ความผิดพลาดครั้งใหญ่

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระแทกนั้นดังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงไปหลายองศาในพริบตาเดียว พริมายืนตัวตรง เธอยังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและดื้อรั้นไว้ได้เป็นอย่างดี แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระทึกด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนแทบจะทะลักออกมาทางดวงตาคู่สวยที่จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มเบื้องหน้า ทัศนัย หรือ "ทัศน์" นักธุรกิจหนุ่มมาดนิ่งผู้ไม่เคยปรานีใครกำลังนั่งไขว่ห้างประสานสายตากลับมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขานั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เธออยากจะคว้าแจกันดอกไม้แถวนั้นฟาดใส่หน้าเขาเสียให้เข็ด "คุณหมายความว่ายังไง ทัศนัย" เสียงหวานติดจะสั่นด้วยแรงอารมณ์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขา "เอกสารบ้าอะไรนี่... คุณส่งคนไปกว้านซื้อหุ้นบริษัทของพ่อฉันไว้หมดแล้วงั้นเหรอ?" ทัศนัยไม่ได้ตอบทันที เขายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาล้อมกรอบพริมาไว้จนเธอต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ "ผมไม่ได้กว้านซื้อ พริมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ผมแค่เข้าไปช่วยพยุงบริษัทที่กำลังจะล้มละลายต่างหาก ในฐานะ... ผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ และในฐานะคนที่คุณทำสัญญาแลกเปลี่ยนอิสรภาพไว้ด้วยไงครับ" "คุณมันคนเจ้าเล่ห์!" พริมาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความคับแค้นใจ "ไหนคุณสัญญาว่าจะปล่อยให้โปรเจกต์ของฉันเป็นอิสระไงล่ะ! ทำไมคุณถึงเอาเรื่องธุรกิจครอบครัวฉันมาเป็นเครื่องมือต่อรองลับหลังแบบนี้ คุณต้องการอะไรกันแน่ ทัศน์!" ทัศนัยหยุดยืนประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ พริมาสะดุ้งเฮือกแต่ไม่ยอมถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย แม้ว่าแผงอกกว้างที่อยู่ห่างเพียงคืบจะทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวอย่างน่าประหลาด "ผมต้องการคุณไง... พาย" ทัศนัยกระซิบชิดริมหใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะปล่อยให้คุณเดินหนีจากผมไปได้ง่ายๆ หลังจากที่เราผูกพันกันมาถึงขนาดนี้ แผนที่ผมวางไว้ตั้งแต่แรก... ไม่เคยมีคำว่าปล่อยคุณเป็นอิสระตั้งแต่แรกอยู่แล้วครับ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พริมาเบิกตากว้าง ความเข้าใจผิดที่เธอแบกรับมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงในพริบตา เธอคิดมาตลอดว่าสัญญาฉบับนั้นเป็นเพียงแค่ทางออกทางธุรกิจเพื่อแลกกับการใช้หนี้ให้ครอบครัว แต่สิ่งที่ทัศนัยกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันคือการล่าล่ามโซ่เธอไว้ในกรงทองที่เขาสร้างขึ้นโดยสมบูรณ์ "คุณ... คุณมันคนเห็นแก่ตัวที่สุด!" พริมาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเล็กกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ "ฉันเกลียดคุณ ทัศนัย!" "เกลียดผมให้มากๆ ก็ได้ครับ" ทัศนัยโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบฉายประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "เพราะต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน คุณก็ไม่มีวันหนีพ้นไปจากเงื้อมมือของผมได้อีกแล้ว พริมา" เขากดจูบลงบนขมับบางอย่างรวดเร็วและถือสิทธิ์ ก่อนจะผละตัวออกไปเล็กน้อยเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง *ก๊อก ก๊อก* ทัศนัยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของเลขาหน้าห้องที่ใบหน้าซีดเผือด "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น รีบก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่สนใจสายตาพิฆาตของเจ้านายหนุ่ม "มีคนยื่นข้อเสนอซื้อหุ้นในพอร์ตของเราตัดหน้า และตอนนี้... คนที่ถือหุ้นใหญ่อีกครึ่งหนึ่งกำลังเดินทางมาที่นี่ครับ" ทัศนัยชะงัก สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที เขากวาดสายตากลับมามองพริมาที่ยืนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ใบหน้านั้นคุ้นเคยดีสำหรับพริมา จนทำให้เธอต้องอุทานชื่อเขาออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ "พี่ภาคิน..." ทัศนัยหรี่ตามองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนักธุรกิจหนุ่มทันทีเมื่อรู้ว่าเกมที่ตนคิดว่ากุมชัยชนะไว้ทั้งหมด กลับมีตัวแปรลับกระโดดเข้ามาแทรกกลางในวินาทีวิกฤตนี้ โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมอำนาจและหัวใจของพวกเขานะครับ