ข้อตกลงฉบับแสบ

กลิ่นกาแฟเอสเพรสโซ่เข้มข้นผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำค้างแข็ง "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องงานออกแบบชุดคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงของฉัน มันเป็นหยาดเหงื่อและความรับผิดชอบของฉันทั้งชีวิต!" เสียงหวานที่ตอกกลับมานั้นไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย พริมา (พาย) ยืนกอดอกจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงสง่าที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววพยศและดุดันราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะตะปบทุกคนที่เข้ามาล้ำเส้น ทัศนัย (ทัศน์) วางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะช้าๆ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวมะฮอกกานีดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอกลบเสียงเครื่องปรับอากาศจนเงียบกริบ เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาเข้มจ้องมองดีไซเนอร์สาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความนิ่งสนิทของเขาคืออาวุธที่อันตรายที่สุด มันทั้งเยือกเย็นและกดดันจนทำให้คนมองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "สิทธิ์งั้นเหรอครับคุณพริมา..." ทัศนัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตึกที่คุณยืนอยู่ แบรนด์ห้องเสื้อที่คุณบริหารจนเกือบเจ๊ง และหนี้สินแปดหลักที่พ่อของคุณสร้างไว้... ทุกอย่างในบริษัทนี้เป็นของผม ถ้าผมต้องการจะเผามันหรือกวาดล้างมันทิ้งในพริบตาเดียว คุณคิดว่าผมต้องขออนุญาตจากคนที่เป็นแค่ลูกหนี้อย่างคุณด้วยเหรอครับ" เพล้ง! คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกตรงเข้าที่ลิ้นปี่ของพริมาอย่างจัง ใบหน้าเนียนสวยซีดเผือดลงชั่วขณะ มือเรียวที่กอดอกอยู่เผลอกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ปมปัญหาครอบครัวที่เธอพยายามแบกรับและปกปิดมาตลอด ถูกชายหนุ่มผู้ไร้หัวใจคนนี้หยิบขึ้นมาขยี้อย่างไร้ความปรานี นี่แหละคือความจริงอันโหดร้ายที่ทำให้เธอต้องมายืนอยู่ตรงนี้ ในห้องทำงานที่เหมือนกรงขังแห่งนี้ "คุณมัน... คนเลือดเย็นที่สุด ทัศนัย" พริมาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเริ่มมีประกายรื้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่เธอก็กลั้นมันไว้สุดชีวิต ไม่ยอมปล่อยให้อ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด "อยากได้อะไรจากฉันนักหนา ถึงได้ตามรังควานไม่เลิกราแบบนี้" ทัศนัยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโชยปะทะนาง ทำให้พริมาต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือกระจกด้านหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ เขายื่นมือข้างหนึ่งไปท้าวกับชั้นกระจกขนาบข้างร่างบางไว้ ราวกับกรงข้ามขนาดย่อมที่ขังเธอไว้ในอ้อมแขน "ผมไม่ได้อยากได้บริษัทของคุณ... และไม่ได้สนใจหนี้สินก้อนนั้นด้วย" ทัศนัยก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง "สิ่งที่ผมต้องการมีเพียงอย่างเดียว... คือคุณ" พริมาเบิกตากว้าง หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาโดยอัตโนมัติ และพบว่าแววตาคู่คมกริบนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเยសเย้ยถากถางอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับลึกล้ำ ร้อนแรง และส่อแววเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ "คุณหมายความว่ายังไง..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "เซ็นสัญญาฉบับนี้ซะ แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวคุณจะหายไปในพริบตาเดียว แลกกับการที่คุณต้องยอมมาเป็น 'คู่ควงกำมะลอ' คอยออกงานสังคมและทำตามคำสั่งทุกอย่างของผม เป็นเวลาหกเดือนเต็ม" ทัศนัยหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ออกมาวางตรงหน้าเธอด้วยท่าทางสบายๆ แต่แววตากลับจริงจังและเฉียบขาด ไม่มีที่ว่างให้ปฏิเสธ พริมาก้มมองซองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สัญชาตญาณบอกให้เธอปฏิเสธและผลักไสผู้ชายอันตรายคนนี้ออกไปให้ไกล แต่สมองกลับประมวลผลถึงตัวเลขหนี้สินและภาระที่ครอบครัวกำลังเผชิญอยู่ มันไม่มีทางเลือกอื่นให้เธอเดินอีกแล้ว "คุณมันคนฉวยโอกาส... ทัศนัย" พริมาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ "ผมคือนักธุรกิจครับคุณพริมา ผมไม่เคยทำอะไรที่ขาดทุน... และข้อเสนอนี้ ก็มีแต่คุณเท่านั้นแหละที่ได้กำไรมหาศาล" ทัศนัยโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของเขาแทบจะเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่ม "ว่าไงครับ... จะเซ็นเองดีๆ หรือต้องให้ผมใช้วิธีอื่นบังคับคุณให้เซ็นด้วยวิธีที่เร่าร้อนกว่านี้ล่ะครับ" นิ้วเรียวของชายหนุ่มเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มใสของหญิงสาวแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจหยอกล้อนั้นทำให้หัวใจของพริมารวนเรจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอกำหมัดแน่น ตัดสินใจคว้าปากกาบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ก็ได้... ฉันเซ็น!" พริมาพูดลอดไรฟันด้วยความชอกช้ำ ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ทัศนัยมองการกระทำนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ เขาโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "ยินดีด้วยครับที่ตัดสินใจไม่ผิด... ต่อจากนี้ไป คุณคือผู้หญิงของผมอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะพาย" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานหรูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างชดช้อยของนางแบบสาวชื่อดังระดับประเทศก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า... "พี่ทัศน์คะ... แย่แล้วค่ะ! นักข่าวข้างล่างตึกรู้ข่าวเรื่องที่เรา..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมอำนาจและหัวใจครั้งนี้ด้วยกันนะครับ