ปากร้ายก็ต้องเจอคนจริง

"...พี่ทัศน์คะ แย่แล้วค่ะ! นักข่าวข้างล่างตึกรู้ข่าวเรื่องที่เรา..." เสียงปลายสายที่ตัดขาดหายไปพร้อมกับสัญญาณตื๊ด ๆ ยาวนาน ไม่ได้ทำให้ทัศนัยรู้สึกสะดุ้งสะเทือนเท่ากับเงาร่างโปร่งบางที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า พริมาในเวลานี้ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกตกใจอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้แม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะฉายแววพยศอยู่เสมอกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมั่นใจในเกมธุรกิจอย่างเขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่โดยไร้เสียง ทัศนัยวางสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างช้า ๆ พยายามควบคุมจังหวะลมหายใจให้เป็นปกติ สายตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าที่บังอาจก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต ดีไซเนอร์สาวในชุดสูทเข้ารูปสีครีมดูราวกับนางพญาผู้กำชัยชนะ ทั้งที่สถานการณ์ตอนนี้เธอกำลังตกเป็นจำเลยสังคมจากข่าวฉาวหน้าหนึ่ง "คุณนี่มันใจเย็นเกินไปหรือว่าสมองรับข้อมูลช้ากันแน่ คุณพริมา" ทัศนัยเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเจือแววดูแคลนตามวิสัยของเขา "หรือว่าการสร้างข่าวฉาวกับผม คือแผนการโปรโมต์คอลเลกชันใหม่ที่คุณยอมแลกแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเอง" พริมาแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนีแรงกดดันจากรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่กลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอีกหนึ่งก้าว จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือความเย็นยะเยือกของเธอลอยแตะจมูกเขา "อุ๊ย! อย่าใช้ความคิดคับแคบวัดมาตรฐานของคนอื่นสิคะ ท่านประธานทัศนัย" พริมาลากเสียงยาวอย่างจงใจ กวาดสายตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ "ข่าวหน้าหนึ่งพวกนั้น... ถ้าไม่ใช่เพราะคนสนิทของคุณปล่อยข่าวออกไปเพื่อนนอกใจฉันให้ยอมจำนนต่อสัญญาบ้า ๆ นี่ ฉันคงไม่ต้องมานั่งยืนหายใจทิ้งอยู่ในห้องเหม็น ๆ กลิ่นความเผด็จการนี่หรอกค่ะ" คำพูดที่พ่นออกมาอย่างฉับไวและตรงไปตรงมาทำเอาทัศนัยถึงกับชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานกว้างทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำและอ่านเกมของเขาได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ทัศนัยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและบุคลิกน่าเกรงขามแผ่ซ่านไปทั่วอาณาบริเวณ เขาเป็นผู้ชายที่ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจ ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาตรง ๆ มานานนับปีแล้ว แต่วันนี้... ผู้หญิงปากร้ายคนนี้กลับกล้าเหยียบย่ำความเหนือกว่าของเขาด้วยรอยยิ้ม "ปากคอเราะרוร้ายนักนะ" ทัศนัยก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้เสียง ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองหญิงสาวที่สูงเพียงระดับอกของเขา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน "รู้ไหมว่าคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับผม มักจะจบลงด้วยการไม่มีที่ยืนในวงการนี้ทั้งนั้น" พริมาไม่ถอยหลังหนี เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดหวั่นต่อระยะห่างที่อันตรายนี้ แต่ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่ม "งั้นเหรอคะ..." พริมาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่แววตาไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด "แต่เสียใจด้วยนะ... พอดีฉันเป็นพวกพวกประเภท 'ปากร้ายก็ต้องเจอคนจริง' เสียด้วยสิคะ ถ้าคุณคิดจะเขี่ยฉันทิ้ง ก็ลองดูว่าระหว่างข่าวฉาวของคุณกับหุ้นในบริษัทที่จะร่วงลงเหว ใครจะพังก่อนกัน" คำขู่ที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มทำเอาทัศนัยถึงกับนิ่งงックไปชั่วขณะ หัวใจของนักบริหารหนุ่มผู้เยือกเย็นกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะความรู้สึกท้าทายแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหยื่อที่รอวันถูกเชือด แต่เธอคือพยัคฆ์สาวที่ซ่อนเข็บเล็บแหลมคมไว้รอข่วนเขาต่างหาก เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่เริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ ทัศนัยมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับต่อว่าเขาด้วยความถือดี ความคิดชั่ววูบอยากจะปิดปากดื้อรั้นนั่นด้วยวิธีของตนเองผุดขึ้นมาในหัวจนน่าตกใจ มือหนาที่วางอยู่ข้างลำตัวเผลอกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุขึ้น "คุณกล้ามากนะพริมา..." ทัศนัยกดเสียงต่ำลง พลางใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือโป้เบา ๆ ที่มุมปากอิ่มที่เพิ่งตอกกลับเขาเมื่อครู่ สัมผัสอุ่นร้อนทำให้พริมาสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับการจู่โจมที่ไร้ความปรานีนี้ "และจำไว้... เกมนี้ ผมเป็นคนกุมกฎ ไม่ใช่คุณ" พริมาพยายามจะเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่ทำให้สติกระเจิง แต่ทัศนัยกลับใช้นิ้วเรียวล็อกคางของเธอไว้มั่น บังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิต ดวงตาคมกริบของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย คล้ายต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความพยศนั้น บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราถูกความเงียบงันและแรงดึงดูดประหลาดโอบล้อมไว้ ทั้งสองคนยืนสบตากันเนิ่นนาน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ทัศนัยโน้มใบหน้าลงต่ำอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น... แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มคนสนิทที่ผลผลุนเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด โดยไม่ทันได้มองสภาพอันตรายของเจ้านายกับแขกสาวในระยะประชิดตัว "ท่านประธานครับ! ประธานกรรมการบริหาร... มาถึงหน้าห้องแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในสมรภูมิอารมณ์นี้ไปพร้อมกันนะครับ