สัมผัสที่เกินเลย

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงนั้นดังพอจะทำให้ห้องทำงานกว้างขวางของบริษัทออกแบบดีไซน์ชื่อดังเงียบกริบลงทันตา พริมาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่อนุญาตให้ความตกใจนั้นแสดงออกมาทางสีหน้า หญิงสาวยืดตัวตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาดุดันกลับไปให้ร่างสูงที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ตรงหน้า "คุณเล่นเกมบ้าอะไรอีกแล้วครับ คุณทัศนัย" พริมาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "เอกสารชุดนี้ฉันตรวจทานมาสามรอบแล้ว มันไม่มีข้อผิดพลาดตรงไหนทั้งสิ้น ทำไมคุณถึงต้องตีกลับด้วยเหตุผลไร้สาระแบบนี้ด้วย" ทัศนัยถอนหายใจเบาๆ เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นและมาดนิ่งสนิทไว้ได้เป็นอย่างดี ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มขยับตัวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะอีกนิด ลดระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลงอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเพอร์พูมสะอาดๆ ลอยปะปนกับอากาศรอบตัว ทำให้พริมาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้จับผิดเรื่องงานหริพริมา..." ทัศนัยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ระดับเสียงที่ลดต่ำลงเปลี่ยนบรรยากาศในห้องให้กล is a private space ทันที ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "แต่ผมกำลังจับผิด... ท่าทีที่คุณใช้หลบหน้าผมต่างหาก" "ฉันไม่ได้หลบหน้าคุณ... ว่าแต่สมองคุณคิดแต่เรื่องพวกนี้หรือไง ถึงได้เอาเรื่องงานมาปะปนกับเรื่องส่วนตัว" พริมาเถียงกลับทันควัน ปากเก่งและไม่เคยคิดจะยอมลงให้ใครง่ายๆ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นนี้แล้วก็ตาม "ปากเก่งจังนะครับ..." ทัศนัยแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ลองพูดประโยคเมื่อกี้ใส่หน้าผมอีกรอบซิ ตอนที่คุณไม่ได้ถอยหลังหนีจนสะโพกชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังน่ะ" พริมาเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เธอถอยร่นจนไม่มีทางหนีแล้ว แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับชั้นวางหนังสือบิวท์อิน ขณะที่ทัศนัยใช้มือข้างหนึ่งท้าวขอบโต๊ะ และยกมืออีกข้างขึ้นมาวางทาบกับชั้นไม้ข้างศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากแผ่นหลังลามเลียไปทั่วต้นคอ ความใกล้ชิดที่บีบคั้นทำให้สติสัมปชัญญะของพริมาเริ่มพร่าเลือน เธอพยายามจะดันอกแกร่งออกไป แต่ทัศนัยกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ราวกับกำแพงหินผาที่ตั้งตระหง่านท้าทายทุกแรงต้าน "ถอยไปนะ..." เสียงของพริมาเบาราวกับกระซิบ ความมั่นใจทั้งหมดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นของชายหนุ่มเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าผมไม่ถอยล่ะ คุณจะทำยังไง..." ทัศนัยโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณข้างแก้ม ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ทุกตาราง inch ของใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเคอะเขินและโกรธปะปนกัน "หื้ม... ว่ายังไงล่ะคนเก่ง" "คุณมัน..." อุบัติเหตุเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เมื่อพริมาพยายามจะเบี่ยงหน้าหนีแล้วข้อเท้าของเธอเกิดพลิกเข้ากับขอบพรมหนานุ่มที่พับอยู่พอดี ร่างเพรียวเซถลาเสียหลักอย่างไร้การควบคุม เธอหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บจากการกระแทกกับพื้นห้องทำงานแข็งๆ ทัศนัยตอบสนองเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่ร่างทั้งร่างจะร่วงลงไป พริมาถูกดึงเข้าหาอกแกร่งอย่างแรง แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปพร้อมกันบนพื้นพรมหนานุ่มกลางห้อง โดยมีร่างสูงทาบทับอยู่ด้านบนเพื่อปกป้องไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ ตึง! เสียงลมหายใจที่สะดุดกึกดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ พริมาลืมตาขึ้นช้าๆ และพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับเขานั้นแทบจะไม่มีเหลือ ปลายจมูกโด่งรั้นของทั้งคู่เฉียดกันไปมา ทุกจังหวะการหายใจรดรินอยู่บนริมฝีปากของกันและกัน ความนุ่มนวลของพรมไม่สามารถลดความรุนแรงของจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึกในอกของทั้งสองคนได้เลย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ดวงตาคมกริบของทัศนัยฉายแวววาวโรจน์ด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มือหนาที่โอบเอวเธอไว้อยוกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วภาพฝันตรงหน้าจะสลายหายไป "คุณ..." พริมาครางแผ่วในลำคอ เสียงของเธოსั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อนิ้วโป้งของทัศนัยเริ่มลูบไล้เบาๆ บนสะโพกผ่านเนื้อผ้าบางอย่างเผลอไผล ทัศนัยไม่ตอบคำถาม สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น ความเงียบงันระหว่างกันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ยากจะต้านทาน เคมีอันร้อนแรงและดุดันที่เคยใช้เชือดเฉือนกันมาตลอด บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันลึกซึ้งที่พร้อมจะแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ให้มอดไหม้ ชายหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าลงต่ำอย่างช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ แต่พริมากลับทำเพียงแค่หลับตาลงช้าๆ แพขนตางอนหนาสั่นระริก ลมหายใจขาดห้วงเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเขาเริ่มทาบทับลงมาเบาๆ บนกลีบปากของเธอ ความนุ่มนวลและวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย สมองของพริมาขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ในวินาทีที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้อณุญาต "คุณทัศนัยคะ เอกสารกองนี้ที่ต้อง... อุ๊ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจอย่างสุดขีดดังขึ้นจากร่างของเลขานุการสาวที่ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตู เมื่อภาพตรงหน้าคือเจ้านายหนุ่มมาดนิ่งกำลังคร่อมทับดีไซเนอร์สาวคนเก่งอยู่บนพื้นกลางห้องทำงาน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ!