ความจริงที่ถูกเปิดโปง

เอกสารแผ่นนั้นไม่ได้มีน้ำหนักมากนักในทางกายภาพ แต่เมื่อมันอยู่ในมือของคนผิด มันกลับมีอำนาจมากพอที่จะทำลายทุกสิ่งที่พริมาเพียรสร้างมาตลอดชีวิต เสียงกระดาษพลิกเบาๆ ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงันกลับบาดลึกราวกับเสียงกรีดเนื้อ "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับคุณพริมา ดีไซเนอร์สาวผู้หยิ่งทะนงและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร จะมีมุมที่ต้องเซ็นสัญญาขายวิญญาณให้ซาตานแบบนี้ด้วย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมห้อง บดินทร์ ศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของทัศนัยกำลังยืนพิงขอบหน้าต่าง แสงไฟสลัวจากภายนอกอาคารสะท้อนบนกรอบแว่นสายตาของเขา ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้นกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีด ในมือของเขามีแฟ้มสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุ "สัญญาฉบับจริง" ระหว่างพริม่ากับทัศนัย เอกสารที่เป็นหลักฐานมัดตัวว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่เรื่องจริง แต่มันคือเกมธุรกิจและการชดใช้หนี้สินที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น พริมายืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกักไว้ที่ลำคอ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่สันหลัง เธอพยายามควบคุมกล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่ให้สั่นไหว แต่ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก "คุณเอาเอกสารนั้นมาจากไหน..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะพยายามบังคับให้มันราบเรียบที่สุดก็ตาม "เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ สิ่งที่สำคัญกว่าคือ... ถ้าคุณทัศนัยรู้ว่าผู้หญิงที่เขากำลังทุ่มเทปกป้องและแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของด้วยความคลั่งไคล้ แท้จริงแล้วเป็นแค่ 'สินค้า' ที่ถูกซื้อมาด้วยสัญญาฉบับนี้ เขาจะทำหน้ายังไงนะ?" บดินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้เธอ ระยะห่างที่ลดลงสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพริมาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ปมปัญหาที่เธอพยายามปิดบัง ซ่อนเร้น และต่อสู้เพื่อปกป้องมันมาตลอด บัดนี้กลับหลุดรอดไปอยู่ในมือของปีศาจที่พร้อมจะใช้มันเป็นเครื่องมือทำลายล้าง ทัศนัย... ผู้ชายปากร้าย เย็นชา แต่กลับมีสายตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและจริงจังทุกครั้งที่เข้าใกล้เธอ ถ้าเขารู้ความจริงนี้ เขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน? ความผิดหวัง ความดูถูก หรือความเกลียดชัง? แค่คิดหัวใจของเธอก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที "คุณต้องการอะไร บดินทร์" พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นแม้ข้างในจะสั่นคลอนแค่ไหนก็ตาม เธอจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ศัตรูเห็นเด็ดขาด "เงิน? หรือว่าโปรเจกต์ใหม่ของบริษัท? ว่ามาสิว่าคุณแลกกับอะไรถึงจะยอมคืนสัญญานั้น" บดินทร์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้พริมาได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายจากตัวเขา ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนบนใบหน้า "ฉลาดนี่ครับ สมกับที่เป็นดีไซเนอร์มือหนึ่ง... แต่เสียดายที่สิ่งที่เรากำลังจะแลกกัน มันไม่ใช่เรื่องของเงินหรือโปรเจกต์" บดินทร์หรี่ตามองเธอด้วยความสนใจ "สิ่งที่ผมต้องการ คือการได้เห็นผู้ชายอย่างทัศนัยพังทลายลงต่อหน้าต่อตา และคุณ... คือกุญแจดอกสำคัญที่จะทำให้กำแพงของเขาล่มสลาย" ก่อนที่พริมาจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงนั้นก้าวเข้ามาด้วยจังหวะที่เยือกเย็นแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว บดินทร์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ขณะที่พริมาหน้าถอดสี หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาที่กรอบประตู ประตูกลางห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ทัศนัยยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่กระดาษในมือของบดินทร์ และร่างของพริมาที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิติดลบ ทัศนัยไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาเป็นคำพูด ทว่าความเงียบที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขานั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝน "พวกคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอครับ... ดูท่าทางสนุกกันเสียเหลือเกิน" ทัศนัยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยยาพิษ สายตาของเขาค่อยๆ เคลื่อนกลับมาสบกับดวงตาของพริมา แววตาคู่คมนั้นเต็มไปด้วยคำถามที่เธอไม่มีความกล้าพอจะหาคำตอบมาสู้ ...และในวินาทีนั้นเอง พริมาก็ตระหนักได้ว่า... เกมนี้ เธอได้พลาดท่าเดินตกลงไปในหลุมพรางที่ลึกที่สุดเสียแล้ว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ