คำเตือนจากหัวใจ

"คุณกำลังก้าวข้ามเส้นเขตที่ผมขีดไว้, พริมา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของทัศนัยไม่ได้เจือแววหยอกเย้าเหมือนทุกครั้ง ทว่ามันกลับหนักแน่นและทิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบภายในห้องทำงานส่วนตัวจนน่าอึดอัด ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวถอยหนีแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงค้างอยู่บนกรอบหน้าของหญิงสาว สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบอยู่ข้างแก้มของพริมาในยามนี้ ไม่ใช่กลวิธีทางธุรกิจที่เขาชอบใช้กดดันคู่เจรจาอีกต่อไป แต่มันคือหลักฐานของอุณหภูมิความโกรธปนความกังวลที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังแสดงมันออกมา พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววพยศและพร้อมจะต่อปากต่อคำเสมอในยามปกติ กลับหลบเลี่ยงการสบตาในวินาทีนี้อย่างน่าแปลกใจ หญิงสาวเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อพยายามทำลายระยะห่างที่อันตรายเกินไป ทว่าปลายนิ้วแกร่งที่ตรึงกรอบหน้าของเธอไว้กลับไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น "เส้นเขตอะไรของคุณคะคุณทัศน์? ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ในฐานะ... คู่ควง ตามสัญญาที่เราตกลงกันไว้" น้ำเสียงของพริมาพยายามราบเรียบและมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่จังหวะการหายใจที่กระชั้นถี่และไอร้อนที่แผ่ออกจากตัวเธอกำลังทรยศคำพูดเหล่านั้นทั้งหมด เธอเกลียดความรู้สึกประหม่าที่เกิดขึ้นนี้เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะเพียงเพราะปลายนิ้วโป้งของเขาเผลอไล้ผ่านโหนกแก้มแผ่วเบา "คู่ควงงั้นเหรอ?" ทัศน์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขามีความเย้ยหยันเจืออยู่ชัดเจน ทว่าแววตาคู่คมที่มองตรงมากลับลุ่มลึกและดุดันดั่งสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่งามของมันด้วยความเต็มใจ "ถ้าแค่คู่ควง... ทำไมคุณถึงต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนที่เห็นผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาคุยกับผมที่งานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ล่ะครับ, พริมา" ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงเข้าที่กลางใจ พริมาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "อย่ามาเพ้อเจ้อค่ะ! ฉันจะไปรู้สึกอะไรแบบนั้นทำไม ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร หรือคุณจะไปยืนควงกับใคร มันก็สิทธิ์ของคุณ เราไม่ได้..." "ไม่ได้รักกัน... คุณจะพูดประโยคนี้อีกแล้วใช่ไหม?" ทัศน์ตัดบทขึ้นมาดื้อๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงความเย่อหยิ่งนั้น "ใช่ค่ะ! เราไม่ได้รักกัน เรามีแค่พันธะทางธุรกิจ และคุณเองก็เป็นคนย้ำนักย้ำหนาไม่ใช่เหรอว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นแค่เกม!" พริมาสวนกลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นระริกด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายวัน ความจริงที่ว่าเธอเริ่มเผลอใจไปกับความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของเขา มันคือความพ่ายแพ้ที่เธอไม่อาจยอมรับได้ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง ทัศน์นิ่งงิ่งไปชั่วอึดใจ กรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมไหววับคล้ายกำลังต่อสู้กับบางสิ่งภายในใจที่ตีรวนขึ้นมาอย่างรุนแรง ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน... ที่คำว่า "คู่ควงตามสัญญา" เริ่มไม่มีความหมายในหัวของเขา? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รอยยิ้มประชดประชันของยัยตัวร้ายคนนี้กลายเป็นสิ่งที่เขาต้องคอยมองหาในทุกๆ เช้า? และตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความคิดเรื่องการปล่อยเธอให้เป็นอิสระเมื่อหมดสัญญา เริ่มกลายเป็นความคิดที่น่าหงุดหงิดที่สุดในชีวิตของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ทัศนัยไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นผู้ชายประเภทที่ "หึงหวง" โดยไม่มีเหตุผล จนกระทั่งเขาได้เห็นสายตาที่พริมาใช้มองผู้ชายอีกคนในงานกาลาดินเนอร์เมื่อสัปดาห์ก่อน มันเป็นประกายความห่วงใยที่เธอไม่เคยมีให้เขา... และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความอดทนของเขาพังทลายลง "ใช่... ผมเคยบอกแบบนั้น" ทัศน์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ายังคงความเข้มข้นที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง "ผมเคยคิดว่าคุณก็แค่หมากตัวหนึ่งในกระดานธุรกิจที่ผมสร้างขึ้นเพื่อตบตาครอบครัว..." ชายหนุ่มขยับตัวเข้ามาประชิดอีกนิด จนแผ่นหลังของพริมาแนบสนิทไปกับบานประตูห้องทำงาน พื้นที่ว่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่เหลือให้หายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง "แต่ตอนนี้... ผมเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วล่ะครับ ว่าตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายติดกับ" พริมากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของชายหนุ่มด้วยความสับสนระคนตื่นตระหนก ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างแค่คืบทำให้เธอแทบไม่กล้าหายใจ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามปกป้องมาตลอด "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ ทัศน์ไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงซอกคอขาวทำให้พริมาต้องหลับตาลงแน่นเพื่อตั้งสติ "คำเตือนจากผมนะพริมา..." เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังขึ้น ราวกับคำสาปแช่งที่สลักลงไปในห้วงความรู้สึกของหญิงสาว "อย่าท้าทายความอดทนของผม... และอย่าทำให้ผมต้องทำลายกฎของตัวเอง เพราะถ้าวันนั้นมาถึง คุณจะไม่มีวันได้เดินออกจากชีวิตผมอีกเลย" หัวใจของพริมากระหน่ำเต้นรัวราวกับกลองศึก ความตระหนกวาบขึ้นมาในอกพร้อมๆ กับกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไหลทะลักเข้ามาจนควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่การเล่นละครตบตาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือสงครามประสาทที่ทั้งสองฝ่ายต่างตกเป็นเชลยศึกของกันและกันโดยสมบูรณ์ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศที่ตรึงเครียดและร้อนระอุภายในห้องให้แตกกระเจิงในเสี้ยววินาที ทัศน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เขายังคงยืนตรึงร่างของพริมาไว้ในอ้อมแขนโดยไม่ยอมขยับถอยออกไปแม้แต่น้อย ในขณะที่พริมาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง ทว่าชายหนุ่มกลับนิ่งเฉย ราวกับไม่สนใจว่าใครกำลังยืนอยู่หลังบานประตูนั้น "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงร้อนรนของเลขาหนุ่มดังทะลุเข้ามาผ่านบานไม้ พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกผลักเปิดออก "คุณสารินทร์... บุกมาที่บริษัทแล้วครับ!" ดวงตาคู่คมของทัศน์ไหววับด้วยประกายความเย็นชาในทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ในขณะที่สีหน้าของพริมาซีดเผือดลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าบุคคลที่ไม่คาดฝันกำลังก้าวเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีที่เป็นเดิมพันของหัวใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ!