กำไรพุ่งทะลุเพดาน

“นับเงินสดๆ แบบนี้ ระวังกระดาษจะบาดมือเอานะครับคุณภรรยา” เสียงทุ้มต่ำเจือเสียงหัวเราะของพันจ่ารบดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่สอดโอบเอวบางของหลินจื่อจากด้านหลัง ขณะที่สายตาคมกริบมองกองธนบัตรใบละสิบและใบละห้าสิบหยวนที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะไม้เนื้อแข็ง กลิ่นอายความมั่งคั่งตลบอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจากมิติโรงครัวสยองขวัญที่ลอยวนเวียนอยู่จางๆ บนโต๊ะเวลานี้ไม่ได้มีแค่เงินสดจำนวนมหาศาลจนทำให้ชาวบ้านตาสว่าง หากแต่มันคือเครื่องยืนยันว่า ตำบลชนบทแห่งยุค 80 กำลังจะจารึกชื่อของ “เศรษฐีนีคนใหม่” ที่ชื่อหลินจื่อเอาไว้ในประวัติศาสตร์หน้าคูเมือง หลินจื่อตวัดสายตาดุๆ ไปมองสามีตัวโตที่ทำตัวเป็นปลิงเกาะแกะ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เธอใช้ปลายนิ้วดีดหน้าผากสามีเบาๆ อย่างหมั่นไส้ “ถ้ากลัวมือฉันบาด ก็ช่วยมาช่วยนับให้มันจบๆ สิครับคุณสามี มัวแต่ยืนยันความหล่ออยู่ได้ เงินกองนี้ไม่ใช่ใบไม้ใบหญ้า แต่มันคือกำไรสุทธิจากการขายซาลาเปาไส้ผีดิบและหม้อไฟวิญญาณสูตรพิเศษล็อตแรกในตลาดมืดนะ” คำว่า “ตลาดมืด” ในยุคนี้อาจทำให้คนอื่นหวาดผวา แต่สำหรับหลินจื่อ มันคือขุมทรัพย์ทองคำคำโตที่ไร้คู่แข่ง ในเมื่อยุคสมัยนี้การค้าขายเสรีถูกจำกัดด้วยกรอบระเบียบ เธอจึงใช้ช่องว่างระหว่างโลกมนุษย์กับมิติพิเศษ นำวัตถุดิบชั้นเลิศที่หาไม่ได้ในโลกปัจจุบันมาแปรรูปเป็นอาหารรสชาติสะท้านโลกันต์ จนเหล่าพ่อค้าคนกลางและเศรษฐีใต้ดินยอมควักกระเป๋าจ่ายไม่อั้น ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน บรรยากาศหน้าตรอกมืดหลังโรงงานเก่าเนืองแน่นไปด้วยผู้คนนับร้อยที่มารอต่อคิว เสียงซุบซิบดังระงมด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็ว่าสะใภ้บ้านรองตระกูลหลินเสียสติถึงกล้าเอาอาหารหน้าตาประหลาดมาขาย บ้างก็ว่านางใช้มนต์ดำสะกดจิตให้คนมาซื้อ แต่ทันทีที่เข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ถูกเปิดออก กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ผสานระหว่างความเผ็ดร้อนของพริกหมาล่าและกลิ่นหอมหวานของเนื้อตุ๋นยาจีนก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า สะกดทุกฝูงชนให้เงียบกริบราวกับถูกมนต์สะกด ซาลาเปาไส้หมูสับน้ำซุปทะลัก แป้งเนียนนุ่มสีขาวนวลแต่มีลวดลายยันต์โบราณจางๆ ประทับอยู่ เมื่อกัดลงไป น้ำซุปเข้มข้นก็ทะลักเข้าปากจนลูกค้าถึงกับตาค้าง พริกหม่าล่าสูตรเด็ดในหม้อไฟวิญญาณแผ่ซ่านความเผ็ดร้อนสะใจปลุกเร้าประสาทสัมผัสจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แต่ยิ่งเผ็ดก็ยิ่งหยุดกินไม่ได้ เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง สินค้าเกลี้ยงเกลาไม่มีเหลือแม้แต่เศษผง เงินสดปึกใหญ่ถูกยัดใส่มือหลินจื่อจนกระเป๋าผ้าใบโตแทบปริแตก “ใครจะกล้าหาว่าคุณเสียสติอีก ผมว่าตอนนี้ทั้งตำบลคงยกให้คุณเป็นเจ้าแม่เงินสดไปแล้วล่ะครับ” พันจ่ารบหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาหยิบธนบัตรขึ้นมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบด้วยความคล่องแคล่ว สมกับที่เป็นนายทหารผู้รอบคอบ แม้ภายนอกเขาจะดูดุดันน่าเกรงขามจนคนในค่ายทหารไม่กล้าสบตา แต่เวลาอยู่ต่อหน้าภรรยา เขากลับยอมเป็นพ่อบ้านใจกล้าที่คอยสนับสนุนทุกย่างก้าว “หึ แม่ผัวจอม BONG KAN คนนั้นคงกำลังกัดผ้าเช็ดด้วยความแค้นอยู่แน่ๆ ถ้านางรู้ว่าตอนนี้เรามีเงินเก็บมากกว่ารายได้ทั้งปีของบ้านใหญ่รวมกัน” หลินจื่อแค่นหัวเราะ นึกถึงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาของแม่สามีและบรรดาญาติผู้พี่ที่คอยมาหาเรื่องรีดไถอยู่เป็นประจำ ตระกูลสามีเคยคิดว่านางเป็นแค่สะใภ้ไร้ค่า เป็นปากท้องที่คอยเกาะพวกเขากิน แต่พวกเขากล้าดียังไงมาประเมินค่า “ปรมาจารย์อาคมผู้ครองมิติโรงครัวสยองขวัญ” ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเช่นนี้! ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมกดขี่ หลินจื่อก็จะใช้ความรวยนี่แหละตบหน้าพวกเขาให้ชาไปถึงกระดูก “ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับ” พันจ่ารบวางปึกเงินสุดท้ายลงบนกองโต ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบกาย สายตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งและประกายระยิบระยับ “ตอนนี้ต่อให้พวกเขายกโขยงมาโวยวายหน้าบ้านอีกร้อยรอบ ผมก็เชื่อว่าคุณมีวิธีจัดการให้พวกเขากลายเป็นหมาเชื่องๆ ได้ในพริบตา... จริงไหมครับภรรยา?” หลินจื่อปรายตามองสามี มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ “รู้ดีนี่ครับคุณสามี” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและความสำเร็จอันหอม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดและรุนแรงดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายความเงียบยามวิกาลของบ้านพักหลังน้อยริมหมู่บ้าน ทั้งคู่ชะงัก พันจ่ารบหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนจากสามีผู้คลั่งรักกลับกลายเป็นนายทหารผู้เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์คับขันในเสี้ยววินาที ร่างสูงขยับตัวบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ “ดึกดื่นป่านนี้ ใครมาเคาะประตูบ้านคนอื่นกัน?” หลินจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสพิเศษจากมิติโรงครัวส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง พลังงานรอบตัวนอกประตูกำลังปั่นป่วน ราวกับมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังยืนรออยู่ พันจ่ารบก้าวไปที่ประตูมือหนากดล็อกกลอนเตรียมกระชากเปิดออก แต่ก่อนที่นิ้วของเขาจะสัมผัสโดนกลอนเหล็ก เสียงแหบแห้งราดด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีดก็ลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา *“ช่วยด้วย... คุณนายหลิน! ลูกชายฉัน... ลูกชายฉันถูกผีลากตัวไปกินในโรงหมักเหล้าเก่าแล้ว! ช่วยเขากด้วยเถอะ!”* เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น... คือเสียงโหยหวนของแม่ผัวจอมบงการ ผู้ที่เพิ่งจะมาประกาศตัดขาดและสาปแช่งหลินจื่อไปเมื่อสามวันก่อน! หลินจื่อสบตากับสามี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "หมอผีวัยรุ่น" ในตอนนี้นะครับ!