คำสารภาพที่ค้างคา

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูกทันทีที่ร่างระหงของ 'มินตรา' ก้าวเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของผม บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดระหว่างผมกับพริมากลับยิ่งพุ่งสูงขึ้นราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุดแรงพร้อมจะขาดสะบั้น ผมไม่แม้แต่จะหันไปมองผู้มาเยือน สายตาของผมยังคงตรึงแน่นอยู่ที่ดวงตาคู่สวยของพริมา—ดวงตาที่เคยดื้อรั้นท้าทาย บัดนี้กลับวูบไหวและพยายามจะเบือนหนี "ขอโทษครับมินตรา แต่ตอนนี้ผมกำลังมีธุระส่วนตัว" ผมเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังน่าจะสัมผัสได้ถึงเส้นแบ่งเขตที่ผมขีดไว้ "ธุระส่วนตัว... ที่ทำเอาคนทั้งบริษัทลือกันให้แซ่ดว่าท่านประธานกำลัง 'สอนงาน' คุณพริมาถึงในห้องทำงานเหรอคะ?" น้ำเสียงของมินตรากรีดกรายซ่อนความนัยบางอย่าง เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ราวกับจงใจจะแทรกกลางระหว่างเราสองคน "พอดีมินมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่จะปรึกษา พี่ทัศน์คงไม่ใจร้ายปล่อยให้มินรอเก้อใช่ไหมคะ?" พริมาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวของเธอขยับจัดเสื้อสูทที่ยับย่นจากการยื้อยุดเมื่อครู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปสบตากับมินตราด้วยแววตาที่เรียบเฉยจนน่ากลัว "ในเมื่อมีแขกคนสำคัญมาแล้ว งั้นพายขอตัวก่อนนะคะคุณทัศน์ เรื่องที่คุยกันไว้... ก็ถือว่าจบแค่ตรงนี้แล้วกันค่ะ" "เดี๋ยว!" ผมคว้าข้อมือเธอไว้ ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างของมินตรา ผมไม่สนใจหรอกว่าใครจะคิดอย่างไร ในเมื่อเธอยังไม่ฟังคำอธิบายของผมจนจบ "พาย... ฟังผมก่อน" พริมาหันกลับมามองมือที่กุมข้อมือเธอไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผมด้วยแววตาที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ ความสัมพันธ์ของเรา... มันมีไว้แค่ในกระดาษสัญญา ไม่ใช่เหรอคะ?" คำพูดนั้นบาดลึกถึงใจผมเหมือนคมมีด แต่ก่อนที่ผมจะได้โต้ตอบ พริมาก็สะบัดมือออกอย่างแรง ก่อนจะเดินผ่านหน้ามินตราไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังรัวเป็นจังหวะแห่งความหมางเมิน ทิ้งให้ผมยืนเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่เธอทิ้งไว้ "พี่ทัศน์คะ..." มินตราพยายามจะเดินเข้ามาแตะแขนผม แต่ผมถอยหลังหลบอย่างชัดเจน "ออกไปครับมินตรา" ผมสั่งเสียงเข้ม พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายใน "ถ้าไม่อยากให้เรื่องที่เธอพยายามแอบอ้างชื่อฉันไปทำธุรกรรมส่วนตัวที่ชั้นล่างต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่บนโต๊ะประชุมผู้ถือหุ้น ก็เชิญออกไปเสียเดี๋ยวนี้" ใบหน้าของมินตราซีดเผือด เธออ้าปากค้างและทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างจำนน ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกหินกดทับ ในหัวของผมมีแต่ใบหน้าของพริมา ภาพที่เธอกำลังจะเปิดใจรับฟังแต่กลับถูกทำลายลงเพราะความสะเพร่าของผมที่ปล่อยให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของเธอรัวๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันก็ว่างเปล่า... จนกระทั่งสายที่สิบสอง สัญญาณตอบรับก็เปลี่ยนไป "พาย... ฟังผมก่อน" ผมเอ่ยขึ้นทันทีที่เสียงสัญญานเชื่อมต่อ "คุณทัศน์คะ..." เสียงปลายสายสั่นเครือเล็กน้อย แต่มีความเด็ดขาดซ่อนอยู่ "อย่าโทรมาอีกเลยค่ะ เรื่องสัญญา... พายตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้พายจะให้ทนายร่างเอกสารการยกเลิกสัญญาและค่าชดเชยทั้งหมดเข้าไปให้ที่ห้องทำงาน" "พาย! ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!" ผมคำรามลั่นห้อง "แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันก็ชัดเจนในตัวมันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?" พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ซึ่งมันฟังดูบาดใจยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ "คุณมีทุกอย่าง มีอำนาจ มีผู้หญิงที่พร้อมจะถวายตัวให้... แล้วคุณจะมาเสียเวลากับ 'ยัยตัวร้าย' อย่างพายไปทำไมกันล่ะคะ" "เพราะผมรักคุณ!" คำสารภาพหลุดออกไปโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งสายนานนับนาที มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานผ่านคลื่นความถี่ "คุณเพิ่งพูดอะไรนะ..." น้ำเสียงของพริมาดูสับสนและหวาดหวั่น ยังไม่ทันที่ผมจะได้ย้ำคำเดิม เสียงเตือนแอปพลิเคชันแจ้งเตือนอีเมลจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เด้งขึ้นมา มันเป็นอีเมลฉบับล่าสุดจาก 'ฝ่ายบุคคล' ที่ส่งถึงผม หัวข้อจดหมายทำเอาเลือดในกายผมเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล [เรื่อง: ประกาศแจ้งลาออกกะทันหันของพนักงาน - พริมา ภัทรเดชากุล] ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นเนื้อความในอีเมลที่ระบุว่าเธอได้ยื่นใบลาออกผ่านระบบตั้งแต่ห้านาทีที่แล้ว... พร้อมกับข้อความทิ้งท้ายที่ส่งตรงถึงหน้าจอของผม "ลาก่อนค่ะ... ดันเจี้ยนมาสเตอร์ของพาย" ผมรีบคว้ากุญแจรถแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานทันที โดยไม่สนว่ากฎระเบียบของบริษัทจะเป็นอย่างไร เพราะเป้าหมายเดียวในตอนนี้คือต้องรั้งตัวเธอไว้ ก่อนที่ความสัมพันธ์ของเราจะหายไปตลอดกาล! --- ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ