อย่าคิดว่าฉันจะหลงกล

"คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน, คุณทัศน์!" น้ำเสียงของพริมาเฉียบคมราวกับใบมีดที่ถูกลับมาเป็นอย่างดี ทว่าแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้ากลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ร่างเพรียวในชุดสูททำงานเข้ารูปถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เมื่อแผงอกกว้างของทัศนัยเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิดกับโต๊ะทำงานของเธอในห้องประชุมใหญ่ ทัศน์ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทเม็ดบนออกอย่างใจเย็น ท่าทางเยือกเย็นและสุขุมนั่นยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของหญิงสาวด้วยความรู้สึกสนุกสนานปนหงุดหงิด "สิทธิ์เหรอครับ, พาย?" ทัศนัยทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าฟัง ทว่ากลับแฝงประกายอันตรายบางอย่าง "ในฐานะคู่หมั้นตามสัญญา... ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ แม้กระทั่งเรื่องที่ว่าคุณกำลังคิดจะหนีผมไปไหน" "สัญญาบ้าบอนั่นมันเป็นแค่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจ!" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเองจากระยะประชิดที่อันตรายเกินไป "อย่าอินกับบทบาทนี้ให้มันมากนักเลยค่ะคุณทัศน์ เราต่างรู้ดีว่ามันคืออะไร" "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน ทัศน์ก้าวเท้าเข้าไปอีกก้าว บีบพื้นที่ว่างระหว่างเขากับเธอให้แคบลงไปอีก จนพริมาต้องเอนหลังพิงขอบโต๊ะทำงานโดยไม่มีทางหนี "ถ้ามันเป็นแค่เรื่องธุรกิจ... ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนั้นล่ะครับ, ดีไซเนอร์คนเก่ง?" นิ้วเรียวยาวของทัศนัยยื่นออกไป ปลายปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทด้านซ้ายของเธอ บริเวณที่ซ่อนหัวใจดวงน้อยซึ่งกำลังเต้นโครมครามจนเจ้าตัวกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน พริมาสะดุ้งสุดตัว เธอปัดมือเขาทิ้งอย่างแรงทันที ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองโกรธและความอายที่ถูกจับทางได้ "อย่ามาเล่นไม่ซื่อนะ!" พริมาเสียงสั่นเล็กน้อย เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามสบตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่เข่าเริ่มจะอ่อนแรงลงทุกที "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมาทำเป็นรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง ฉันจะไปไหน จะคุยกับใคร มันก็เรื่องของฉัน!" "เรื่องของผมด้วย... นับตั้งแต่วินาทีที่คุณเซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนั้น" ทัศน์เปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังขึ้นมาทันที แววตาคู่คมฉายความดุดันและหึงหวงอย่างไม่ปิดบัง ร่างสูงใหญ่ก้มลงกระซิบชิดริมหูของหญิงสาว จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอระหง "อย่าไปยิ้มแบบนั้นให้ไอ้ผู้ชายคนไหนอีก พาย... ผมเตือนคุณด้วยความหวังดี" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!" พริมาหันขวับมาหมายจะต่อว่าเขาให้สาสม ทว่าจังหวะนั้นเอง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับเหลือเพียงแค่คืบเดียว ริมฝีปากของเธอเกือบจะเฉียดผ่านแก้มสากของเขาโดยบังเอิญ เวลาในห้องประชุมราวกับหยุดเดิน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของทัศนัยโอบล้อมพริมาไว้จนเธอสมองว่างเปล่า หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน สะท้อนภาพเงาของกันและกันท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งอารมณ์ ทัศน์มองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างใช้ความคิด แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะควบคุม แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับขอบโต๊ะเพื่อกักตัวเธอไว้สมบูรณ์แบบ ขณะที่มืออีกข้างค่อยๆ เอื้อมไปปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าเนียนนุ่มของเธอออกอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้พริมาสะ throb ในอก เธอยกมือขึ้นเตรียมจะผลักแผงอกเขาออกไปเพื่อเรียกสติ แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า ความร้อนจากฝ่ามือส่งผ่านความรู้สึกประหลาดบางอย่างเข้ามาจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความสับสน "คุณ... ถอยไปนะ" พริมาพยายามเปล่งเสียงให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่าและเบาหวิวเสียจนฟังดูคล้ายการอ้อนวอนมากกว่าการขับไล่ "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ..." ทัศน์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงความเย่อหยิ่งนั้น "คุณจะทำยังไง... พาย" ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือศูนย์ทำให้พริมารู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความหวาดกลัวที่จะพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองตีรันandความดื้อรั้นในใจ เธอกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายครั้งสุดท้าย "ถ้าคุณไม่ถอย... ฉันก็จะ..." *แอ๊ด—!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤตการณ์หัวใจอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "คุณทัศน์ครับ เรื่องงบประมาณโครงการใหม่ ทางฝ่ายบัญชีส่ง—" เสียงรายงานชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาของเลขาหนุ่มกวาดมาเห็นภาพเบื้องหน้า ทัศนัยและพริมายืนแนบชิดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่บนโต๊ะทำงาน ทัศน์ชะงักค้างในท่าทางที่กำลังโน้มตัวลงหาหญิงสาว ส่วนพริมาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันตัวชายหนุ่มออกห่างอย่างแรงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ทัศนัยถอยหลังกลับไปยืนตรงด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบตวัดมองเลขาหนุ่มด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่เข้ามารบกวนเวลาสำคัญ พริมาฉวยโอกาสที่ความเป็นส่วนตัวถูกทำลาย คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากอดไว้แนบอก หน้าแดงแจ๋ด้วยความอาย หันหลังเตรียมจะก้าวเดินหนีออกจากห้องประชุมทันที ทว่าเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของทัศนัยก็ดังขึ้นหยุดฝีเท้าของเธอไว้เสียก่อน "คิดเหรอครับว่าเกมนี้มันจะจบแค่นี้... พาย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในสมรภูมิอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ