อาคมสยองขวัญสั่งสอนคนพาล

เสียงเคาะกระจกสามครั้งดังสนั่นราวกับค้อนทุบลงบนแผ่นเหล็กท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในร้านอาหารยุคแปดสิบ "ใครวะ... ดึกดื่นป่านนี้ยังมีหน้ามาเคาะร้านชาวบ้านอีก!" หัวหน้าอันธพาลหน้าบากสบถเสียงดังลั่น มันหันขวับไปทางหน้าต่างกระจกฝ้าด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการรีดไถ แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ดวงตาคู่พาลสบเข้ากับเงาร่างของชายชราในชุดสูทจีนโบราณที่ยืนตระหง่านอยู่หลังกระจก ร่างกายของมันกลับแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง หลินจื่อ หญิงสาวเจ้าของร้านผู้มีวิชาอาคมแก่กล้าจากยุคปัจจุบัน ปรายตามองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือของพวกอันธพาลด้วยมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย หล่อนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับการมาเยือนของแขกยามวิกาลผู้นี้เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อมิติก้นครัวสยองขวัญของหล่อนถูกเปิดใช้งานเพื่อต้อนรับสุนัขรับใช้ที่ไร้มนุษยธรรมเหล่านี้ อาคมขุมนรกย่อมต้องทำงานอย่างเต็มรูปแบบเพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่สาสม "เชิญเข้ามาสิครับ... ดึกดื่นหนาวเหน็บขนาดนี้ ยืนตากน้ำค้างข้างนอกคงไม่สบายตัวกระมัง" หลินจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในร้านลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ทว่า ชายชราในชุดสูทจีนโบราณหาได้เปิดประตูเดินเข้ามาตามคำเชิญไม่ ร่างเงานั้นกลับค่อยๆ เลือนหายไปจากกระจกฝ้า ก่อนที่เสียงหัวเราะแหบพร่าราวกับเสียงกิ่งไม้แห้งหักจะดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง รอบตัวของพวกอันธพาลเริ่มมีหมอกควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นกระเบื้อง กลิ่นอายความอับชื้นของดินป่าช้าและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "เฮ้ย... อะไรวะเนี่ย! ทำไมมองไม่เห็นทางเลย ลูกน้องกูอยู่ไหนหมด!" เสียงตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าอันธพาลดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่เข้ามากลืนกินพื้นที่ภายในร้านอย่างรวดเร็ว แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท มีเพียงแสงสีแดงเรื่อๆ ที่ส่องลอดออกมาจากเตาไฟในมิติก้นครัวของหลินจื่อ ซึ่งกำลังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของ "ซุปสมุนไพรตุ๋นวิญญาณ" ออกมาตัดกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวได้อย่างน่าประหลาด ในมิตินั้นเอง พันจ่ารบ สามีหนุ่มนายทหารผู้มีสัมผัสพิเศษ ยืนกอดอกพิงกรอบประตูมิติด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกราบกวาดมองความอลหม่านตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อขวางทางไม่ให้พวกเดรัจฉานหน้าตัวเมียเหล่านี้เข้ามารบกวนภรรยาอันเป็นที่รัก "จื่อร์... ปล่อยให้พวกมันลิ้มรสชาติของวิชาอาคมชุดใหญ่สักหน่อยเถอะครับ ดูท่าทางพวกมันคงอยากรู้เหลือเกินว่านรกบนดินหน้าตาเป็นอย่างไร" พันจ่ารบเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเมื่อหันมาพูดกับภรรยา ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองกลุ่มอันธพาลที่ตอนนี้กำลังวิ่งชนโต๊ะเก้าอี้อลหม่านด้วยสายตาดุร้ายราวกับพญาเสือ หลินจื่อหยิบตะหลิวเหล็กเคาะลงบนขอบกระทะเสียงดัง **"เคร้ง!"** เพื่อเป็นสัญญาณเปิดฉากการลงทัณฑ์ ทันใดนั้น เงาร่างสีดำนับสิบที่ถูกกักเก็บไว้ในมิติโรงครัวก็พากันพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกของผนัง ผีอาคมหน้าตาบิดเบี้ยว ร่างกายอาบไปด้วยเลือดและโคลนตม ต่างพากันส่งเสียงโหยหวนระคนเสียงหัวเราะแหลมสูง พากันพุ่งเข้าเกาะกุม รัดตรึง และกระชากลากถูร่างของพวกอันธพาลที่กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้น "อ๊ากกก! ปล่อยกูนะ! ผ... ผี! แม่จ๋าช่วยด้วย!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังระงมไปทั่วร้าน หัวหน้าอันธพาลทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปัสสาวะราดรดกางเกงด้วยความขลาดเขลา มันพยายามคลานหนีเงาร่างผีร้ายที่ตามหลอกหลอน แต่มือสีดำเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งกลับเอื้อมมาคว้าข้อเท้าของมันไว้แน่น ลากถูมันไปตามพื้นราวกับลากสุนัขตัวหนึ่ง ภาพความอลหม่านและหวาดผวาเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หลินจื่อรู้สึกเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน หล่อนกลับเดินถือถาดไม้ที่บรรจุถ้วยซุปสมุนไพรส่งกลิ่นหอมกรุ่น เดินเข้าไปใกล้กลุ่มคนพาลที่กำลังนอนดิ้นพล่านด้วยความหวาดผัว อาคมที่หล่อนร่ายใส่ไม่เพียงแต่ทำให้พวกมันเห็นภาพหลอนอันน่าสยดสยอง แต่ยังดึงเอาความชั่วช้าที่พวกมันเคยทำกับชาวบ้านตาดำๆ ออกมาฉายซ้ำตรงหน้าวนไปไม่มีที่สิ้นสุด "จำไว้... ว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่พวกแกปล้นชิงหรือรีดไถมาจากคนอื่น มันมีต้นทุนที่ต้องจ่ายด้วยความพินาศของชีวิตเสมอ" หลินจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มบนใบหน้าของหล่อนงดงามราวกับเทพเซียน แต่นัยน์ตากลับลึกล้ำราวกับขุมนรก ในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว เสียงเคาะประตูด้านหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา หากแต่เป็นเสียงทุบประตูกระจกด้วยความรุนแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะอันคุ้นเคยของ "แม่ผัวจอมบงการ" ที่เดินทางมาพร้อมกับชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่เพื่อทวงสิทธิ์ในร้านอาหารแห่งนี้! "หลินจื่อ! นังสะไภ้ตัวดี เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ในร้านผีๆ นี่แล้วจะหนีพ้นความจริงเหรอ วันนี้ฉันจะพาสามีชาวบ้านมาพังร้านของแกให้ราบคาบ!" เสียงโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดดังทะลุผ่านความมืดเข้ามา ขณะที่เงาร่างของแม่ผัวและพวกพ้องกำลังเงื้อมือเตรียมพังประตูกระจกเข้ามาในเสี้ยววินาทีวิกฤตนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บสะใจในตอนนี้นะครับ