ความเสียใจของคนเคยร้าย

"ถ้าคุณคิดว่าการยืนตากฝนอยู่หน้าออฟฟิศผมแล้วมันจะล้างความผิดที่คุณเคยทำไว้ได้... คุณคงประเมินความรู้สึกของผมต่ำเกินไปแล้วล่ะครับคุณทัศน์" น้ำเสียงของพริมาไม่ได้ตวาดแว้ด แต่มันราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกจนคนฟังอย่างทัศนัยรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยใบมีดขึ้นสนิม ชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่ตอนนี้เปียกปอนลู่แนบไปกับแผ่นอกกว้าง ไม่ได้ใส่ใจสุขภาพหรือความหนาวเหน็บของตัวเองเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้เคยคุมเกมเหนือทุกคน กลับทอแววเว้าวอนและเจ็บปวดอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน เขายืนปักหลักอยู่ตรงนี้มาเกือบสามชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่พริมาเดินหันหลังให้เขาออกจากห้องประชุมในตึกใหญ่ ปล่อยให้เอกสารสัญญายกเลิกโปรเจกต์กองอยู่บนโต๊ะ ทัศน์เลือกที่จะไม่ตามง้อด้วยคำพูดสวยหรู แต่เลือกใช้วิธีที่โง่เง่าที่สุดในสายตาคนอื่น... การมายืนรอรับเธอกลับบ้านด้วยตัวเอง ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด "ผมไม่ได้หวังว่ามันจะล้างความผิดได้หรอกครับพาย..." ทัศน์เอ่ยเสียงแหบพร่า ริมฝีปากที่ซีดเซียวขยับยากเย็นเนื่องจากความหนาว "ผมแค่อยากพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า... ครั้งนี้ ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่หมากในเกมธุรกิจอีกต่อไปแล้ว" พริมาที่ยืนกอดอกมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานบนชั้นสิบ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอกลัว... เธอกลัวว่าความใจอ่อนจะกลับมาทำร้ายตัวเองซ้ำสอง ผู้ชายคนนี้คือคนที่เคยหักหาญน้ำใจเธออย่างไร้ความปรานี คือคนที่ใช้สายตาเย็นชาประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลยนอกจากเครื่องมือแก้แค้น แล้ววันนี้จะให้เธอยอมเชื่อคำหวานหยาดเยิ้มที่ออกจากปากคนเดิมอย่างนั้นหรือ? "กลับไปเถอะครับ... อ้อ ไม่สิ คุณควรเรียกว่ากลับไปหาคู่หมั้นของคุณมากกว่านะ" พริมาจงใจย้ำคำว่า 'คู่หมั้น' เพื่อตอกย้ำความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อวาน "ผู้หญิงคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ยืนข้างคุณ ทำไมคุณถึงปล่อยให้เธอต้องรอเก้อที่คอนโดล่ะครับ หรือว่าการมาเล่นละครน้ำเน่าตากฝนตรงนี้ มันสนุกกว่าการรับผิดชอบความรู้สึกของคนอื่น?" ทัศน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหึงหวงและอัดอั้น เขาเกลียดรอยยิ้มเย้ยหยันบนเรียวปากอิ่มนั้นเหลือเกิน แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์โกรธ "เรื่องระหว่างผมกับพิมพ์พิلا... ผมเคลียร์จบไปตั้งแต่ตอนที่คุณเห็นบิลค่าโรงแรมวันนั้นแล้วครับพาย" ทัศน์ก้าวเข้าไปประชิดกระจกใสราวกับอยากจะทะลุผ่านมันไปหาคนตัวเล็กให้ได้ "ผมไม่เคยรักเธอ และผมไม่เคยคิดจะแต่งงานกับคนที่แม่จัดฉากให้ตั้งแต่แรก... คนที่ผมอยากใช้ชีวิตด้วยจริงๆ คือคุณต่างหาก พริมา" หัวใจของดีไซเนอร์สาวกระตุกวูบอย่างแรง คำว่า 'รัก' จากปากผู้ชายอย่างทัศนนัยไม่ใช่สิ่งที่ใครจะได้ยินกันบ่อยๆ แต่มันช้าไป... มันช้าเกินไปสำหรับหัวใจที่บอบช้ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดีของเธอ "สายไปแล้วครับทัศน์" พริมาหลบตา ปิดบังความไหววูบในแววตาไม่ให้เขาเห็น "ความเชื่อใจของคนเรามันไม่ได้ซื้อมาด้วยการยืนตากฝนโง่ๆ แค่ไม่กี่ชั่วโมงหรอกนะ... ถ้าคุณยังไม่เข้าใจว่าคำว่า 'ให้เกียรติ' มันสะกดอย่างไร พรุ่งนี้เราก็ไม่ต้องมาเจอกันในฐานะพาร์ทเนอร์ธุรกิจอีกต่อไป เชิญคุณกลับไปซะเถอะครับ" พูดจบ พริมาก็หมุนตัวเดินหนีจากกระจกบานนั้นทันที เธอทิ้งให้เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนลำพัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลลงอาบแก้มอย่างเงียบๆ เธอกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าถ้าเธอยืนมองเขานานกว่านี้อีกแค่เสี้ยววินาทีเดียว เธอจะเป็นฝ่ายวิ่งออกไปแล้วโผเข้าอ้อมกอดที่เปียกชื้นนั้นเสียเอง ทางด้านทัศน์ เมื่อเห็นเงาร่างบางเดินลับหายไปจากกรอบหน้าต่าง เขาก็หลับตาลงช้าๆ ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจยังไม่เจ็บปวดเท่ากับการถูกเธอกล่าวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงเซถอยหลังเล็กน้อยก่อนจะพิงเสาปูนหน้าตึก ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาเป็นไอจางๆ ทัศน์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ... เขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอน ถ้าพริมาต้องการความเชื่อใจ เขาก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ แม้จะต้องแลกด้วยลมหายใจของเขาก็ตาม ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ทัศน์ยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือนด้วยอาการสั่นเทาจากพิษไข้ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงแตรรถสปอร์ตหรูคันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกอย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของใครบางคนที่ก้าวลงมาพร้อมกับร่มคันใหญ่ "โอ้โห... ภาพยนตร์ดราม่าเรื่องนี้ลงทุนลงแรงน่าดูเลยนะเนี่ย ทัศนัย" เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น ทัศน์ลืมตาขึ้นช้าๆ ปรับโฟกัสสายตาที่เริ่มพร่ามัวมองไปยังผู้มาใหม่ ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ค่อยถูกชะตากันนัก... 'กวิน' คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ และเป็นคนที่พริมาเคยร่วมงานด้วยก่อนหน้านี้ไม่นาน "ไม่ใช่เรื่องของคุณ... ถอยไป" ทัศน์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนทรงตัวให้ตรง "อ้าว พูดจาแบบนี้ผมเสียใจนะเนี่ย" กวินยักไหล่ เดินเข้าไปใกล้พร้อมกับกางร่มบังฝนให้ทัศน์อย่างนึกสนุก แม้ว่าอีกฝ่ายจะปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดีก็ตาม "พอดีผมแวะมารับพายไปทานมื้อค่ำน่ะครับ... บังเอิญจริงๆ ที่เห็นหมาหงอยยืนตากฝนอยู่ตรงนี้พอดี เลยแวะมาทักทายในฐานะ 'เพื่อนสนิท' คนใหม่ของเธอเสียหน่อย" คำว่า 'เพื่อนสนิทคนใหม่' กระแทกเข้ากลางใจของทัศน์อย่างจัง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธและหึงหวงที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "คุณไม่มีสิทธิ์..." "ผมไม่มีสิทธิ์เหรอ?" กวินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองทัศน์ด้วยแววตาท้าทาย "แล้วคุณล่ะ... มีสิทธิ์อะไรมายืนทำหน้าเศร้าอยู่ตรงนี้? ในเมื่อพายเขาฝากให้ผมมาบอกคุณสั้นๆ ก่อนที่เขาจะลงไปลานจอดรถด้านหลัง... ว่าถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ พรุ่งนี้เช้าคุณจะได้เห็นจดหมายบอกเลิกสัญญาทุกฉบับบนโต๊ะทำงานแน่นอนครับ" ทัศน์ชะงักค้าง ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระบาล ร่างกายที่หนาวสั่นอยู่แล้วกลับยิ่งเย็นเฉียบลงไปอีกเมื่อได้ยินประโยคตัดเยื่อใยนั้น "เธอ... ไปทางลานจอดรถด้านหลังงั้นเหรอ?" ทัศน์ถามเสียงสั่น "ใช่ครับ..." กวินยิ้มเยาะ "และตอนนี้... เธอคงกำลังนั่งรถออกไปกับผมแล้วล่ะมั้งครับ" ทัศน์ไม่รอช้า พลิกตัววิ่งฝ่าสายฝนพายุออกไปยังลานจอดรถด้านหลังตึกทันที ความเจ็บปวดจากพิษไข้ถูกความร้อนรุ่มในอกแผดเผาจนหมดสิ้น เขาวิ่งสุดแรงด้วยความหวังว่ามันจะไม่สายเกินไป... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหยุดลงเมื่อเขามาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินที่เงียบสงบ แสงไฟนีออนกะพริบไหววับ รถเก๋งสีดำคันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวออกจากช่องจอดมุ่งหน้าสู่ทางออก ทัศน์พุ่งตัวเข้าไปขวางหน้ารถคันนั้นทันที พร้อมกับยกมือขึ้นเคาะกระจกฝั่งคนขับอย่างบ้าคลั่ง! กระจกฟิล์มมืดค่อยๆ เลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าตกใจของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย... ไม่ใช่กวิน และไม่ใช่พริมา แต่เป็นคนสนิทของเขาเองที่หน้าตาตื่นตระหนกไม่แพ้กัน! "คุณทัศน์! มาทำอะไรตรงนี้ครับเนี่ย! คุณพายไม่ได้อยู่กับผมนะ... เธอสั่งให้ผมขับรถออกมารอรับคุณข้างหน้าต่างหาก!" ทัศน์เบิกตากว้าง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว... *ถ้าพายไม่ได้ลงมาที่ลานจอดรถ... แล้วเมื่อครู่... ใครกันแน่ที่เดินขึ้นรถสปอร์ตสีขาวของกวินออกไปจากตึกนี้?!* --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอารมณ์ในบทนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ