หึงจนหน้ามืด

เสียงหัวingขเราะเบาๆ ที่ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของร้านอาหารกึ่งบาร์ชื่อดังดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทำหน้าที่เสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่สุมทับลงบนกองไฟแห่งความหึงหวง ซึ่งกำลังแผดเผาตัวตนสุขุมนุ่มลึกของทัศนัยให้มอดไหม้จนไม่เหลือชิ้นดี "พายว่า... เรื่องของเราเมื่อก่อน มันก็แค่ความทรงจำที่ดีนะคะพี่กรณ์" พริมาเอ่ยตอบชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบและพยายามรักษา ระยะห่างอย่างชัดเจน แต่ทว่า... สำหรับสายตาของคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกฝ้าอยู่นอกห้องนั้น ทุกอากัปกิริยาของหญิงสาวกลับแปลความหมายไปในทางตรงกันข้ามทั้งหมด คิดเหรอครับว่าเกมนี้มันจะจบแค่นี้... พาย? คำพูดท้าทายจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท และภาพตรงหน้าในเวลานี้ก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่า พริมาไม่ได้แค่ท้าทาย แต่เธอกำลังเหยียบย่ำเส้นความอดทนของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใครอย่างเลือดเย็น กรกรณ์... อดีตแฟนเก่าที่หายสาบสูญไปจากชีวิตของพริมาเมื่อสามปีก่อน กลับปรากฏตัวขึ้นอย่างเหมาะเจาะราวกับนัดหมาย พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโตและรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้น่าหมั่นไส้ในสายตาของทัศนัย ชายหนุ่มยืนมองภาพนั้นผ่านกระจกใสด้วยแววตาวาวโรจน์ กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ดั่งกลองศึกที่กำลังรัวเร่งจังหวะแห่งโทสะ ปัง! เสียงผลักประตูเปิดออกอย่างแรงดังสนั่น จนกรกรณ์และพริมาต้องสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองเป็นตาเดียว พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เมื่อร่างสูงใหญ่ของทัศนัยก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีคุกคามที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ทัศน์... คุณมาได้ยังไง?" พริมาเผลอลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ น้ำเสียงของเธอมีความร้อนรนเจืออยู่เล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ถ้าผมไม่มา... ผมคงพลาดฉากสำคัญตอนที่แฟนเก่าของคุณ กำลังทำตัวเป็นเศษขยะรีไซเคิลคอยตามตื้อผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วสินะครับ" ทัศนัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทุกคำพูดกลับเคลือบไปด้วยน้ำพิษที่พร้อมจะกัดกร่อนทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองไปยังกรกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง กรกรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ชายหนุ่มมาดศิลปินผู้รักอิสระลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ทันที "คุณเป็นใคร? พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะ ผมคุยอยู่กับพาย ไม่ได้คุยกับคุณ" "ให้เกียรติเหรอครับ?" ทัศนัยแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คนแบบคุณ... มีค่าพอให้ผมต้องเสียเวลาให้เกียรติด้วยหรือไงครับ พริมาเป็นคู่หมั้น... และเป็นผู้หญิงของผม จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ด้วย ถ้าไม่อยากให้ธุรกิจที่ครอบครัวคุณกำลังพยายามกอบกู้ ล่มสลายหายไปในพริบตาเดียว" "ทัศน์! หยุดพูดจาบ้าๆ แบบนี้นะ!" พริมาปรี่เข้ามาขวางกลางระหว่างผู้ชายทั้งสองคน ใบหน้าสวยเฉี่ยวแดงก่ำด้วยความโกรธ ทั้งอับอายและโมโหที่ทัศนัยใช้วิธีการต่ำต้อยข่มขู่คนอื่นต่อหน้าเธอ "นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนี้!" ทัศนัยก้มมองหญิงสาวที่ยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ตรงหน้า ดวงตาคู่คมฉายแววตัดพ้อวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความดุดันเช่นเดิม มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางของพริมาไว้แน่นโดยไม่สนว่าเธอจะพยายามบิดหนีสักเพียงใด แรงบิดจากฝ่ามืออุ่นจัดส่งผ่านเนื้อผ้าจนพริมาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "ไม่มีสิทธิ์เหรอครับพาย? งั้นเรามาทบทวนความจำกันหน่อยดีไหม... ว่าบนนิ้วนางข้างซ้ายของคุณตอนนี้ มันสวมแหวนของใครอยู่!" ทัศนัยกระชากแขนเธอให้เข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกพริมา พร้อมกับความอึดอัดที่กดทับลงบนทรวงอกจนเธอแทบหายใจไม่ออก ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ทัศนัยมักจะใช้เล่นงานเธออยู่เสมอ กรกรณ์เห็นท่าไม่ดีจึงพยายามจะเข้ามาดึงแขนพริโตออก "ปล่อยเธอเะอะน่า! คุณไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายเธอนะเว้ย!" "ถอยไป!" ทัศนัยตวัดสายตาดุจคมมีดกลับไปมองกรกรณ์ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึกที่กดดันจนอีกฝ่ายชะงักกึก "ถ้าไม่อยากเจ็บตัว... ก็ไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนจริงๆ" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล กรกรณ์กัดฟันกรวดด้วยความคับแค้นใจ แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่เหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยอำนาจมืดของทัศนัย เขาก็รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ขู่เล่นๆ ชายหนุ่มจึงหันไปมองพริมาด้วยแววตาเห็นใจ ก่อนจะจำใจยอมเดินเลี่ยงออกไปจากห้องอย่างเสียหน้า ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุม แต่ทว่า... สงครามระหว่างคนทั้งสองเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ทัศนัยหันกลับมามองหน้าพริมาอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณข้างแก้มเนียน เพราะระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศได้แทรกผ่าน แววตาของชายหนุ่มในตอนนี้ไม่ได้ดุดันเหมือนตอนที่ไล่กรกรณ์ออกไปแล้ว แต่มันกลับลẫกซึ้งและเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่กำลังแผดเผา "หึงเหรอครับ..." พริมาเค้นเสียงถามออกมา แม้ริมฝีปากจะสั่นระริก แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ที่คุณทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้... เพราะคุณหึงฉันกับพี่กรณ์งั้นเหรอ?" ทัศนัยนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาไล้กรอบหน้าสวยของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้พริมาสะท้านเยือกไปทั้งร่าง "หึงเหรอ?" ทัศนัยทวนคำเสียงพร่า ชิดริมฝีปากลงจนเกือบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ "คุณคิดว่าผู้ชายอย่างผม... จะลดตัวลงไปหึงผู้ชายกระจอกๆ แบบนั้นเหรอครับพาย?" "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันสิคะ! จะมาทำท่าทางคุกคามแบบนี้ทำไม!" พริมาพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่ทัศนัยกลับยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวคอดกิ่วของเธอให้แนบแน่นยิ่งขึ้น จนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดติดกัน "ผมไม่ได้หึง..." ทัศนัยกระซิบเสียงต่ำ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวระริก "แต่ผม... แค่หวงของของผม" ลมหายใจของพริมาสะดุดกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาเธอพูดไม่ออก ทัศนัยก้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกريบพินิจพิเคราะห์ทุกตาราง inch บนใบหน้าของเธอด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด "จำเอาไว้นะครับพาย..." น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบแผ่วเบาราวกับคำประกาศิต "อย่าได้คิดไปยิ้มหวานแบบนั้นให้ใครหน้าไหนอีก... ไม่อย่างนั้น ครั้งหน้า ผมอาจจะไม่ได้แค่ไล่ตะเพิดมันออกไปเหมือนเมื่อครู่" พริมาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปล่งเสียงนั้นเอง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดุเดือด ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า "พี่ทัศน์คะ! แย่แล้วค่ะ! คุณพ่อบอกว่า..." ทัศนัยชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดระคนตกใจอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่พริมาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาขัดจังหวะวิกฤตนี้ได้อย่างพอดิบพอดี... ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!