พิมพ์เขียวที่ไม่มีวันลงตัว

เสียงกระดาษปึกใหญ่ถูกโยนลงกระแทกพื้นโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกสีดำบนโต๊ะถึงกับสั่นสะเทือน น้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยเปื้อนขอบโต๊ะ “คุณคินครับ! นี่มันไม่ใช่บ้านตุ๊กตาที่คุณจะเอาคานรับน้ำหนักออกตามใจชอบเพื่อความสวยงามทางสายตา!” เรย์สะบัดหน้าขวับ นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตา, ทอประกายกร้าวด้วยความหงุดหงิดระคนเหลืออด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ที่กางหลาอยู่กลางห้องประชุมสำนักงานสถาปนิก รอยหมึกสีแดงวงกลมจุดที่วิศวกรหนุ่มสุดกวนเพิ่งเซ็นอนุมัติโครงสร้างนอกเหนือจากที่ดีไซน์ไว้ คนถูกพาดพิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย คินไวก้าวถอยหลังพิงสะโพกกับขอบโต๊ะ กอดอกมองคนตรงข้ามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เรย์อยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสักทีสองที สายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มกวาดมองตั้งแต่เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกเซ็ตไว้อย่างเนียบ ไปจนถึงริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ “คุณเรย์ก็ใจเย็นๆ ก่อนสครับ... ฟังเหตุผลของวิศวกรตาดำๆ คนนี้สักนิด ดีไซน์ Minimalist คลีนๆ ของคุณน่ะ มันสวยบนกระดาษ แต่วิศวกรรมความปลอดภัยจริงมันไม่ได้ใจดีแบบนั้นนะครับ ถ้าผมไม่ปรับเสาต้นนี้ ขืนสร้างจริงมีหวังบ้านหลังนี้ได้กลายเป็นประติมากรรมโมเดิร์นถล่มทลาย สมชื่อเซฟโซนที่ไม่มีจริงแน่ๆ” “อย่ามาประชดผมนะคุณคิน!” เรย์ถลึงตาใส่ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับร่างสูงลดลงเหลือแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก “พิมพ์เขียวนี้ผมใช้เวลาแก้มาสามรอบ, ปรับสเกลตามที่คุณเสนอทุกอย่าง แต่พอถึงหน้างานจริง คุณกลับทำตัวเป็นศิลปินอินดี้อยากเปลี่ยนโครงสร้างซะอย่างงั้น แล้วไอ้ข่าวดีข่าวร้ายอะไรที่คุณคินเพิ่งประกาศเมื่อกี้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่!” บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะตัดได้ด้วยมีด ลูกน้องในทีมและทีมซัพพลายเออร์ที่นั่งอยู่มุมห้องต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ไม่มีใครกล้าปริปากแทรกกลางระหว่างสถาปนิกปากร้ายกับวิศวกรจอมกวนคู่นี้เลยสักคน คินถอนหายใจเบาๆ แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความสนุกเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายืดตัวตรงเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์เช่นกัน จนร่างโปร่งต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยอัตโนมัติ แรงกดดันรอบตัวบีบให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ... ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป “ข่าวดีคือ... เราสองคนจะต้องลงพื้นที่ไซต์งานจริงที่จังหวัดเชียงใหม่ด้วยกันสองต่อสอง เป็นเวลาสามวันเต็ม เพื่อแก้ไขปัญหานี้ให้จบ” คินก้มหน้าลงกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูของเรย์ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอจนคนฟังขนลุกซู่ เรย์ผละถอยหลังทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด “แล้ว... แล้วข่าวร้ายล่ะครับ?” คินยกยิ้มมุมปาก เจ้าเล่ห์เสียจนเรย์อยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กมาฟาดแขนหนาๆ นั่นสักที “ข่าวร้ายคือ... งบประมาณก้อนสุดท้ายถูกตัด และเราต้องนอนห้องพักเดียวกันที่รีสอร์ท เนื่องจากห้องพักเต็มหมดแล้วครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง” ก่อนที่เรย์จะได้อ้าปากด่ากราดใส่ความหน้ามึนของวิศวกรหนุ่ม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้รับเหมาโครงการรายใหญ่ที่หายหน้าไปนาน “ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับคุณเรย์ คุณคิน... พอดีผมมีเอกสารด่วนจากเจ้าของโครงการมาส่ง และมีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่พวกคุณต้องรู้ตอนนี้เลย” เรย์ชะงัก หันไปมองหน้าผู้รับเหมาสลับกับคินที่หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ขณะที่หัวใจของเรย์กลับเต้นรัวด้วยสังหรณ์ใจประหลาด... บางที ข่าวร้ายจริงๆ อาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นตอนนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ