนที่อนุญาตให้คุณมองผู้ชายคนอื่นด้วยสายตาแบบนั้น... พริมา" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "คุณมันบ้า" พายแค่นยิ้ม มือบางของเธอสั่นระริกแต่ยังพยายามกอดอกไว้แน่นเพื่อปกป้องตัวเองจากการรุกรานทางสายตา "เราแค่นั่งทานข้าวกันตามมารยาททางธุรกิจ คุณเองก็น่าจะรู้ดีที่สุดนี่นาว่าโลกของดีไซเนอร์มันต้องติดต่อใครบ้าง" "ธุรกิจ?" ทัศน์ทวนคำพลางแค่นหัวเราะในลำคอ "ธุรกิจที่ต้องถือวิสาสะแตะมือคุณตอนสั่งอาหารงั้นหรือครับ?" "คุณแอบตามฉันมา!" "ผมแค่มาตรวจงาน... ในบ้านของคุณ" เขายักไหล่ แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกตัวข้างๆ ทันใดนั้น หน้าจอที่มืดสนิทก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อที่ปรากฏหราว่า 'ธนิน' พายชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นสายเรียกเข้านั้น ทัศน์สังเกตเห็นอาการนั้นทันที รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาก้มลงหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ พายพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งคืน แต่ทัศน์เพียงแค่เบี่ยงตัวหลบด้วยความคล่องแคล่ว มือหนาข้างหนึ่งคว้าเอวบางของเธอไว้แน่น รั้งร่างของเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของพายแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งของเขา "คนคุยเก่าโทรมาดึกดื่นแบบนี้... มีเรื่องอะไรต้องคุยกันนักหนาหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหู มันเย็นเยียบจนขนอ่อนของเธอตั้งชัน "หรือว่าประตูดวงใจของคุณ มันยังมีกลอนที่ผมยังไม่ได้ถอด... หืม?" "คืนมานะทัศน์!" พายดิ้นรนอยู่ในวงแขนแกร่ง "นั่นมันเรื่องส่วนตัวของคุณไม่ใช่เรื่องของคุณ!" "อะไรที่เป็นของคุณ ก็คือเรื่องของผมทั้งนั้น" เขากดรับสายโดยไม่รอคำอนุญาต เสียงเพลงรอสายที่แสนคุ้นเคยดังเล็ดลอดออกมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ทัศน์จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่กดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "สวัสดีครับคุณธนิน... พอดีพายเขากำลัง 'ยุ่ง' อยู่น่ะครับ ถ้ามีธุระอะไรสำคัญ คุยกับผมแทนก็ได้นะ... หรือว่าคุณอยากจะมาคุยให้รู้เรื่องที่นี่... ตอนนี้เลยล่ะครับ?" พายนิ่งอึ้ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ทัศน์ไม่ได้แค่หึงหวง แต่เขากำลังประกาศสงครามข้ามสายไปหาชายที่เธอเคยมีความรู้สึกดีๆ ด้วย และยิ่งไปกว่านั้น เสียงรถยนต์ที่เบรกดังเอี๊ยดที่หน้าบ้านของเธอก็ดังขึ้นทำลายความเงียบในยามค่ำคืน ทัศน์ลดโทรศัพท์ลง สายตาของเขายังคงจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาปนความโกรธแค้นที่ปะทุอยู่ลึกๆ เขาเดินไปที่ระเบียงมองลงไปเบื้องล่างก่อนจะหันมามองพายด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวกว่าเดิม "เขามาถึงหน้าบ้านคุณแล้วพาย... ทีนี้บอกผมสิ ว่าคุณจะอธิบายกับเขายังไง ว่าทำไม 'เจ้านาย' ถึงมายืนอยู่ในห้องนอนของคุณ... ในสภาพที่ดูเหมือนว่าเรากำลังจะทำอะไรกัน" เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มก้าวเข้ามาใกล้ประตูหน้าห้องของเธอมากขึ้น พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวแรงจนบานประตูไม้สั่นไหว พายยืนตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าประตูบานนั้นคือทางออกเดียวที่เหลืออยู่ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือประตูที่เธอไม่อยากเปิดให้ใครเห็นภาพความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวระหว่างเธอกับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทัศน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง เขาใช้นิ้วชี้เชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาที่ไร้ซึ่งความปรานี "เลือกว่าจะเปิดให้เขาเห็น... หรือจะยอมให้ผมจัดการเรื่องนี้ในแบบของผม" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ!