ความใกล้ชิดที่อันตราย

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องสะเทือนกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว หยดน้ำฝนที่โปรยปรายลงมาก่อนหน้านี้ บัดนี้เปลี่ยนสภาพเป็นพายุห่าใหญ่ที่โหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ตึกสูงระฟ้าจนแทบมองไม่เห็นทัศนียภาพเบื้องล่าง แสงไฟนีออนจากถนนด้านนอกสะท้อนเข้ามาในห้อง มืดสลัวและเต็มไปด้วยความอึดอัด บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ซองจดหมายสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง ยังคงวางอยู่นิ่งสนิท ทว่ากลับดึงดูดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง ราวกับมันมีแรงดึงดูดประหลาดที่พร้อมจะดูดกลืนความสงบสุขทั้งหมดในห้องนี้ไป ทัศน์จ้องมองตราประทับครั่งรูปสลักโบราณบนซองนั้นด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีด สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความเงียบงันภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงฝ่าเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับน้ำเสียงที่ไม่ยอมแพ้ของหญิงสาว "คุณจะนิ่งเงียบแบบนี้ไปถึงไหนคะ... ทัศน์?" พายเอ่ยขึ้น เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาจะเย็นเยียบราวน้ำแข็ง น้ำเสียงของเธอเจือความหงุดหงิดระคนสงสัย "ซองนั่น... มันคืออะไรกันแน่ ทำไมคุณถึงดูเครียดขนาดนั้น หรือว่ามันเกี่ยวกับ..." พายยังพูดไม่ทันจบ ทัศน์ก็เอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายสีดำนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาฉีกเปิดผนึกกระดาษอย่างไม่ลังเล ดวงตาคมกวาดมองข้อความสั้น ๆ ด้านในเพียงแวบเดียว ก่อนที่รังสีความเย็นชาและดุดันจะแผ่ขยายออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจนจนคนมองรู้สึกหายใจไม่ออก "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ พาย" ทัศน์เอ่ยเสียงต่ำ เรียบ นิ่ง แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่น่ากลัว เขาพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว "กลับไปที่ห้องของคุณซะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว และพายก็เห็นว่าข้างนอกฝนตกหนักแค่ไหน" "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะทัศน์!" พายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางตบลงบนพื้นโต๊ะเสียงดังเพื่อแสดงความไม่พอใจ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม "เราทำสัญญาทางธุรกิจร่วมกัน มีเรื่องตั้งมากมายที่ฉันต้องรู้ แต่คุณกลับทำตัวเป็นความลับ... หรือคุณกลัวว่าฉันจะรู้ความจริงบางอย่างเข้า?" ทัศน์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ชั่วขณะหนึ่ง แววตาที่เย็นชาคู่นั้นไหววับคล้ายมีความเจ็บปวดบางอย่างฉายผ่าน แต่เพียงพริบตาเดียวมันก็ถูกแทนที่ด้วยความเย้ยหยันตามแบบฉบับของเขา "ความจริงงั้นเหรอ?" ทัศน์แค่นหัวเราะในลำคอ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มก้าวเข้ามาหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง "พายแน่ใจเหรอว่าอยากรู้ความจริง... ความจริงที่ว่า คุณอาจจะกำลังเอาตัวเองเข้ามาผูกติดกับปีศาจอย่างฉันโดยไม่รู้ตัว" การขยับตัวเข้ามาใกล้ทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือ พายผะยงตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง ทัศน์ใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันชั้นหนังสือไว้ เหนือหัวไหล่ของเธอ เป็นการกักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างตัวเขากับกำแพง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นฝนจาง ๆ จากตัวชายหนุ่มโชยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวเต้นระรัวผิดจังหวะ "ถอยไปนะ..." พายเอ่ยเสียงแผ่วลงกว่าเดิม ความดื้อรั้นเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ "คุณชอบใช้วิธีนี้กดคนอื่นตลอดเลยรึไง" "เฉพาะกับคนที่ดื้อด้านและไม่ยอมฟังคำเตือนเท่านั้น" ทัศน์ก้มหน้าลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนี่ พาย" "ฉันไม่ได้กลัวคุณ..." เธอยังคงเชิดหน้าเถียง แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบ irc และไอร้อนจากร่างกายของเขาทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปหมด "ปล่อยฉันนะทัศน์" ทัศน์ไม่ยอมขยับ เขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนรินรดอยู่บนผิวแก้มเนียน ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง "ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ... พายจะทำยังไง?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ มันไม่ใช่ประโยคคำถามเพื่อเอาคำตอบ แต่เป็นคำประกาศิตที่ทำเอาสติของหญิงสาวกระเจิง พายเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะควบคุม เคมีที่คุกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุดในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ ทัศน์เองก็ไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าหวานของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว ดวงตาคู่คมฉายแววปรารถนาบางอย่างที่เขาพยายามกดเก็บไว้มานาน มือหนาข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นมาสัมผัสเส้นผมที่ชื้นเล็กน้อยของเธออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นลากไล้ผ่านข้างแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว การกระทำที่อ่อนโยนขัดกับบุคลิกเย็นชาโดยสิ้นเชิงนี้ ทำให้พายถึงกับชะงัก เปลือกตาบางกะพริบปริบ ๆ สมองตื้อตันจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก "ทัศน์..." เธอเอמהชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว ราวกับถูกมนต์สะกด ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และริมฝีปากของพวกเขากำลังจะขยับเข้าหาเพื่อลดช่องว่างที่เหลืออยู่... *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับลูกบิดประตูด้านนอกที่ถูกบิดเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "บอสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงตะโกนของเลขานุการหนุ่มที่พวดพาดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพเบื้องหน้า—ภาพที่ประธานบริษัทผู้เย็นชาและไร้พ่าย กำลังกักขังดีไซเนอร์สาวไว้ในอ้อมแขนแนบชิดชนิดที่แทบจะรวมร่างกัน ทัศน์ชะงักค้าง ใบหน้าคมเข้มตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ส่วนพายหน้าแดงก่ำ รีบผลักอกแกร่งของชายหนุ่มออกสุดแรงก่อนจะก้าวพรวดพราดเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทันทีโดยไม่สบตาใคร ทัศน์หันกลับไปมองลูกน้องด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายได้ในรัศมีห้าเมตร "นายมีเวลาสามวินาที... ก่อนที่ฉันจะไล่นายออก" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นระทึกนี้นะครับ