กฎที่ถูกทำลาย

"นายมีเวลาสามวินาที... ก่อนที่ฉันจะไล่นนายออก" คำประกาศิตนั้นไม่ได้ดังมาจากความโกรธเกรี้ยวแบบคนขาดสติ แต่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักของทัศนัยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เยียบเย็น และกดดันจนลูกน้องหนุ่มหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ประโยคสั้นๆ ห้วนๆ นั้นทรงพลังพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวในห้องประชุมใหญ่ลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบในชั่วพริบตาเดียว วินาทีต่อมา ร่างสูงโปร่งของลูกน้องผู้โชคร้ายก็หายลับไปหลังบานประตูไม้เนื้อดีที่ถูกปิดสนิทอย่างลนลาน เหลือเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ พริมาถอนหายใจออกมาเบาๆ หญิงสาวกอดอกมองชายหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยท่าทางคุกคามไม่เลิก แม้เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่รังสีความหงุดหงิดรอบตัวของทัศน์กลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะหันขวับมาจ้องเธอด้วยแววตาคาดคั้น "คุณทำเกินไปหรือเปล่าทัศน์" พริมาเปิดฉากขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอเจือแววประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัย "เขาแค่เข้ามาส่งกาแฟผิดเวลา คุณถึงกับต้องไล่เขาออกเลยรึไง พนักงานคนนั้นเขามีครอบครัวต้องดูแลนะ" "ผมไม่ได้ไล่เขาออกจริงๆ เสียหน่อย แค่ขู่ให้สำนึกในหน้าที่" ทัศน์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่พอใจที่ถูกเธอดุ "อีกอย่าง... นี่มันเรื่องภายในบริษัทของผม พริมา คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผมในเรื่องนี้" "ฉันไม่ได้สั่งสอน ฉันแค่วิจารณ์ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่คุณเพิ่งจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่น" พริมาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องตอบสายตาดุๆ นั้นอย่างท้าทาย ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดที่เขากำลังแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย "ปากบอกว่าเป็นนักธุรกิจระดับทัพหน้า แต่จัดการอารมณ์ตัวเองไม่ได้แบบนี้ น่าสมเพชเหมือนกันนะเนี่ย" *กึก!* ทัศนัยขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ความอดทนของเขาที่มีต่อผู้หญิงตรงหน้าขาดผึ่งลงในวินาทีนั้นเอง ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ เข้าหาเธอด้วยความเร็วชนิดที่พริมาไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลังอย่างจัง พื้นที่ว่างรอบตัวถูกปิดตายในพริบตา ทัศน์ใช้มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นวางไว้ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความร้อนจากร่างกายของเขาโถมเข้าใส่จนพริมาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เมื่อกี้... คุณว่าใครน่าสมเพชนะ" ทัศน์โน้มใบหน้าลงมาหา กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่สั่นระริกด้วยความโกรธปนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ฉ...ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ถอยไปนะทัศน์ คุณจะทำอะไร" พริมาพยายามเบี่ยงหน้าหนี หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความใกล้ชิดระดับอันตรายนี้ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะหลุดลอย "ปากเก่งนักนะพริมา..." ทัศน์ไม่ยอมถอย เขากลับขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน แววตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดันราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นเก่ง ทำเป็นอวดดี แต่พออยู่กับผมสองต่อสองทำไมเสียงสั่นล่ะ หื้ม?" "ใครเสียงสั่น... ปล่อยฉันนะทัศน์!" พริมาเงยหน้าขึ้นเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก แต่ความผิดพลาดมหันต์ก็เกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น เพราะความที่ต่างฝ่ายต่างขยับตัวด้วยความเร็วและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทำให้จังหวะที่พริมาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อปากต่อคำ ริมฝีปากอิ่มของเธอจึงเฉียดผ่านริมฝีปากหยักของเขาไปอย่างไม่ตั้งใจ และค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น... ในระยะประชิดที่ลมหายใจแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกัน โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนชั่วขณะ ความนุ่มหยุ่นที่แนบชิดกันโดยบังเอิญส่งกระแสความวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ทัศนัยชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาในดวงตาคู่นั้นแทน พริมาเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เธอกำลังจะอ้าปากประท้วงและผลักเขาออกไป แต่ทว่า... ทัศนัยกลับเร็วกว่า มือหนาที่เคยยันชั้นวางเอกสารไว้ เลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของเธอไว้อย่างมั่นคง นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มเพื่อล็อกองศาไว้ไม่ให้เธอหลบหนีไปไหนได้ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกดทับลงมาอย่างเต็มแรง *จุ๊บ...* ไม่ใช่แค่การแตะสัมผัสผิวเผิน แต่มันคือการบดเบียดริมฝีปากลงมาด้วยความโหยหาและดุดัน รสจูบแรกที่เริ่มต้นจากอุบัติเหตุและความคะนองอารมณ์ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเกินกว่าที่ใครคนใดคนหนึ่งจะควบคุมไหว พริมาส่งเสียงอืออึงในลำคอด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามทุบอกแกร่งของเขาเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่นขึ้น ทัศนัยไม่ได้รุกรานด้วยความรุนแรง แต่มันคือการดึงดูดและละเมียดละไมที่สูบเอาวิญญาณของเธอหลุดลอยไป เขากวาดต้อนความหวานจากเรียวปากเธอนุ่มนวลแต่หนักหน่วง สติของพริมาที่พยายามประคับประคองไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างน่าอับอาย ปลายนิ้วที่เคยทุบอกเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตด้านหน้าของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มพับลงไป สัมผัสที่ทั้งวาบหวามและรัญจวนใจทำให้เธอเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับความนุ่มนวลนั้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งทำให้จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจครั้งนี้ลึกซึ้งและถอนตัวไม่ขึ้นยิ่งกว่าเดิม รสชาติของความดื้อรั้นผสมผสานกับความหวานที่เขาไม่เคยได้รับจากใครทำให้ทัศนัยแทบคลั่ง เขารุกไล่หนักหน่วงขึ้น ปลายลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปสำรวจความหวานภายในจนพริมาต้องหลับตาพริ้ม ยอมจำนนต่อสัมผัสที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดเดิน... ทัศน์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกของเรายังคงคลอเคลียกันอยู่ เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย ขณะที่พริมาได้แต่ยืนหอบสะท้าน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู สมองตื้อตันจนพูดอะไรไม่ออก นี่เธอกำลังทำอะไรลงไป? เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับตาปีศาจปากร้ายนี่อย่างนั้นเหรอ? พริมาเม้มปากแน่นด้วยความกระดากอาย มือเล็กเตรียมจะเงื้อมือขึ้นฟาดหน้าเขาให้หายแค้นที่กล้ามาฉวยโอกาสกับเธอ แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ามือจะกระทบลงบนแก้มสาก ทัศนัยก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์และทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "ติดใจล่ะสิ..." ทัศน์กระซิบเสียงพร่า แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "บอกแล้วว่าอย่าท้าทายผม..." "คุณมัน..." พริมาพยายามจะด่าทอเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ประโยคต่อมาของเธอก็ต้องกลืนกลับลงไปในลำคอทันที เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... เฮ้ย!" เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มคนเดิมที่พรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อนหยุดชะงักกึกทันที เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า—ภาพที่เจ้านายหนุ่มสุดโหดกำลังโอบกอดดีไซเนอร์สาวคนเก่งไว้แนบชิดในท่าทางที่ล่อแหลมเกินกว่าจะจินตนาการ ทัศนัยตวัดสายตาดุดันหันกลับไปมองผู้บุกรุกด้วยรัศมีฆ่าฟันที่รุนแรงกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ส่วนพริมาหน้าถอดสี รีบผลักอกแกร่งออกสุดแรงด้วยความตกใจสุดขีด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดነบและฟินไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!