กำแพงที่ก่อตัวขึ้นใหม่

แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือของพริมาถูกวางลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงที่มากเกินกว่าความจำเป็น เสียงกระแทกเบาๆ ระหว่างก้นแก้วกับพื้นผิวไม้เนื้อแข็งสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบสงบ จนเลขาหน้าห้องที่เดินเข้ามาส่งเอกสารต้องชะงักเท้าและก้มหน้าหลบสายตาอย่างรู้หน้าที่ "เอกสารงบประมาณล็อตสุดท้าย เซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับคุณพาย" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากกรอบประตู ทัศนัยก้าวเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเธอด้วยท่าทีสบายๆ ตามแบบฉบับของคนที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของพื้นที่นั้นโดยปริยาย ชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มถอดเสื้อสูทออกพาดไว้บนแขน เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของความดิบเถื่อนที่ถูกขัดเกลาด้วยความเป็นนักธุรกิจ พริมาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอไล่สายตากวาดมองตัวเลขในรายงานการประชุมบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ หรือแย่ยิ่งกว่านั้น... เป็นฝุ่นละอองที่เธอไม่อยากแม้แต่จะปัดเป่า "คุณทัศน์ควรเคาะประตูก่อนเข้าห้องทำงานคนอื่นนะคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมลืมไปว่ามารยาทแบบนั้นคงใช้ไม่ได้กับคนที่คิดจะทำอะไรก็ตามใจชอบโดยไม่สนหัวใคร" น้ำเสียงของหญิงสาวราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ทัศนัยหยุดฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเธอ ใช้มือข้างหนึ่งทาบลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวลงไปเบื้องหน้า เพื่อบังคับให้เธอต้องสบตา "คุณเป็นอะไรของคุณพาย ตั้งแต่วันนั้น... คุณก็เอาแต่ตีตัวออกห่าง หลบหน้าผมยิ่งกว่าเชื้อโรค ทั้งที่งานของเรายังต้องประสานกันอีกยาวไกล" ทัศนัยเค้นเสียงถาม ความหงุดหงิดฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นเสมอ "ผมเกลียดความอึดอัด อยากพูดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ" พริมาเงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีประกายความหวั่นไหวที่เขาเคยควบคุมมันได้ดังใจอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าและกำแพงหนาทึบที่ถูกสร้างขึ้นอย่างไร้รอยต่อ "ผมไม่มีอะไรจะพูดครับคุณทัศน์ เรื่องระหว่างเรามันก็แค่ข้อตกลงทางธุรกิจ หนี้สินเคลียร์กันจบแล้ว สัญญาบ้าๆ นั่นก็หมดความหมาย... ในเมื่อต่างคนต่างเป็นอิสระต่อกันแล้ว ทำไมผมต้องมานั่งอธิบายความรู้สึกให้คุณฟังด้วยล่ะครับ" สรรพนามที่เธอจงใจเปลี่ยนไปเพื่อสร้างระยะห่าง ทำเอาทัศนัยถึงกับขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความร้อนรุ่มแล่นพล่านขึ้นมาในอกจนน่าหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาตัดเยื่อใยกับเขาง่ายดายขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้... เธอยังเป็นฝ่ายที่อยู่ในกำมือของเขาแท้ๆ "อิสระเหรอ?" ทัศนัยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี "คุณคิดว่าการถอยห่างออกไปแล้วทำเป็นเมินเฉย จะทำให้ผมปล่อยคุณไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอพริมา?" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมนะทัศน์!" พริมาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จนหน้าอกเกือบจะชนกับแผงอกกว้างของคนที่โน้มตัวเข้ามาใกล้ แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ "เราจบกันแค่นี้ เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของผมเสียที!" เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีไปยังประตูเชื่อมกับห้องพักผ่อนด้านใน ทว่าเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กแล้วดึงกลับเข้ามาหาร่างหนาอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้พริมาเสียหลักเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที "ปล่อยผมนะ!" เธอตวัดเสียงกร้าว พร้อมกับใช้มืออีกข้างทุบลงบนอกเขาอย่างแรง "ไม่ปล่อย!" ทัศนัยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น "คุณคิดว่าสร้างกำแพงขึ้นมาแล้วผมจะพังมันเข้าไปไม่ได้งั้นเหรอพริมา? อยากลองดูไหมล่ะ ว่ากำแพงที่คุณก่อขึ้น มันจะทานทนแรงผมได้สักกี่น้ำ" ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ พริมาใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเคมีอันตรายระหว่างเข and เธอที่มันพุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมลดละให้ใคร ทว่าในความแข็งกร้าวของทัศนัยกลับมีความเว้าวอนซ่อนอยู่ลึกๆ จนพริมาเกือบจะเผลอใจอ่อน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "ทัศน์คะ... อยู่นี่เองเหรอ มินตามหาคุณซะทั่วเลย" เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุ พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะใช้จังหวะที่ทัศนัยชะงักหันไปมองผู้มาใหม่ สะบัดแขนหลุดจากการพันธนาการของชายหนุ่มได้อย่างเด็ดขาด ทัศนัยสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียเมื่อหันไปพบกับร่างระหงของ "มินตรา" คู่หมั้นสาวทางธุรกิจที่เดินนวยนาดเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ ดวงตาคู่สวยของมินตรากวาดมองสำรวจทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษที่มุมปาก ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของพริมา "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ฟังดูอ่อนหวาน แต่แววตากลับแข็งกร้าวอย่างปิดไม่มิด "พอดีคุณพ่อให้มินมาตามทัศน์ไปคุยเรื่องโปรเจกต์รีสอร์ท... หวังว่าคุณพริมาคงไม่ว่าอะไรนะคะ ที่ฉันจะขอตัว 'คู่หมั้น' ของฉันกลับไป" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมอำนาจและหัวใจของพวกเขานะครับ